ЭIЄ

 Σεντιμένταλ, τὸ τραγούδι τῆς ἀγάπης, ἐκ τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς ἐρωτικῆς ἐλεγείας 

Ἔρευνα & συγγραφή: Ἰωάννης Γ. Βαφίνης  

 Στὴν μελέτη αὐτὴ πρόκειται νὰ ὁμιλήσουμε γιὰ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ ἐρωτικὴ ἐλεγεῖα ποὺ ἐξελίχθηκε σὲ Σεντιμένταλ μπαλάντα εἰς τὴν σύγχρονη ἐποχή. 

   Πατρίδα τῆς ἐλεγείας ὑπῆρξε ἡ ἀρχαία Ἑλλάδα καὶ πατέρας τῆς ἐρωτικῆς ἐλεγείας ὁ λυρικὸς ποιητὴς καὶ μουσικὸς Μίμνερμος ὁ Κολοφώνιος. 

  Ὁ Μίμνερμος γεννηθεὶς τὸ 670 π.Χ. ἄκμασε κατὰ τὴν περίοδο τοῦ 630 μὲ 600 π.Χ. Θεωρεῖται μέτοχος τῆς ἀρχαϊκῆς ποιήσεως ἀναδεικνύοντας τὸ εἶδος τῆς ἐρωτικῆς ἐλεγείας μὲ κύριο πρόσωπο τοῦ ἐρωτικοῦ του συναισθηματισμοῦ την αὐλητρίδα Ναννώ. 

Ἀρχαῖος κιθαρωδὸς σὲ ἀττικὸ ἀγγεῖο τραγουδᾶ μὲ ἐρωτικὴ ἔμφαση, αἰσθηματισμό, συνοδεία τῆς κιθάρας του 

  Τὸ ἐνδιαφέρον βρίσκεται στήν - μετὰ πολλῶν αἰώνων - συνέχεια τῆς ποιητικῆς νοοτροπίας του Μίμνερμου εἰς τὸ σύγχρονο αἰσθηματικὸ τραγούδι κοινῶς Σεντιμένταλ. 

 Ἐπὶ παραδείγματι, ὁ Μίμνερμος τραγουδοῦσε γιὰ τὴν Ναννώ του, ἔκφράζοντάς τα προσωπικά του αἰσθήματα καὶ τὸ ἐρωτικόν του πάθος, ὅπως, πολὺ ἀργότερα, ο διάσημος τραγουδιστὴς Τὸμ Τζόουνς, τραγούδησε μιὰ πὸπ μπαλάντα μὲ τίτλο Ντιλάϊλα (Delilah). 

Τόμ Τζόουνς 

 Μιὰ ἀκόμη περίπτωση τραγουδιοῦ ποὺ ἀναφέρεται μὲ αἰσθηματισμὸ καὶ μελαγχολία, σὲ κάποιο ὄνομα, εἶναι καὶ τὸ Χέϊ Τζοὺντ(Hey Jude) του Πολ ΜακΚάρτνέι ἐν ἔτει 1968. Πρόκειται γιὰ μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ἐπιτυχίες τῶν Σκαθαριῶν (Beatles). 

Πόλ Μακάρτνεϊ 

 Παρομοίως, στὸν σύγχρονο ἑλληνικὸ μουσικὸ πολιτισμὸ ἔχουμε πολλὰ παραδείγματα ὅπως τὸ τραγούδι μὲ τὸ ἰδιαίτερο κλασσικὸ ὕφος Ἀμαρυλλὶς ποὺ τραγούδησε ὁ βαρυτονάλε φημισμένος ἀοιδὸς Σῶτος Παναγόπουλος, σὲ μουσικὴ Τάκη Μωράκι καὶ στίχους Νέστορα Μάτσου. 

Σῶτος Παναγόπουλος 

 Συλλέγοντας λοιπόν, ἐπιπλέον πληροφορίες ἀπὸ διάφορα λεξικὰ τῆς ἀγγλικῆς γλώσσας, ἀλλά, καὶ μέσα ἀπὸ τὴν διαδικτυακὴ βιβλιοθήκη Wikipedia, μαθαίνουμε ὅτι, προφανῶς τὸ Love song εἶναι συνώνυμο τοῦ sendimedal καὶ δὴ τοῦ sendimedal ballads. Ἡ ἀγγλικὴ λέξη sendimedal ἐτυμολογεῖτε μὲ τὶς ἔννοιες: αἰσθηματικό, λυπητερό, νοσταλγικὸ κλπ. 

 Ἄρα, ἐν τέλει, ἡ ξενικὴ ὀνομασία sendimedal ballads ὑποδηλώνει τὴν ταυτότητα μιᾶς λυπητερῆς, νοσταλγικῆς καὶ αἰσθηματικῆς μπαλάντας. Συνώνυμα εἶναι, ἐπίσης, καὶ τὸ ρομαντικὸ καὶ τὸ τῆς ἀγάπης τραγούδι. Νὰ θυμηθοῦμε ἀκόμη ὅτι, οἱ μπαλάντες ἦταν τὰ τραγούδια τῶν Βάρδων. 

  Δυνάμεθα λοιπὸν νὰ ποῦμε ὅτι, σήμερα, τὸ τραγούδι τῆς ἀγάπης ἀνήκει σὲ μιὰ κατηγορία πολυποίκιλων καὶ ἑτερόκλητων μουσικῶν εἰδῶν. Ὅμως τὸ βασικὸ θέμα εἶναι κοινὸ σὲ ὅλες τὶς γλῶσσες τῶν λαῶν τῆς ὑφηλίου. 

 Ἐν ὀλίγοις, τὸ τραγούδι τῆς ἀγάπης ἢ ἀλλιῶς ἐρωτικὸ ἢ αἰσθηματικὸ τραγούδι ἐπικεντρώνεται στὴν περιγραφὴ ρομαντικῶν στιγμῶν, ὅπου ὁ ἔρωτας τυραννάει τὴν καρδιὰ μετὰ ἀπὸ μιὰ διάλυση τῆς σχέσης τοῦ ζευγαριοῦ ἢ ἀπὸ μιὰ περίπτωση ἀνεκλπήρωτου ἔρωτος ἢ διάφορα ἄλλα ποικίλα θέματα. 

  Αὐτὲς οἱ βιωματικὲς ἐμπειρίες γεννοῦν μετέπειτα τὶς ἱστορίες τῶν τραγουδιῶν. Κατὰ τὴν διάρκεια λοιπὸν τῆς ἐμπνεύσεως, ἐξωτερικεύονται διαφόρων εἰδῶν συναισθήματα, συναπτόμενα μὲ τοὺς μουσικοὺς φθόγγους καὶ τοὺς ποιητικοὺς πόδες ἤτοι καὶ ποιητικὰ μέτρα. 

 Παράλληλα ὅμως, δυνάμεθα νὰ ἰσχυριστοῦμε ὅτι, ἕνα τραγούδι τῆς ἀγάπης γίνεται νὰ εἶναι θρησκευτικῆς σημασίας καὶ νὰ ἀπευθύνεται στὸν Θεὸ ἢ σὲ ἕνα λατρευτικὸ πρόσωπο. Τέτοιου εἴδους ὕμνοι ὑπῆρξαν εἰς τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ λυρικη ποίηση, ὅπως προείπαμε, ἀλλὰ καὶ στὴν πρωτοχριστιανικὴ & βυζαντινὴ περίοδο. 

  Ὁ πρῶτος ποὺ ὑποστήριξε ὅτι ἡ ἱστορικὴ πατρότητα τοῦ τραγουδιοῦ τῆς ἀγάπης ἀποδίδεται στοὺς τροβαδούρους ἦταν ὁ Denis de Rougemont[1]. 

 Ὡστόσο, ὁ Denis de Rougemont ἀστόχησε στὴν θεωρία του αὐτὴ στὴν προσπάθεια τοῦ νὰ ἐξαίρει τὸν εὐρωπαϊκὸ φιντεραλισμό. 

 Παράλληλα, ὁ ἀκροθιγῇς ἰδεαλισμός του, ὡς πρὸς τὴν ἐπίτευξη μιᾶς συνομόσπονδης Εὐρώπης, μὲ ἡγέτες τὰ ἔθνη τοῦ βορρᾶ, τὸν ὁδήγησε στὴν ἀπόκρυψη τῆς συνολικῆς προσφορᾶς τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ - σύμφωνα μὲ τὰ ἱστορικά κριτήρια - ποὺ ἀναδεικνύουν ἀκραιφνῶς τὴν Γηραιὰ Ἤπειρο ὡς κοιτίδα τοῦ παγκόσμιου πολιτισμοῦ ἐκ τῆς μεταγγίσεως τῆς Ἑλληνικῆς γνώσης καὶ δημιουργίας.

 Ὡς ἐκ τούτου, δὲν εὐσταθεῖ  τὸ ἐξ ἀνατολῶν το φῶς, καθὼς ἀναδεικνύεται ὅτι, οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες λυρικοὶ ποιητές, σύμφωνα μὲ τὰ ἱστορικὰ δεδομένα, εἶναι οἱ καθηγητὲς τῶν Εὐρωπαίων, ἔχοντας αὐτόχθονη καὶ μακραίωνη πολιτιστικὴ ρίζα. Ἔτσι, ἀδίκως  παραμερίστηκαν ἤτοι καὶ ἐλησμονήθησαν ἐξ ἀρνητικῆς προθέσεως τῶν εὐεργετηθέντων ὅπου ἑκουσίως ὑπὸ ἰδιοτέλειας διαστρέβλωσαν τὴν ἀλήθεια. 

 Ἐν τούτοις, δεδομένου τῆς ἐξελικτικῆς πορείας τοῦ ἀνθρώπινου πολιτισμοῦ, εἶναι ἀναγκαῖο νὰ σημειωθεῖ ὅτι ἡ ταυτότητα τῶν τραγουδιῶν τῆς ἀγάπης παραλλάσσονταν ἀπὸ καιρὸ σὲ καιρὸ κι ἀπὸ δεκαετία σὲ δεκαετία. 

 Οἱ ἐρωτικὲς μπαλάντες[2] ἢ τραγούδια τῆς ἀγάπης (love songs)[3] συναντῶνται εὐρύτερα σὲ ὅλα τὰ μουσικὰ εἴδη ὅπως: τὴν opera, classic music(mendelssohn), τὴν pop, τὴν R & B, τὴν soul, τὴν country, τὴν folk, τὴν rock τὴν jazz καὶ τὴν electronic music κ.α. 

 Κλείνοντας τὸ μικρὸ ἐρευνητικὸ μᾶς ταξίδι στὸ αἰσθηματικό - ἐρωτικὸ τραγούδι, ἀφήνουμε μιὰ τελευταία αἰχμὴ τοῦ δόρατος γιὰ τὴν χιλιετὴς παράδοση αὐτοῦ τοῦ μουσικοῦ εἴδους. Εἶναι γνωστή, μέσα ἀπὸ τὰ ὁμηρικὰ ἔπη, ἡ ἀφηγηματικὴ ἀναφορὰ γιὰ τὸν Πάρη τῆς Τροῖας ὁ ὁποῖος γνώριζε τὶς κατάλληλες ἁρμονίες ὠστε νὰ ἐκτελεῖ μὲ τὴν κιθάρα του ἐρωτικές - αἰσθηματικὲς ὠδὲς οἱ ὁποῖοι σαγήνευσαν, φαίνεται ἀκόμη καὶ τὴν ἔγγαμο ὡραία Ἑλένη.. 

ΧΑΙΡΕΤΕ 

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ 

[1]Ὅπως πληροφορούμεθα ἀπὸ τὴν διαδικτυακὴ βιβλιοθήκη, ἡ διατριβὴ τοῦ De Rougemont ὑποστήριζε ὅτι, τὰ τραγούδια της ὑπῆρξαν ὡς ἐξέλιξη τῶν ἐρωτικῶν τραγουδιῶν των τρουβαδούρων καὶ ὅτι, ἐτοῦτα τὰ τραγούδια ἀντιτίθονταν στὴν ἔννοια τῆς χριστιανικῆς ἀντίληψης τῆς ἀγάπης. Ἡ προσπάθεια ἀπόρριψη τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης ἦταν καθαρὰ ἕνα ἀντιχριστιανικὸ χτύπημα τοῦ De Rougemont μὲ ἀβάσιμα κριτήρια. 

[2]Συνήθως ἡ μπαλάντα ἐκτελεῖται μὲ ἀργὸ ρυθμὸ καὶ μὲ μιὰ πλούσια μελωδία ποὺ τονίζουν τὶς ἁρμονίες τοῦ τραγουδιοῦ. Ἐπίσης, στὴν μουσικὴ συνοδεία, οἱ μπαλάντες παίζονται μὲ ἀκουστικὰ ὄργανα ὅπως κιθάρες, πιάνα, σαξόφωνα, συνθεσάϊζερ, τύμπανα καὶ ἄλλοτε μὲ μεγάλη ὀρχήστρα. 

[3] Στὴν σύγχρονη μουσικὴ βιομηχανία, πληθώρα δημιουργῶν καὶ ἑρμηνευτῶν, τοῦ εἴδους Love song, ἀπέσπασαν τεράστιες ἐπιτυχίες καὶ πολλὰ κέρδη κυρίως ἀπὸ τὶς πωλήσεις κι ἔπειτα ἀπὸ τὶς συναυλίες. Κάτι παρόμοιο, συνέβαινε καὶ στὸ ἀρχαῖο ἑλληνικὸ κόσμο, τῆς ἀρχαϊκῆς ἐποχῆς, ὅπως στὴν περίπτωση τοῦ κιθαρωδοῦ Ἀρίωνα ποὺ μετέβη στὸν διαγωνισμὸ τῆς Σικελίας καὶ κέρδισε τὸ πρῶτο βραβεῖο κι μετέπειτα ἔκανε καλλιτεχνικὴ περιοδεία σὲ ὅλη τὴν Ἰταλία. Δὲν εἴμαστε σίγουροι γιὰ τὸ εἶδος τραγουδιοῦ ποὺ τραγούδησε ὁ Ἀρίων ἀλλὰ γιὰ νὰ ἔγινε τόσο δημοφιλὴς καὶ ἀποδεκτὸς ἀπὸ τὸ κοινὸ τὰ τραγούδια θὰ ἐμπεριεῖχαν τὸ λυρικὸ ἐρωτικὸ στοιχεῖο, αὐτὸ ποὺ σαγηνεύει τὸ πλῆθος, ὅπως καὶ ἐπὶ στὴν σύγχρονη ἐποχὴ στὴν Ἰταλία διατηρεῖτε ἕνας τραγουδιστικὸς αἰσθηματισμὸς ἀπόρροια τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων λυρικῶν ἀοιδῶν. Ὁμοίως, λοιπόν, γνώρισαν, τὴν ἴδια ἐπιτυχία οἱ φημισμένοι τραγουδιστές του σήμερα, ὅπως: Can't Help Falling In Love" by Elvis Presley 1961, Kenny Rogers μὲ τὸ "Laidy τὸ 1980",  Phil Collins μὲ τὸ "Against All Odds" τὸ 1984, George Michael μὲ τὸ "Careless Whisper" τὸ 1984, Whitney Houston μὲ τὸ "I Will Always Love You" τὸ 1992,  Τόni Braxton μὲ τὸ "Un-Break My Heart" τὸ 1996,  Adele μὲ τὸ "Hello" τὸ 2015, Justin Bieber μὲ τὸ "Love Yourself " τὸ 2016 κ.α. 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 

•Denis de Rougemont (1956/1966), Love in the Western World, trans., Montgomery Belgion, revised edition, reprint, New York: Fawcett, p. [i].

•ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΠΑΠΥΡΟΥΣ LAROYSSE BRITANNICA 

   

ЭIЄ

ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΑ

ΜΕΓΑΛΙΘΙΚΑ ΚΤΙΡΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΜΑΖΟΝΙΟ ΣΕ ΣΠΑΝΙΑ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΠΡΟΒΛΗΘΕΙΣΑ ΣΤΗΝ ΕΡΤ

ΕΡΕΥΝΑ & ΣΥΓΓΡΑΦΗ: ΙΩΑΝΝΗΣ Γ. ΒΑΦΙΝΗΣ 

  Τὴ σήμερον μέλλει νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ μιὰ παλιὰ ὑπόθεση ἱστορικῆς καὶ γεωγραφικῆς ἐξερεύνησης ποὺ ἐξιστορήθηκε μέσα ἀπὸ μιὰ σπάνια ἐρευνητικὴ ταινία - ξένης παραγωγῆς - μὲ ξεχωριστὰ ἐπεισόδια ἡ ὁποία προβλήθηκε στὴν ἑλληνικὴ κρατικὴ τηλεόραση μὲ τὴν ὀνομασία "Ξεχωριστοὶ τόποι". Ἡ προβολή της ἔγινε κατὰ τὴν  δεκαετία τοῦ  '90.

 Ἡ πρώτη ἀναφορὰ σημειώνεται ἀπὸ τὸν Ἕλληνα δημοσιογράφο καὶ συγγραφέα ἐρενητὴ Ἰωάννη Πασσὰ στὸ βιβλίο τοῦ "Ἡ Ἀληθινὴ Προϊστορία" ὅπου ἀναφέρει περὶ τῶν κτισμάτων μὲ τὰ ψηλὰ ἀετώματα ὅπως τὰ χαρακτήρισε ὁ περιηγητὴς Πέρσι Χάρισον Φῶσσετ ὅταν ἐπισκέφθηκε γιὰ πρώτη φορά τὴν περιοχή. 

  Σημειώνει, λοιπόν, ὁ Ἰωάννης Πασσὰς τ ἑξῆς: «Ἐπανερχόμεθα τώρα εἰς τὸ 1743 ὅταν ἕνας ἄγνωστος Ἰθαγενῆ ἀπὸ τὸ MINAS GERAIS, ὁ ὁποῖος παρέλειψε νὰ ὑπογράψει κάπου τὸ ὄνομα του, ξεκίνησε πρὸς ἀνεύρεσιν τῶν χαμένων ὀρυχείων τῆς MURIBECA καὶ τυχαίως συνάντησε ἐρείπια θαυμάσιας πόλεως - μιᾶς πόλεως μὲ στρωμένους δρόμους μὲ κτίρια βασταζόμενα ἀπὸ μεγάλους κίονες, μὲ γλυπτὸν νέου στεφανωμένου μὲ δάφνην ὑπεράνω θύρας ναοῦ, ἢ ἀνακτόρου καὶ κάτωθεν αὐτοῦ ἐπιγραφήν - τὸ γλυπτὸν καὶ ἡ ἐπιγραφὴ ὁμοιάζεν πρὸς τὰ ἀρχαῖα Ἑλληνικά. Τὰ γεγονότα αὐτὰ ἐγράφησαν προσεκτικῶς καὶ τὸ ἔγγραφον ὑπάρχει καὶ σήμερον ἀκόμη εἰς τὴν BIBLIOTECA NACIONAL DE RIO. Ἡ περιγραφόμενη περιοχὴ εὑρίσκεται πλησίον τῆς σημερινῆς πόλεως ARES - ὅπου, ὡς ἀνέφερεν ἡ γεωγραφία μας, τόσον ὁ Ἀπολλώνιος ὁ Ρόδιος ὅσον καὶ ὁ Ἡρόδοτος, τοποθετοῦν τὸν ναὸν τοῦ Ἄρεως. Τὸ ἔγγραφον αὐτὸ εἶναι ποὺ παρέσυρε τὸν συνταγματάρχην FAWCETT εἰς τὴν τελευταία του ἐξερεύνησιν - ἀφοῦ ἄφησε τὴν ἀκτὴν πρὸς βορὰν τῆς πολιτείας τῆς BAHIA, πλησίον τοῦ σημείου αὐτοῦ. 

EPHIRA, Ἐφύρας, PHEDRA, Φαίδρα, THETIS, Θέτις, HIPOLITO, Ἱππόλυτος, MACARANI, Μακαρόνια, PARAMARIBO, Παταμαρίμπο, PARA, Παρά, SOLIMOES, Σολιμόες(Σόλυμοι), AMAZONS, Ἀμαζῶνες, PAPALACTA, Παπαλάκτα, COLHIQUEN, Κολχικοί, ARES, Ἄρης - ὅλα τὰ ὀνόματα κοινὰ εἰς τοὺς Μυκηναϊκοὺς χρόνους τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου - ὅλα συναντώμενα ἐδῶ, σήμερον, κατὰ μῆκος τῆς ἀκτῆς καὶ εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τῆς Νοτίου Ἀμερικῆς.». 

  Μέσα ἀπὸ τὴν συγγραφὴ τοῦ Ἰωάννου Πασσὰ φαίνεται νὰ ἀντικατοπτρίζεται μιὰ μυθικὴ ἱστορία κεκρυμμένη στὰ πέρατα τοῦ κόσμου, στὴν μακρινὴ Λατινικὴ Ἀμερική. Πιὸ συγκεκριμένα, ὁ τόπος ὅπου ἔκρυβε ἀκόμη θαμμένα μυστικὰ ἦταν ἡ Βραζιλία.   Ἡ χώρα ὅπου διαρρέει τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ μεγάλου ποταμοῦ Ἀμαζονίου. Οἱ ὅποιες φῆμες τοῦ τόπου αὐτοῦ πέρασαν σὲ μυστικοὺς κώδικες καὶ ἀρχεῖα ἐκ τῶν πρώτων Εὐρωπαίων ἐπισκεπτῶν τῆς Νοτίου Ἀμερικανικῆς Ἠπείρου. 

        Τὸ ἐξώφυλλο τοῦ βιβλιαριδίου τσέπης, ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Ὠρόρα, μὲ τίτλο "ΠΕΡΣΙ ΧΑΡΙΣΟΝ ΦΩΣΣΕΤ - ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΕΙΣ /Ἀναζητῶντας χαμένους πολιτισμοὺς στὴ ζούγκλα του Ἀμαζονίου". 

 Κάποια ἄτομα, ὅπως ὁ Πέρσι Χάρισον Φῶσσετ - ὅπου αὐτοαποκαλοῦνταν κυνηγοὶ χαμένων θησαυρῶν, ἔπεσαν πάνω στὶς συγκεκριμένες πληροφορίες ὅπου ἀποκάλυπταν τὰ ἴχνη ἑνὸς χαμένου πολιτισμοῦ στὰ βάθη τῆς ζούγκλας του Ἀμαζονίου. Ἡ ὑπόθεση μύριζε χρυσάφι καὶ ἄλλα σπάνια τιμαλφί, τὰ ὁποῖα εἶχε στὴν κατοχή του ὁ μυστηριώδης καὶ ἀνεξιχνίαστος πολιτισμός. 

 Δυστυχῶς, τὰ ἴχνη τοῦ Φῶσσετ χάθηκαν στὶς περιοχὲς αὐτὲς καὶ ὅλοι ὑποπτεύθηκαν τὸν ἐπίσης μυστηριώδη θάνατόν του. Οἱ σημειώσεις του, ποὺ βρέθηκαν ἀπὸ τοὺς ἀναζητητὲς τοῦ ἐρευνητῆ καὶ τῆς ὁμάδας αὐτοῦ, παραδόθηκαν στὸ γιό του ὁ ὁποῖος τὶς ἐξέδωσε μετὰ ἀπὸ ὁρισμένο καιρό. 

 Τὸ βιβλίο, ἐκ τοῦ ὁποίου δύναμαι νὰ παραθέσω ὁρισμένα ἀποσπάσματα, ἔχει τὴν ἰδιαιτερότητα τῆς αὐθεντικῆς μαρτυρίας καὶ τῆς δράσης σ' ἕναν μυστηριώδη κόσμο συνδεόμενο μὲ τὴν πανάρχαια ἐξάπλωση τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. 

 Κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ 20ου αἰῶνα πολλοὶ ἐξερευνητὲς χαμένων πόλεων μιᾶς ἄγνωστης ἐποχῆς δραστηριοποιοῦνταν στὴν περιοχῆς του Μάττο Γκρόσσο ὅπως ὁ Βρετανὸς ἐξερευνητής - πιθανὸν πρὼν κατάσκοπος τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν - Πέρσυ Φῶσετ. 

 Οἱ πληροφορίες ἀναφέρονταν σὲ μιὰ θρυλούμενη περιοχὴ εἰς τὴν ὁποία κάποιος ἠδύναντο νὰ ἔχει πρόσβαση στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Γῆς. Τοῦτο σχετίζονταν μὲ τὴν ἀντικατασκοπία ἐκείνης τῆς ἐποχῆς περὶ τῶν διαφόρων θεωριῶν τῆς Κοίλης Γῆς. 

 Τὸ πόσο σοβαρὰ ἦταν τὰ ἐν λόγῳ ἀντικατασκοπευτικὰ παιχνίδια τῆς ἐποχῆς ἐκείνης τὸ ἐπιβεβαιώνει ὁ ἀνεξιχνίαστος θάνατος τοῦ Βρετανοῦ ἐξερευνητοῦ Φῶσσετ. 

  Ἂς παραβάλλουμε, ὅμως, ὁρισμένες ἀπὸ τὶς πρωτοφανεῖς καταγραφὲς ποὺ διασώθηκαν ἐκ θαύματος. 

•Ἀναφορὰ Α': «Ἕνας γνωστός μου Βραζιλιάνος, πολὺ μορφωμένος ἄνθρωπος μου ἐμπιστεύτηκε πὼς σύμφωνα μὲ Ἰνδιάνικες πληροφορίες, μέσα στὸ δάσος ὑπῆρχε μιὰ πόλη μὲ πλακόστρωμενους δρόμους, τετράγωνα κτίρια, ἕναν μεγάλο ναό, καὶ στὴ μέση τῆς κεντρικῆς πλατείας ἕναν τεράστιο δίσκο ἀπὸ ὀρυκτὸ κρύσταλλο... 

Ὁ φίλος μου ὁ κτηματίας, μοῦ εἶπε ὅτι κάποτε ἔφερε ἕναν Ἰνδιάνο στὴν Κουγιάμπα, ἀπὸ μιὰ μακρινὴ φυλή, καὶ προσπάθησε νὰ τὸν ἐντυπωσιάσει μὲ τὶς μεγαλόπρεπες ἐκκλησίες τῆς πόλης. Ὁ Ἰνδιάνος, ὄχι μόνο δὲν ἐντυπωσιάστηκε, ἀλλὰ τοῦ εἶπε πὼς κοντὰ στὴν περιοχὴ τῆς φυλῆς του ὑπάρχουν κτίρια πολὺ μεγαλύτερα καὶ πολὺ ψηλότερα ἀπ' τὶς ἐκκλησίες της Κουγιάμπα. Τὰ κτίρια αὐτὰ ἔχουν μεγάλες πόρτες καὶ παράθυρα, καὶ στὸ ἐσωτερικό τους ὑπάρχει μιὰ κρυστάλλινη κολώνα ποὺ ἐκπέμπει ἐκτυφλωτικὸ φῶς...»».

   Αὐτὲς οἱ πληροφορίες τῶν χειρόγραφων τοῦ βρετανοῦ ἐξερευνητῆ - κατασκόπου δείχνουν πόσο σημαντικὸ ἦταν τὸ ἔργο του καὶ ὅτι ἡ ἐξερεύνηση αὐτὴ δὲν ἐπρόκειτο γιὰ δική του πρωτοβουλία, ἀλλά, κάποιος σύνδεσμος τοῦ μὲ τὰ βασιλικὰ ἀνάκτορα τῆς Βρετανίας - τὰ ὁποῖα γνωρίζοντας γιὰ ἕναν χαμένο ὑπερπολιτισμὸ τοῦ Ἀτλαντικοῦ ὠκεανοῦ θεώρησαν τὴν ἐγγύτερη περιοχὴ πρὸς τὴν θάλασσα ὡς ἕναν τόπο ἀπρόσιτο τοῦ σύγχρονου πολιτισμοῦ καὶ τὴν διατήρηση σπάνιων τεχνολογικῶν ἐπιτευγμάτων μιᾶς ἀρχαίας φυλῆς τοῦ παρελθόντος κόσμου ὅπως ὁμολόγησε κὶ ὁ ἰθαγενεῖς Ἰνδιάνος - τὸν ἀπέστειλαν πρὸς πᾶσαν ἐξερεύνησιν τοῦ μυστηριώδη κόσμου τῆς περιοχῆς του Ἀμαζονίου. 

ΠΕΡΣΙ ΧΑΡΙΣΟΝ ΦΩΣΣΕΤ 

ΜΙΚΡΗ ΙΝΔΙΑΝΑ -ΤΟΠΙΚΗΣ ΦΥΛΗΣ - ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΟΠΩΡΕΣ ΜΕ ΚΑΛΑΘΟΝ ΟΠΩΣ ΟΙ ΑΘΗΝΑΙΕΣ ΚΟΡΕΣ 

ΣΤΟ ΕΡΕΧΘΕΙΟΝ...

ΜΕΓΑΛΙΘΙΚΟΙ ΟΡΘΟΛΙΘΟΙ

ΤΑ ΚΤΙΡΙΑ ΜΕ ΤΑ ΑΕΤΩΜΑΤΑ...

ΜΕΓΑΛΙΘΙΚΑ ΚΥΚΛΩΠΕΙΑ ΤΕΙΧΗ ΣΤΗ ΒΡΑΖΙΛΙΑ

ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΥΔΡΑΓΩΓΕΙΟ 

ΚΟΛΩΝΕΣ ΠΥΡΓΟΙ ΠΑΝΑΝΑΡΧΑΙΑ ΤΕΙΧΗ

Εἰκόνες ἀπὸ τὴν τηλεοπτικὴ ἐκπομπὴ τῆς ἐρευνητικῆς ταινίας "Ξεχωριστοὶ τόποι-Ἀμαζόνιος" ὅπου ἀναδεικνύουν μὲ ἀπεικονιστικὲς ἀποδείξεις τὴν ἀκρίβεια τῶν λεγομένων τοῦ ἐξερευνητῆ Φῶσσετ περὶ τῶν κτιρίων μὲ τὰ μεγάλα ἀετώματα, κολῶνες, μεγαλιθικὰ τείχη κλπ κλπ. Ὡστόσο, πρέπει

 νὰ λάβουμε ὑπόψιν μας ὅτι, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Φῶσσετ, ἀρχὲς τοῦ 20ου αἰῶνα, μέχρι τὴν δεκαετία τοῦ '90 - ὅπου γυρίστηκε ἡ ταινία - ἡ ἀλλοίωση καὶ ἡ φθορὰ ἐπὶ τῶν οἰκοδομημάτων καὶ τοῦ τόπου, τόσο ἀπὸ ἀνθρώπινη παρέμβαση ὅσο κι ἀπ' τὴν τριβὴ τοῦ χρόνου - νὰ ἔχει ἀλλάξει σημαντικὰ τὴν εἰκόνα τοῦ οἰκιστικοῦ καὶ γεωμορφολογικοῦ τοπίου. 

•Ἀναφορὰ Β': «Ὁ μακαρίτης Βρετανὸς πρόξενος τοῦ Ρίο, ὁ συνταγματάρχης Ὁ' Σάλιβαν Μπήρ, μοῦ περιέγραψε τὴν τοποθεσία τῆς ἐρειπωμένης πόλης σύμφωνα μὲ τοὺς πανάθλιους χάρτες τῆς ἐποχῆς του καὶ δὲν ἔχω κανέναν λόγο ν' ἀμφιβάλλω γιὰ τὰ λόγια του. Τὴν τοποθετεῖ κάπου δώδεκα μέρες μακρυὰ ἀπ' την Μπάχια, στὴν ζώνη του Σάουν Φρανσίσκο. Ὁ ποταμὸς αὐτὸς σχετίστηκε πάντοτε μὲ τὶς φῆμες γιὰ τοὺς λευκοὺς Ἰνδιάνους, καὶ πιθανότατα δύο τέτοιους θὰ συνάντησαν οἱ ἄνθρωποι τοῦ Ραπόζο, ἀνάμεσα στὴν ἐκβολή του Ρίο Γκράντες καὶ τοῦ Τσίκε - Τσίκε». 

 Τὸ δεύτερο ἀπόσπασμα τοῦ βιβλίου ἀναφέρεται ξεκάθαρα στὴν ὕπαρξη λευκῶν ἰνδιάνων εἰς τὴν περιοχὴ τῆς πόλης Μπάχια [1]  ἀπόγονοι κάποιων ἀνθρώπων τῆς λευκῆς φυλῆς. 

 Εἶναι βέβαια γνωστὸ στοὺς ἐπαΐοντες ἡ μυθολογικὴ ἀναφορὰ τῶν ἰνδιάνων γιὰ τοὺς λευκοὺς ταξιδιῶτες ποὺ ἦρθαν ἀπὸ τὴν ἀνατολὴ (ἐννοοῦν τὴν Εὐρώπη;), ὅπως, ὁ Βιρακότσα, ὁ Κετσαλκοάτλ, καὶ ἐγκαταστάθηκαν στὰ ἐδάφη αὐτὰ ἀναπτύσσοντας ταχέως τὸ πολιτιστικό, βιοτικὸ καὶ τεχνολογικὸ ἐπίπεδο τῆς περιοχῆς. 

 Οἱ ἀπόγονοι αὐτῶν ὑπῆρξαν κληρονομικῷ δικαιώματι βασιλεῖς καὶ ἀρχηγοὶ τῶν κοινοτήτων τῆς λευκῆς φυλῆς τῶν ἰνδιάνων. Οἱ λευκοὶ Ἰνδιάνοι ἦταν ἡ κυρίαρχη κάστα ὅλων τῶν ἐντοπίων πληθυσμῶν χωρὶς καμία διάκριση σύμφωνα μὲ τὶς καταγραφὲς του Πιζάρο. 

  Κι ἕπεται συνέχεια στὶς ἀναφορές, περὶ τῶν ἄγνωστων λευκῶν φυλῶν ποὺ κατοικοῦσαν στὴν περιοχή του Ἀμαζονίου, ὅπου θεωροῦνται οἱ πρωταίτιοι τῶν ἱστορικῶν οἰκοδομημάτων καὶ τοῦ πολιτισμοῦ ποὺ φαίνεται νὰ ἀναπτύχθηκε ἐκεῖθεν. 

 Αὐτὸν τὸν πολιτισμὸν τὸν βρῆκαν οἱ μετέπειτα ἰθαγενεῖς τῆς Νοτίου Ἀμερικῆς καὶ τὸν καπηλεύτηκαν, καθότι, οἱ λευκοὶ ἰνδιάνοι ἐξουθενώθηκαν, εἴτε ἀπὸ ἐμφυλίους πολέμους, εἴτε ἀπὸ ἀρρώστιες καὶ τέλος ἀπὸ τοὺς Κονκισταδόρες καὶ Ἰησουΐτες. 

•Ἀναφορὰ Γ': «Δὲν γνωρίζουμε ἀκόμα, τί ἀκριβῶς συνέβη στὴν κεντρικὴ Βραζιλία μετὰ τὴν καταστροφή, ἀλλὰ ὅλες οἱ ἐνδείξεις μας ὁδηγοῦν στὴν ὑπόθεση, πὼς ἐνῷ τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ χάθηκε,οι ὑπόλοιποι ἀπομονώθηκαν γύρω ἀπ' τὰ ἐρείπια τῶν κατεστραμένων τους πόλεων, ποὺ δὲν ἄργησαν νὰ περικυκλωθοῦν ἀπ' τὴν ὀργιώδη βλάστηση τῆς ζούγκλας. Κι ἐνῷ ἀπὸ ἀνθρωπολογικὴ ἄποψη δὲν διαφέραν πολὺ ἀπ' τους Περουβιανούς, τοὺς Μεξικάνους καὶ τοὺς Μουΐσκα, διατήρησαν τὴν ἀνάμνηση τῆς καταγωγῆς τους ἀπὸ μίαν ἄσπρη πολιτισμένη φυλή. Οἱ Μολπάκοι, ποὺ κατοικοῦσαν στὸ Μίνας Ζηράϊς τὸν 17ο αἰῶνα, ἦταν ἀνοιχτόχρωμοι καὶ γενειοφόροι. Εἶχαν λεπτοὺς κι ἐξευγενισμένους τρόπους, καὶ οἱ γυναῖκες τους περιγράφονται, «λευκὲς σὰν Ἀγγλίδες, μὲ χρυσαφένια μαλλιά, λεπτὰ χαρακτηριστικά, μικρὰ χέρια, γαλάζια μάτια». Τὴν ἴδια περίπου ἐποχὴ Εὐρωπαῖοι ἦρθαν σ' ἐπαφὴ μὲ τοὺς Μαρικίτας, ἕναν ὑπέροχο λαό, μὲ μητριαρχικὸ σύστημα, καὶ φοβερὲς γυναῖκες πολεμιστές. Οἱ πρῶτοι ἄποικοι ἐντυπωσιασμένοι ἀπ' πολεμικές τους ἀρετές, τὶς ὀνόμασαν, σύμφωνα μὲ τὴν ἑλληνικὴ μυθολογία, «Ἀμαζόνες», κι ἔτσι ὁ μεγαλύτερος ποταμὸς τῆς Νοτίου Ἀμερικῆς, ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρου τοῦ κόσμου, ὀνομάστηκε «Ἀμαζόνιος». Στὴν ἐποχὴ τοῦ μεγάλου κατακλυσμοῦ, στὰ νότια τῆς Βραζιλίας κατοικοῦσε κι ἕνας ἄλλος λαός, βάρβαρος καὶ ἀπολίτιστος. Ἦταν μαῦροι, τριχωτοί, κανίβαλοι, μὲ κτηνώδη ἐμφάνιση.». 

 Ἡ ἄνωθεν εἰκόνα ἐκ παλαιᾶς χαλκογραφίας προσαρτημένη στὴν ἐγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς - Paris - Match μὲ τίτλο  «Ἡ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΓΗΣ» ἐπιβεβαιώνει τὰ γραφόμενα τοῦ Φῶσσετ που ὁμιλεῖ γιὰ ἰνδιάνους γενειοφόρους καὶ γυναῖκες λευκὲς μὲ ξανθὰ μαλλιὰ καὶ κοσμήματα ὡσὰν Μινωίτισσες ἢ Μυκηναῖες Ἑλληνίδες.

 Ἡ ἐπιγραφὴ τῆς εἰκόνας στὴν ἐγκυκλοπαίδεια σημειώνει τὰ ἑξῆς: [Ἰνδιάνοι τῆς γαλλικῆς Γουϊάνας καὶ Ἰνδιάνοι τῶν περιοχῶν του Ὀρενέκου —  «Ταξίδια στὴ Γουϊάνα τὸ 1789». Παρίσι, ἔτος 6ο].

 Τοῦτα δέ ἰσχυρίζονται, παντοιοτρόπως εἰς τὶς συγγραφικές τους καταθέσεις, ὁ Ἰωάννης Πασσάς, ἀλλά, καὶ πλείστει ἄλλοι συγγραφείς, ὅπως, φερειπεὶν ὁ Θεόδωρος Ἀξιώτης, ὁ Γεώργιος Γεωργαλὰς κ.α. ἐπεξηγῶντας τὴν ἱστορικὴ παρουσία τῶν Ἑλλήνων Αἰγαίων ταξιδευτῶν, μὲ τὰ ποντοπόρα πλοῖα τους, εἰς τὰ ἐδάφη τῆς Ν. Ἀμερικῆς ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρόνια. 

  Ἐπὶ τούτου, ὁ καθηγητὴς ἱστορίας Γεώργιος Κ. Γεωργαλὰς ἐπισημαίνει τὰ ἑξῆς ἐπιπρόσθετα στοιχεῖα: 

«•Στὴν περιοχή του Ἀμαζονίου, οἱ ἰθαγενεῖς μίλησαν στοὺς πρωτοαφιχθέντες «κονκισταδόρες» γιὰ μιὰ χαμένη πόλη «Μανώα» — καὶ εἶναι γνωστὸ ὅτι οἱ Κρῆτες ἵδρυσαν σὲ ἐπίκαιρα σημεῖα σταθμούς, ποὺ τοὺς ὀνόμασαν Μινώα. Οἱ ἰθαγενεῖς εἶπαν ὅτι ἡ Μανώα βρισκόταν σ' ἕνα νησὶ λίμνης καὶ εἶχε ναὸ ἀφιερωμένο στὸν Ἥλιο. Ψάχνοντας γιὰ αὐτὴν τὴν πόλη, χάθηκαν ὁ Φῶσσετ τὸ 1925 καὶ ὁ Ρ. Μανφραὶ τὸ 1950. 

•Ὁ Γερμανὸς ἐξερευνητὴς P.Honore ἀνακοίνωσε ὅτι ἀνακάλυψε στὶς ὄχθες του Ἀμαζονίου, ἐπιγραφὲς στὴν Κρητικὴ γραμμικὴ Α'. 

•Ἐπιγραφὲς μὲ ἑλληνικὰ γράμματα καθὼς καὶ ἑλληνικὰ ὅπλα, κοσμήματα, ἀγγεῖα, σχέδια, ἔχουν βρεθεῖ σὲ πλεῖστα σημεῖα τῆς Βόρειας καὶ Νότιας Ἀμερικῆς. Ἡ Ἐνριέττα Μὲρτζ ἀναφέρει ὅτι στὰ σύνορα Βραζιλίας — Οὐρουγουάης ἀνακαλύφθσαν δύο χιλιάδες ἑλληνικὲς ἐπιγραφές, ἀνάγλυφες σὲ λίθους. 

•Στὶς ἐκβολές του Ρίο ντὲ λὰ Πλάτα, τὸ 1978 ἀνεκαλύφθησαν ἑλληνικοὶ ἀμφορεῖς. 

Στὸν «Δίσκο τῆς Φαιστοῦ» εἰκονίζεται ἕνα ἄνθος λωτός, περιβαλλόμενο ἀπὸ σύμβολα. 15 ἀπ' αὐτὰ βρέθηκαν ἀπαράλακτα σὲ ἐπιγραφὲς τῆς Βραζιλίας, οἱ ὁποῖες χαρακτηρίζονται ἐπισήμως «ἀγνώστου προελεύσεως καὶ χρονολογήσεως». Ἄλλα 19 μοιάζουν πολὺ μὲ τὰ σύμβολα τοῦ δίσκου. 

•Στὸν νησὶ Ἄνδρος στὶς Μπαχάμες, βρέθηκε Κρητικὸς πύθος μὲ διπλοῦς πλέκεις. 

•Ὁ Χ. Σ. Γκάλντουιν διαπίστωσε ὅτι ἡ «Φλογέρα του Πανός», δηλ. τὸ μουσικὸ ὄργανο τῶν Ἑλλήνων βοσκῶν ποὺ ἐφευρέθηκε στὴν Ἀρκαδία, χρησιμοποιεῖται ἀκόμη ἀπὸ τοὺς βοσκοὺς τῶν ὑψιπέδων τῶν Ἄνδεων στὴν Ν. Ἀμερική («ἄνθρωποι ἔξω ἀπὸ τὴν Ἀσία») 

•Τὸ 1600 οἱ Ἱσπανοὶ ἀνακάλυψαν μία πανάρχαια ἀκατοίκητη πόλη κοντὰ στὶς πηγές του Παραγουάη».» 

 Ἀνακεφαλαιώνοντας, κατόπιν πληθώρας ἀποδεικτικῶν στοιχείων - εἰκόνας καὶ λόγου, καταλήγουμε στὸ ἀσφαλεῖς συμπέρασμα τῆς παρουσίας τῶν Ἑλλήνων, στὴν Ἀμερικανικὴ ἤπειρο πρὶν τὴν ἀνακάλυψη τῶν ἀγνώστων - γιὰ τοὺς Εὐρωπαίους - γαιῶν τῆς Ἑσπερίας Ἀμερικῆς - Ὁμηρικῆς ἀπὸ τὸν Κολόμβο. 

Ἡ ἱστορικὴ ἐξήγηση, ἡ ὁποία νουθετεῖ τὴν ἀνθρωπότητα, τίθεται ἐπὶ τοῦ αἰωνίου σκοποῦ τῆς Ἑλληνίδος φυλῆς ὅπου ἤτοι ὁ ἐξανθρωπισμὸς τῶν κατοίκων ἄπασας τῆς οἰκουμένης. 

 Τὸ χρῖσμα τοῦτο ἐλάμβανε τὸ γένος τῶν Ἑλλήνων, ἔπειτα ἀπὸ ἕνα κατακλυσμὸ ἤτοι μιὰ μεγάλη καταστροφὴ σὲ μεγάλο μέρος ἢ ἅπαξ τοῦ πλανήτου - παρόμοια ἄποψη περὶ μετακατακλυσμιαία περιόδου ποὺ χάθηκε ἕνας παλαιὸς καὶ ὑψηλὸς πολιτισμὸς κατέθεσε, ὅπως διαβάσαμε, κι ὁ ἐξερευνητὴς καὶ πράκτωρ τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν της Βρετανίας Πέρσι Χάρισον Φῶσσετ. 

 Σίγουρα ὁ Φῶσσετ - ὅπως καὶ οἱ ἐντολοδόχοι του - ἤξερε πολὺ περισσότερα ἀπὸ τὸν πᾶσα ἕνα "μέσο" ἐπιστήμονα - ἱστορικὸ τῆς οἱαδήποτε χώρας γιὰ τὰ χαμένα μυστικὰ τοῦ πλανήτου Γαῖα Ἐλ... ἐκείνη τὴν ἐποχή... ὅπως φερειπεὶν, τοῦ τύπου Ἰντιάνα Τζόουνς [Indiana Jones] σὲ ἐλεύθερη μετάφραση, ἑλληνιστί - Ἰνδιάνος Ἰωάννου... νομίζεται ὅτι τυχαῖα ἀποδόθηκε τὸ ὄνομα Ἰνδιάνος- Indiana ἀπὸ τοὺς Γιώργος Λουκάς [George Lucas] καὶ  Στίβεν Σπίλμπεργκ [Steven Spielberg];;;; 

ΧΑΙΡΕΤΕ!

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ 

[1]Τὸ ὄνομα Μπαχία θυμίζει τὴν ἐπωνυμία τοῦ Βάκχου Διονύσου / Βακχία καὶ Βάκχος ἢ Βαΐα > Μπαΐα ἐκ τῆς λέξης Βάϊα ἀπὸ τὸ κλαδὶ τῆς Δάφνης ἢ τοῦ Φοίνικα συμβολικὰ δένδρα Ἀπόλλωνος καὶ Διονύσου.

 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 

•Ἰωάννη Πασσὰ, Ἡ Ἀληθινὴ Προϊστορία

•Προϊστορικὴ ἐξάπλωση τῶν Αἰγαίων, Γεωργίου Γ. Γεωργαλᾶ, ἐκδ. Τότε 

•Πάπυρος Λαρούς - Paris - Match, Ἡ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΓΗΣ

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ

•Ξεχωριστοὶ τόποι, ἐρευνητικὴ σειρὰ προβεβλημένη ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ κρατικὴ τηλεόραση [ΕΡΤ] τὴν δεκαετία τοῦ '90 

 

 

 

 

ЭIЄ

ΤΡΙΤΩΝΕΣ - ΟΙ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΤΗΣ ΚΟΧΥΛΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΕΘΕΝ ΜΟΥΣΙΚΟ ΚΟΧΥΛΙ ΤΩΝ ΠΥΡΗΝΑΙΩΝ 18.000 ΕΤΩΝ

Ἔρευνα & συγγραφή: Ἰωάννης Βαφίνης 

  Ἕνα μουσικὸ κοχύλι 18.000 ἐτῶν εἶναι τὸ θέμα ποὺ πρόκειται νὰ μᾶς ἀπασχολήσει. Τὸ ἔκθεμα αὐτοῦ τοῦ εὑρήματος βρίσκεται ξεχασμένο σήμερα στὸ μουσεῖο φυσικῆς ἱστορίας της Τουλούζης. 

 Ἡ ἐκτενὴς μελέτη τοῦ ἀρχαιολογικοῦ ἀντικειμένου ξεκινάει ἀπὸ τὸ 1931 ὅπου διάφορες σύγχρονες τεχνικὲς ἐφαρμόστηκαν γιὰ νὰ γίνει γνωστὴ ἡ χρήση τοῦ μουσικοῦ ὀργάνου. 

 Τὸ ΒΗΜΑ SCIENCE ἀφιέρωσε μία ὁλόκληρη σελίδα γιὰ τὴν δημοσίευση ἄρθρου τὸ ὁποῖον ἐξηγοῦσε τὸ ἱστορικὸ τῆς εὕρεσης καὶ ἔρευνας τοῦ σπάνιου ἀρχαιολογικοῦ εὑρήματος ποὺ ἐνθουσίασε κυρίως τὴν κοινότητα τῶν μουσικῶν ὅλου τοῦ κόσμου. 

  Ἄνωθεν βλέπουμε εἰκόνα τῆς σελίδας τοῦ ΒΗΜΑ SCIENCE μὲ τὸ ἄρθρο περὶ τῆς προϊστορικης μουσικῆς κοχύλας. 

 Ἐκ τοῦ ἄρθρου  «ΜΟΥΣΙΚΟ ΚΟΧΥΛΙ 18.000 ΕΤΩΝ», ποὺ δημοσιεύτηκε στὸ Βῆμα τῆς Κυριακῆς στὴν σελίδα «science - Ἀρχαιολογία»,  προκύπτουν τὰ ἑξῆς στοιχεῖα. 

 Τὸ ἄρθρο κάνει λόγο γιὰ ἕνα προϊστορικὸ μουσικὸ ὄργανο ποὺ ὀνομάστηκε τὸ «Κοχύλι τῆς Τουλούζης» τὸ ὁποῖο βρέθηκε σχετικὰ κοντὰ στὴν σύγχρονη γαλλικὴ πόλη τῆς Μασσαλίας ποὺ ἵδρυσαν οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες στὶς ἀκτὲς τῆς Μεσογείου. 

 Ἐν ὀλίγοις ἡ ἔρευνα πραγματεύεται τὴν μελέτη ἑνὸς ἀρχαιολογικοῦ εὑρήματος 18.000 ἐτῶν ποὺ ἀνακαλύφθηκε στὴν Σπηλιὰ Marsoulas στὴ Γαλλία καί, μετὰ ἀπὸ σύγχρονες τεχνικὲς ἀνάλυσης, ἀποδείχθηκε ὅτι ἦταν ἕνα μουσικὸ ὄργανο, ἱκανὸ νὰ παράγει ἤχους σὰν πνευστὸ (ὅπως κόρνα), κάτι ποὺ τὸ καθιστᾶ τὸ ἀρχαιότερο γνωστὸ μουσικὸ ὄργανο τοῦ εἴδους του. Αὐτὸ τὸ ἐκπληκτικὸ εὕρημα, ἀρχικὰ ἀγνοημένο, ἐπαναξιολογήθηκε καὶ ἐπιβεβαιώθηκε ὅτι χρησιμοποιήθηκε γιὰ μουσικὴ καὶ τελετουργικοὺς σκοπούς, μὲ ἴχνη χρωστικῆς καὶ τεχνικὲς τροποποιήσεις. 

Σημαντικὰ Στοιχεῖα: 

•Ἡλικία: Περίπου 18.000 ἐτῶν (Παλαιολιθικὴ περίοδος). 

•Εὕρεση: Στὴ σπηλιὰ Marsoulas κοντὰ στὴ Μασσαλία, Γαλλία. 

•Τύπος: Ἕνα μεγάλο κοχύλι (εἶδος Charonia lampas). 

•Χρήση: Μουσικὸ ὄργανο (πνευστό). 

•Ἀνακάλυψη Χρήσης: Μετὰ ἀπὸ σύγχρονη ἔρευνα καὶ ἀναλύσεις. 

•Τεχνικὲς Τροποποιήσεις: Τὸ ἄκρο σπάστηκε γιὰ νὰ δημιουργηθεῖ ἕνα ἄνοιγμα, διαπιστώθηκε διάτρηση καὶ ἴχνη ὀργανικῆς οὐσίας (πιθανὸν ρητίνη γιὰ ἐπιστόμιο). 

•Ἦχοι: Μπορεῖ νὰ παράγει τρεῖς νότες (Ντό, Ντὸ δίεση, Ρέ). 

•Σημασία: Τὸ ἀρχαιότερο γνωστὸ μουσικὸ ὄργανο αὐτοῦ τοῦ τύπου, ἀποδεικνύοντας τὴν πρώιμη χρήση τῆς μουσικῆς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. 

  Εἰς τὴν ἑλληνικὴ ἀρχαιότητα τὸ ἐν λόγῳ μουσικὸ ὄργανο φαίνεται ὅτι ἔλαβε τὶς ἑξῆς ὀνομασίες: α)τριτώνιον, β)στρόμβος καὶ γ)κόχλος. 

 Τὸ τριτώνιον, λένε, τὰ ἐγκυκλοπαιδικὰ λεξικὰ καὶ οἱ πρωτογενεῖς φιλολογικὲς πηγές, ὅτι, ὑπῆρξε τὸ μουσικὸ ὄργανο τοῦ θαλάσσιου θεοῦ Τρίτων. 

 Ἂς ἀναγνώσουμε, λοιπόν, τὴν πρώτη ἀναφορὰ ἀπ' τὸ «Ἐγκυκλοπαιδικὸ Λεξικὸ Μεταξᾶ» περὶ τοῦ Τρίτωνος: «Τρίτων. Γιός της Ἀμφιτρίτης καὶ τοῦ Ποσειδῶνα, ὁ πελώριος θαλασσινὸς θεὸς ὁ Τρίτων, συνήθιζε νὰ πηγαίνη μπρὸς ἀπὸ τὸ ἅρμα τοῦ πατέρα του φυσῶντας μέσα σ' ἕνα στρογγυλὸ κοχύλι. Μὲ τὸ σάλπισμά του αὐτὸ ἢ τρικυμία σταματοῦσε καὶ ὁ Ποσειδῶνας μὲ τὴν ἀγαπημένη του σύζυγο τὴν Ἀμφιτρίτη ἔκαναν ἥσυχα τὸν περίπατό τους στὴ θάλασσα. Σιγά-σιγὰ ἢ φαντασία τοῦ ἀνθρώπου ἔπλασε ἕνα σωρὸ ἀκόμη μικροὺς Τρίτωνες, ποῦ κολυμποῦσαν μὲ τὶς Νηρηίδες γύρω ἀπὸ τὸ ἅρμα τοῦ Ποσειδῶνα, φυσῶντας μέσα σὲ κοχύλια. Οἱ μικροὶ αὐτοὶ Τρίτωνες εἶχαν οὐρὰ ψαριοῦ καὶ πόδια ἀλόγου». 

Τρίτων ἐπὶ κρήνης φυσῶντας δύο κοχύλες 

 Γιὰ νὰ κατανοήσουμε καλύτερα τὴν παρουσία των Τριτώνων καταθέτω τὴν ἑπόμενη ἀναφορὰ ἀπὸ τό «Ἐπίτομον Ἐγκυκλοπαιδικὸν Λεξικὸν τῆς Πρωίας», ποὺ σημειώνει τὰ ἑξῆς: «Τρίτων. Υἱός της Ἀμφιτρίτης καὶ τοῦ Ποσειδῶνος, ὅστις, κατὰ τὴν μυθολογίαν, προηγούμενος τοῦ ἅρματος τῶν γονέων του ἐν τῇ θαλάσσῃ, σαλπίζει διὰ κόγχης πρὸς κατευνασμὸν τῆς τρικυμίας. Κατ’ ἄλλας παραδόσεις οἱ Τρίτωνες εἰναι πολλοί, μὲ σῶμα καταλῆγον εἰς δύο οὐρᾶς Ἰχθύος, συνοδεύουσι δὲ ἢ διώκουσι τὰς νηρηίδας». 

 Ἐν συνεχείᾳ, ἀναγιγνώσκουμε προσεχτικὰ τὶς λεπτομέρειες ποὺ ἀποκαλύπτει τὸ «Ἐπίτομο ἐγκυκλοπαιδικὸ λεξικὸ τοῦ Ἡλίου» περὶ τοῦ τριτωνίου καὶ τῶν Τριτώνων εἰς τὰ ἑξῆς γραφθέντα: «ΤΡΙΤΩΝΙΟΝ (ζωολογία). Γένος μαλακίων γαστεροπόδων τῆς οἰκογένειας τῶν τριτωνιδών, περιλαμβάνον, πολυάριθμα εἴδη ἀπαντῶντα εἰς τὰς θερμὰς ἰδίως θαλάσσας. Εἶναι μεγαλόσωμα τρακτοειδὲς ἢ ὠοειδὲς καὶ ἐπιμῆκες, παχὺ καὶ ἀνθεκτικὸν ὕψους μέχρι 50 ἐκστομ. Ἐκ τῶν ἀξιολογοτέρων εἰδῶν εἶναι: 1) Τριτώνιον τὸ ὀζῶδες, ἀπαντῶν εἰς τὴν Μεσόγειον. Τούτου τὸ κέλυφος χρησιμοποιείτα εἰς τινὰ μέρη ὑπὸ τῶν κυνηγῶν, συνηθέστερο δὲ ὑπὸ ἁλιέων, ὡς σάλπιγξ καὶ καλεῖται κοινῶς βούκινο ἢ μπουροῦ. Ὑπὸ τῶν ἀρχαίων Ρωμαίων ἐχρησιμοποιεῖτο ὡς στρατιωτικὴ σάλπιγξ. 

2)Τριτώνιον τὸ τοῦ Τρίτωνος, ἐκ τῶν μεγαλυτέρων εἰδῶν, ἀπαντῶν εἰς τὸν Ἰνδικὸ ὠκεανόν. Καὶ τούτου τὸ κέλυφος ἐχρησιμοποιεῖτο ἄλλοτε ὑπὸ τῶν Ἰνδῶν ὡς πολεμικὴ σάλπιγξ».

 Ἐν κατακλεῖδι, διαθέτοντας ὡς γνώμονα αὐτὲς τὶς πληροφορίες ὁδηγούμεθα πρὸς τὴν ἐπιστημονικὴν ἀπόδειξη τῆς χρήσης τοῦ πνευστοῦ θαλάσιου ὀργάνου ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρόνια τῶν ΕΛ - λήνων Τριτώνων κυρίαρχων θεῶν ἐπὶ τὰ μήκη καὶ πλάτη τοῦ θαλάσσιου καὶ ὑποθαλάσσιου ὁρίζοντα  τοῦ πλανήτου. 

 Ἡ «ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ» τοῦ Σ. Μιχαηλίδη ἐπισυνάπτει τὴν χρήση τοῦ ὀστρακοειδοῦς ὀργάνου μὲ δύο ὀνομασίες κατὰ τὴν μακρινὴ ἀρχαιότητα σημειώνοντας τὰ ἑξῆς: «κόχλος· ὀστρακόδερμο μὲ ἑλικοειδὴς ὄστρακο· τὸ χρησιμοποιοῦσαν σὰν σάλπιγγα. Ἔυριπ. (Ἰφιγένεια ἐν Ταύροις 303): «κόχλους τε φυσῶν» (φυσῶντας τὶς σάλπιγγες). 

στρόμβος: ἑλικοειδὲς ὄστρακο χρησιμοποιούμενο ὡς σάλπιγγα· κοχύλι (LSJ). Σέξτ. Ἔμπειρ. (Πρὸς Μουσικοὺς VI, 24): «καὶ στρόμβους τινὲς τῶν βαρβάρων βουκινίζοντες» (καὶ μερικοὶ βάρβαροι σαλπίζουν μὲ κοχύλια [ὄστρακα]).» 

https://m.soundcloud.com/wired/the-sound-of-an-18000-year-old-conch-shell-instrument

Στὸν σύνδεσμο αὐτὸ δυνάμεθα 

  νὰ ἀκούσουμε τὴν προσπάθεια ἀναπαραγωγῆς τοῦ ἤχου της κοχύλας τῆς Μασσαλίας τοῦ μουσικὸ ὄργανο τῶν θαλασσινῶν Τριτώνων 

The Sound of an 18,000-year-old Conch Shell Instrument 

"Ὠδὴ Ἀλκαίου" ἐπανασύνθεση ἀρχαίου λυρικοῦ ποιήματος τοῦ Ἀλκαίου τοῦ Μυτιληναίου ἀπὸ τὸν Ἰωάννη Γ. Βαφίνη [Τὰ Παιδιὰ τοῦ Ὀδυσσέα] στὸ δισκογραφικὸ λεύκωμα "Ἀνήσυχα Ταξίδια". Στὸ προοίμιο τοῦ μέλους ἀκούγετε τὸ Τριτώνιον ἢ κοχύλα ... ἀναβίωση τῶν θαλάσσιων καὶ ὑποθαλάσσιων ἤχων... 

 Καταλήγουμε, λοιπὸν στὸ συμπέρασμα, περὶ τῆς ἀρχαιολογικῆς εὑρέσεως καὶ μελέτης της ὀστρακοειδὴς κοχύλας, τῆς κατασκευῆς καὶ χρήσης αὐτοῦ τοῦ πανάρχαιου πνευστοῦ ὀργάνου ἀπὸ κάποιον εὐφυὲς ὃν ἧτε αὐτὸς ἦταν ἄνθρωπος ἢ θεότητα τῆς θάλασσας. 

 Σίγουρα, γιὰ τὴν ἐποχή του ὑπῆρξε ἕνα δημιούργημα μιᾶς προηγμένης σκέψης... ποὺ θυμίζει ἑλληνικὸ νοῦ...! 

ΧΑΙΡΕΤΕ!

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 

•ΒΗΜΑ SCIENCE ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ, ΚΥΡΙΑΚΗ 16 ΜΑΡΤΙΟΥ 2001

•Ἡ ΝΕΑ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ, Ἀντιγόνης Μεταξᾶ, Ἀθῆναι 1966 - 67 

•Ἐπίτομον Ἐγκυκλοπαιδικὸν Λεξικὸν τῆς Πρωίας, Ἀθήνα, 1932 

•ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ - ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ ΣΟΛΩΝ

 

ЭIЄ

Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

   ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΛΕΧΘΕΝΤΑ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ

ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΤΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ & ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗ

Ἔρευνα & συγγραφή: Ἰωάννης Γ. Βαφίνης 

  Μετὰ τὴν πάροδο τῆς κλασσικῆς ἐποχῆς, γνωστῆς καὶ ὡς χρυσοῦν αἰῶνα τοῦ Περικλέους, ἐπῆλθε μιὰ καμπὴ στὴν ἱστορία τῆς πολιτιστικῆς ἐξέλιξης τοῦ ἑλληνικοῦ κόσμου. 

 Στὸ σημεῖο μηδέν, αὐτῆς τῆς μεταπτώσεως, ἐμφανίστηκε ὁ ἐκ Μακεδονίας ἡγέτης τῶν Ἑλλήνων  ποὺ ἔφερε  τὸ ὄνομα Ἀλέξανδρος.

 Ὁ βασιλέας Ἀλέξανδρος κατάφερε νὰ παύσει, γιὰ ὁρισμένους χρόνους, τὸ κατρακύλισμα τῆς συνεχοῦς διάβρωσης τῶν ἑλληνίδων πόλεων - κρατῶν. 

  Στὴν μικρὴ πορεία τῆς ζωῆς του τὰ ἀναδραγαθήματά του ὑπῆρξαν μέγιστα καὶ ὡς ἐπακόλουθο ἦταν νὰ ἐπονομαστεὶ ἀπὸ τοὺς ἱστοριοδίφες συγγραφείς ως "Μέγας" . 

 Ἐν τούτοις, στὴν μικρή μας ερευνητικὴ περιήγηση μέλλει νὰ ἐπικεντρωθοῦμε σὲ ἕνα ἰδιαίτερο χαρακτηριστικὸ τῆς προσωπικότητας τοῦ, ὅπου, τὸν ἀναδεικνύει,  τελικὰ, ὡς μίαν ἀγιωτικὴν φυσιογνωμίαν. 

  Ἡ πρώτη μαρτυρία περὶ τῆς ἰδιαίτερης φύσης τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου δίδεται ἀπὸ τὸν Πλουταρχο τον Χαιρωνεὺς εἰς τὸ σύγγραμμα τοῦ Βίοι Παράλληλοι - Ἀλέξανδρος. 

 Ἐν ὀλίγοις, τὸ κύριο θέμα ἀποκαλύπτετε στὸ κάτωθι ἀπόσπασμα ὅπου περιγράφεται τὸ παράδοξον τῆς σωματικὴς ἀπέκρισης ὑγρῶν, μὲ ἕνα γλυκύτατο ἄρωμα. 

 Συμφώνως πρὸς τὶς ἔγκυρες πληροφορίες τὰ εὐώδη σωματικά του ὑγρά πλημμύριζαν τὸν ἱματισμὸν τοῦ Ἕλληνα βασιλέα, ἐνῷ παρομοίως συντελοῦνταν καὶ τὸ παράδοξο τῆς εὐωδίας ποὺ ἐκχέονταν ἐκ τοῦ στόματος του κατὰ τὴν ἐκπνοή! 

 Ἰδοὺ καὶ τὰ λεχθέντα ὑπὸ τοῦ Πλουτάρχου: «[4]Τὴν μὲν οὖν ἰδέαν τοῦ σώματος οἱ Λυσίππειοι μάλιστα τῶν ἀνδριάντων ἐμφαίνουσιν, ὑφ’ οὗ μόνου καὶ αὐτὸς ἠξίου πλάττεσθαι. καὶ γὰρ ὃ μάλιστα πολλοὶ τῶν διαδόχων ὕστερον καὶ τῶν φίλων ἀπεμιμοῦντο, τήν τ’ ἀνάτασιν τοῦ αὐχένος εἰς εὐώνυμον ἡσυχῇ κεκλιμένου καὶ τὴν ὑγρότητα τῶν ὀμμάτων, διατετήρηκεν ἀκριβῶς ὁ τεχνίτης. Ἀπελλῆς δὲ γράφων αὐτὸν κεραυνοφόρον, οὐκ ἐμιμήσατο τὴν χρόαν, ἀλλὰ φαιότερον καὶ πεπινωμένον ἐποίησεν. ἦν δὲ λευκός, ὥς φασιν· ἡ δὲ λευκότης ἐπεφοίνισσεν αὐτοῦ περὶ τὸ στῆθος μάλιστα καὶ τὸ πρόσωπον. ὅτι δὲ τοῦ χρωτὸς ἥδιστον ἀπέπνει καὶ τὸ στόμα κατεῖχεν εὐωδία καὶ τὴν σάρκα πᾶσαν, ὥστε πληροῦσθαι τοὺς χιτωνίσκους, ἀνέγνωμεν ἐν ὑπομνήμασιν Ἀριστοξενείοις· αἰτία δ’ ἴσως ἡ τοῦ σώματος κρᾶσις, πολύθερμος οὖσα καὶ πυρώδης· ἡ γὰρ εὐωδία γίνεται πέψει τῶν ὑγρῶν ὑπὸ θερμότητος, ὡς οἴεται Θεόφραστος. ὅθεν οἱ ξηροὶ καὶ διάπυροι τόποι τῆς οἰκουμένης τὰ πλεῖστα καὶ κάλλιστα τῶν ἀρωμάτων φέρουσιν· ἐξαιρεῖ γὰρ ὁ ἥλιος τὸ ὑγρόν, ὥσπερ ὕλην σηπεδόνος ἐπιπολάζον τοῖς σώμασιν. Ἀλέξανδρον δ’ ἡ θερμότης τοῦ σώματος ὡς ἔοικε καὶ ποτικὸν καὶ θυμοειδῆ παρεῖχεν». [Βίοι Παράλληλοι /Ἀλέξανδρος]

Μετάφραση: [Τὴν μορφὴ τοῦ σώματος (τοῦ Ἀλέξανδρου) μόνο οἱ ἀνδριάντες του Λυσίππου πραγματικὰ παρουσιάζουν, ἀφοῦ μόνο σ' αὐτὸν ἔδωσε τὴν ἄδεια, τὴν κανονικὴ μορφὴ τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου. Γιατί εἶναι βέβαιο ὅτι ἀργότερα πολλοὶ ἀπὸ τοὺς μετέπειτα διαδόχους του ἢ καὶ φίλους του συνήθιζαν (νὰ ζητοῦν ἀπ' τους ἀγαλματοποιοὺς) νὰ μιμοῦνται στοὺς ἀδριάντες τους τὴν στάση τοῦ αὐχένος ὅπου ἔκλεινε ἡσύχως πρὸς τ' ἀριστερὰ καὶ συνάμα τὴν ὑγρότητα τῶν ματιῶν του (Ἕλληνα βασιλιᾶ τῆς Μακεδονίας) την οποίαωδιατήρησε ἀκριβῶς ὁ τεχνίτης(Λύσιππος). Ὁ Ἀπελὴς ζωγραφίζοντας αὐτὸν τὸν ἀπεικονίζει ὡς κεραυνοφόρον (δηλαδὴ φέροντα κεραυνὸν) ἀλλὰ δὲν μιμήθηκε ἀκριβῶς τὸ χρῶμα του καθὼς τὸ ἀπέδωσε ὡς γαιῶδες (καφὲ κίτρινο) καὶ πιὸ χάλκινο. Ὑπῆρξε λευκὸς στὸ δέρμα ὡς λέγουν οἱ μαρτυρίες καὶ ἡ λευκότητα αὐτὴ ἐρυθρίαζε στὸ στῆθος του καὶ στὸ πρόσωπο. Τὸ δέρμα του ἀπέπνεε μιὰ γλυκύτητα καὶ τὸ στόμα του κατεῖχε μιὰ εὐωδία ὅπως καὶ ὅλη του ἡ σάρκα ὥστε πλημμύρισαν ἐξ αὐτῆς ὅλοι οἱ χιτῶνες του(τα ροῦχα του) καθὼς διαβάζουμε ἀπὸ τὰ κείμενα τοῦ Ἀριστόξενου. Ἡ αἰτία ἴσως νὰ εἶναι ἡ εὐκρασία τοῦ σώματος τοῦ ποὺ εἶναι πολὺ θερμὴ καὶ φλογερή. Ἡ δὲ εὐωδία γίνεται ἀπὸ τὴν πέψει τῶν ὑγρῶν τοῦ σώματος διὰ τῆς θερμότητας, ὅπως λέγει ὁ Θεόφραστος. Ὅπως οἱ ξηροὶ καὶ οἱ ἡλιοκαμένοι τόποι παράγουν τὰ περισσότερα καὶ καλύτερα ἀρώματα. Ὁ Ἥλιος ἐξατμίζει τὸ ὑγρὸν ἔτσι ὥστε ἡ μένει ξερὴ ἡ ὕλη καὶ ὑπερισχύει τοῦ σώματος. Ἡ θερμότητα τοῦ σώματος τοῦ Ἀλέξανδρου ὅπως ἰσχυρίζονται κάποιοι παρεῖχε τὸ μεθυστικὸν καὶ τὸ ὁρμητικόν]. 

  Τὸ ὀξύμωρον καὶ ὑπὸ ἐξέτασιν φαινόμενο, προκύπτει ἐκ τῆς τῆς συγκριτικῆς ταυτοποίησης τῶν σχολίων τοῦ Πλουτάρχου μὲ μιὰ μικρὰν διήγηση τοῦ Ὁσίου Ἐφραὶμ Κατουνακιώτη ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὅρος. 

 Φαίνεται, προφανῶς ὅτι, ἡ ἁγιότητα ἢ ὁσιότητα ἑνὸς ἀνθρώπου συνδυάζεται μὲ ὁρισμένα χαρακτηριστικὰ χαριζόμενα ἀπὸ τὸν Δημιουργὸ Θεό. 

 Ὁ ὅσιος Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης μᾶς πληροφορεῖ γιὰ τὰ στοιχεῖα αὐτὰ τὰ ὁποῖα κατέχει ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ τὰ παρέχει εἰς τοὺς ἁγίους Του. 

 Ἂς ἀναγνώσουμε τὴν περιγραφὴ τοῦ Μητροπολίτου Λεμεσοῦ Ἀθανάσιου, περὶ τοῦ φαινομένου της εὐωδίας τοῦ ὁσιακοῦ γέροντος Ἐφραὶμ, ἀπὸ τὸ βιβλίο "Εὐωδία Χριστοῦ".

 Ἡ τοιαύτη μαρτυρία συνδέεται μὲ τὴν ὑποψία περὶ τῆς ἁγιότητας τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου. Ἰδοὺ λοιπόν: «Ὅταν πηγαίναμε νὰ τὸν δοῦμε [τὸν Ὅσιο Ἐφραίμ], εἶχε τὴν εὐλογημένη συνήθεια, ὅταν ἦταν καὶ σὲ κατάσταση Χάριτος καὶ προσευχῆς, νὰ μᾶς βάζει μέσα στὴν ἀγκαλιά του στοργικά, σὰν πατέρας μας, λέγοντάς μας αὐτοσχέδιες προσευχὲς καὶ νὰ μᾶς εὐλογεῖ. Πολλὲς φορὲς τὸ χνότο του, ἡ ἀναπνοή του, σοῦ ἔδινε τὴν ἐντύπωση ὅτι εἶχε ἀνοίξει ἕνα βαρέλι ἄρωμα καὶ ἔβγαινε ὅλη ἐκείνη ἡ εὐωδία. 

Μιὰ φορά, θυμᾶμαι, σὲ μιὰ τέτοια περίπτωση πῆρα μιὰ βαθιὰ εἰσπνοή. Καὶ μοῦ λέει: 

-Δυσκολεύεσαι; 

-Δὲν μπορῶ, Γέροντα. Κάτι μυρίζει, τοῦ λέω. 

-Εὐωδιάζει τὸ Ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, μοῦ ἀπαντᾶ. 

Ἦταν σὲ κατάσταση προσευχῆς.» 

(Μητροπολίτης Λεμεσοῦ Ἀθανάσιος) 

 Ἐν τούτοις, αὐτή την εὐωδία Χριστοῦ προφανῶς ἐντοπίζουμε καὶ στὰ χαρακτηριστικά του Ἕλληνα βασιλέα οὕτως ὥστε νὰ εἰκάζουμε ὅτι, κι ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος δύναται νὰ θεωρηθεῖ "τέκνον Χριστοῦ" ποὺ διὰ τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς πίστης του στὸν Ἕνα Θεὸ χαριτώθηκε πλήρους ἁγιασμοῦ σώματος καὶ ψυχῆς. 

 Ἂς δοῦμε ὅμως, τί νουθετοῦν γι' αὐτὸ τὸ φαινόμενο, ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Καππαδόκης καὶ ὁ ἀγιωτικὸς Γέροντας τῶν Ἀγράφων Πατὴρ Παναγιώτης: 

•Ἅγιος Παΐσιος: «Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος δὲν ἦταν εἰδωλολάτρης. Ὁ ἱστορικὸς Ἰώσηπος λέει ὅτι, ὅταν ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος μπῆκε στὴν Ἱερουσαλὴμ (ἀφοῦ ἀρνήθηκε τὴν ὑπόδειξη τῶν Ἑβραίων νὰ συναντήσει πρῶτα τὸ Δαρεῖο καὶ μετὰ αὐτούς), ὁ ἀρχιερέας Ἴαδδος τὸν ὑποδέχτηκε στὸ Ναὸ τοῦ Σολομῶντα. Ἐκεῖ, ὁ Ἀλέξανδρος εἶπε: «Κι ἐγὼ προσκυνῶ τὸν Θεὸ τοῦ οὐρανοῦ»».

•Ὅ Γέροντας τῶν Ἀγράφων Πατὴρ Παναγιώτης: «Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος ἡγεῖται τῶν Πνευματικῶν Δυνάμεων ποῦ θὰ ἐλευθερώσουν τὴν Πόλη καὶ θὰ τὴν παραδώσει στὸν Εὐσεβῆ Βασιλέα Ἅγιο Ἰωάννη Βατάτζη ... 

Ξέρεις παιδί μου γιατί ὁ Χριστὸς μᾶς εὐλόγησε τοὺς Ἕλληνες καὶ τὴν Ἑλλάδα; Μὲ ρώτησε μία ἡμέρα ὁ γέροντας τῶν Ἀγράφων, ὁ παππούλης μας, ὁ π. Παναγιώτης. 

Μὲ ξάφνιασε ἡ ἐρώτησή του. Γνώριζα πὼς κάτι σημαντικὸ θὰ ἀκολουθοῦσε καὶ σιώπησε. 

Τὴν μεγάλη εὐλογία ποὺ λάβαμε τὴν ὀφείλουμε στὸ ἅγιο παλικάρι καὶ βασιλιᾶ μας, στὸ καμάρι τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Ἑλλάδας, τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο. Δὲν ἦταν μόνο βασιλιᾶς, ἀλλὰ ἦταν καὶ ταπεινὸς καὶ παράδειγμα εὐσεβείας. Ἦταν κόσμημα ἀρετῆς. Αὐτὸς ὄργωσε τὸ χωραφάκι, πάνω στὸ ὁποῖο ἔριξε τοὺς σπόρους τῆς σωτηρίας ὁ Χριστός μας. Ὁ δάσκαλός του τὸν εἶχε ἐμποτίσει μὲ ὅλες αὐτὲς τὶς ὡραῖες διδασκαλίες ποὺ σοῦ ἀνοίγουν τὸν δρόμο πρὸς τὸν Θεό. Δοχεῖο τῆς χάριτος ἦταν καὶ ἀκόμη εἶναι ὁ βασιλιᾶς μας Ἀλέξανδρος. Αὐτὸς ἡγεῖται τώρα τῶν πνευματικῶν δυνάμεων ποὺ θὰ ἐλευθερώσουν τὴ Βασιλεύουσα, τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ θὰ τὴν παραδώσει στὸν ἅγιο βασιλιᾶ, Ἰωάννη Βατάτζη. Αὐτὸς θὰ βγάλει τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὸ βοῦρκο τῆς ἀμετανοησίας καὶ θὰ ἐπιφέρει τὴν πολυπόθητη ἑνότητα, ποὺ ἐξασφαλίζει ἡ μετάνοια. 

Κάπου τὰ ἔχει μπερδέψει ὁ γέροντας, ἀναλογιζόμουν καθὼς ἀφουγκραζόμουν τὰ ὅσα μᾶς ἔλεγε. Ξαφνικὰ ἐκεῖνος διακόπτει τὸ συλλογισμό μου καὶ λέει. 

Κάποιοι νομίζουν πὼς ἔχω χάσει τὰ λογικά μου καὶ ἔχω μπερδευτεῖ. Βλέπετε αὐτὰ δὲν τοὺς τὰ δίδαξαν στὰ σχολειά τους. Δὲν τοὺς εἶπαν λ.χ. ὅτι τὸ ἅγιο αὐτὸ παλικάρι δὲν ἦταν κατακτητὴς ἀλλὰ ἐκπολίτισε τοὺς λαούς. Τοὺς γνώρισε τὸ μεγαλεῖο τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, τῆς γλώσσας τῶν Ἀγγέλων, τῆς γλώσσας τοῦ Οὐρανοῦ. Τοὺς ἔφερε τὸν πολιτισμό. Καὶ ξέρετε γιατί τὸν πῆρε κοντά του ὁ Χριστός μας, στὸ ἄνθος τῆς ἡλικίας του; Γιατί ἤθελε νὰ τὸν κρατήσει ἀμόλυντο, καθαρό. Νὰ τὸν προφυλάξει ἀπὸ τὶς κακοτοπιὲς καὶ τὶς βαβυλώνιες ἀκολασίες. Ἄλλωστε εἶχε ὁλοκληρώσει τὸ ἔργο ποὺ τοῦ εἶχε ἀναθέσει ὁ Θεός. Ὅταν ὁ Θεὸς ἐπιτρέψει καὶ φανερωθεῖ ὁ τάφος τοῦ βασιλιᾶ Ἀλέξανδρου, τότε θὰ δεῖτε θὰ εὐωδιάσει ὅλος ὁ τόπος. Καὶ ἡ εὐωδία εἶναι σημάδι ἁγιότητας. Ἔτσι δὲν εἶναι θεολόγε; 

Ναὶ γέροντα, ἀπάντησα! 

Στὴν Ἑλλάδα βρίσκεται θαμμένος ὁ βασιλιᾶς Ἀλέξανδρος. Καὶ ὁ τάφος του θὰ ἀποκαλυφθεῖ ὅταν οἱ Ἕλληνες καταφέρουν καὶ λύσουν τὰ δεσμὰ τῆς δουλείας. Γιατί σήμερα εἴμαστε δεμένοι στὴν κολοκύθα τοῦ Διαβόλου, βουτηγμένοι στὰ πάθη καὶ στὴν ἁμαρτία. 

Κάποιοι ὑποστηρίζουν πὼς ἔχει ταφεῖ στὴν Αἴγυπτο... 

Στὴν Αἴγυπτο ἔγινε μία εἰκονικὴ ταφὴ καὶ στὴν Ἑλλάδα ἔγινε ἡ πραγματική. Τότε τοὺς νεκροὺς βασιλιᾶδες τους ἔθαβαν μαζὶ μὲ χρυσὸ καὶ ἄλλα πολύτιμα μέταλλα καὶ πολύτιμους λίθους γιατί πίστευαν οἱ καημένοι πὼς ὁ πλοῦτος θὰ τοὺς χρειαζόταν καὶ στὴν μετὰ θάνατον ζωή. Κάπου στὴ Μακεδονία εἶναι ὁ τάφος τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου καὶ τὸ χρυσάφι, ὅμως τὸ πῆραν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ τὸ μετέφεραν σὲ ἀσφαλῆ χῶρο σὲ κάποιο ἀπὸ τὰ εὐλογημένα βουνὰ τῆς Ἑλλάδος. Αὐτὸ τὸ χρυσάφι θὰ χρησιμοποιήσει ὁ Ἅγιος βασιλιᾶς Ἰωάννης Βατάτζης, μόλις ἀναλάβει τὰ ἡνία τῆς Κωνσταντινούπολης. Ἔχει σχέδιο ὁ Θεός. Τ’ ἀκοῦς θεολόγε; Ἔχει σχέδιο ὁ Θεὸς καὶ ἐμεῖς ἁπλᾶ πρέπει νὰ τὸ ἀκολουθοῦμε καὶ ὄχι νὰ ἐπιμένουμε νὰ πείσουμε τὸν Χριστό μας νὰ ἀποδεχθεῖ τὰ δικά μας σχέδια. Νὰ ἔχουμε ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὴν πρόνοιά Του. 

Ὅταν ἔφυγαν ἀπὸ κοντὰ δύο ζευγάρια καὶ ἕνας ἀστυνομικὸς ποὺ ἄκουγαν τὶς περίεργες ἐξιστορήσεις ὁ γέροντας μὲ τράβηξε παράμερα καὶ μοῦ εἶπε: 

Θεολόγε, μὴν ἀμφιβάλλεις γιὰ τὰ ἀνωτέρω ὁ Μ. Ἀλέξανδρος εἶναι μπροστὰ καὶ ἡγεῖται τῶν πνευματικῶν δυνάμεων ποὺ θὰ πάρουν τὴν Πόλη. Πίστευε καὶ θὰ σὲ ἀξιώσει ὁ Θεὸς νὰ κοινωνήσεις στὴν Μεγάλη Ἐκκλησιά μας, τὴν Ἀγιὰ Σοφιά. Τὴν ἁγιότητα τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου τὴν γνωρίζει ὁ Ἀντίδικος. Γι’ αὐτὸ ἔχει ἐξαπολύσει ὅλα τὰ ὄργανά του τὰ ἐπιχώρια καὶ τῆς ἀλλοδαπῆς καὶ πότε τὸν συκοφαντοῦν ὡς ἀνώμαλο, πότε ὡς φονιᾶ, ὡς δολοφόνο κατακτητή. 

Γιὰ νὰ ἀμαυρώσει τὴ μνήμη του καὶ τὸ ἔργο του κίνησε τὸ Βατικανὸ γιὰ νὰ ἱδρύσει ἕνα ψευδεπίγραφο πολυπολιτισμικὸ κράτος καὶ νὰ τὸ ὀνομάσει Μακεδονία. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ ὁ Πάπας ἔτρεξε πρῶτος νὰ ἀναγνωρίσει τὸ σλαβικὸ κρατίδιο, δίνοντας τὸ σύνθημα καὶ στοὺς ἄλλους νὰ πράξουν τὸ ἴδιο. Κοντοζυγώνει ὅμως ἡ ἡμέρα ποὺ τὰ Σκόπια θὰ διαλυθοῦν, ὅσο κι ἂν θέλουν κάποιοι ψευτο-πολιτικοί μας καὶ ξένοι νὰ τὰ στηρίξουν...». 

 Συνελλόντι εἰπεῖν, ἡ παρουσία τοῦ Μεγάλου Ἕλληνα βασιλέα, κατὰ τὴν ἐποχὴ τῆς παρακμῆς τοῦ κλασσικοῦ κόσμου, δὲν ὑπῆρξε τυχαία, καθ' ὅσον, συνέβη μιὰ νέα ἀναλαμπὴ τῆς Ἑλλάδος ποὺ ἐπέφερε τὴν κυριαρχία  ἐπὶ τῶν ἐχθρικῶν της βασιλίων.   Τοῦτο δὲ κατατίθεται εἰς τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ὅπου προφητεύεται ἐκ Θεοῦ εἰς τὸ βιβλίον τοῦ Προφήτου Δανιὴλ ἡ αἰτία τῆς ἐμφανίσεως του Ἀλεξάνδρου, τὸν ὁποῖον κατονομάζει ὡς Τράγο τῆς Ἑλλάδος! 

 Ὁ Ἀλέξανδρος ἐκτὸς ἀπὸ ἀήττητος βασιλέας στρατηλάτης κυρίαρχος πολλῶν ἐθνῶν δὲν ἠδύναντο νὰ χαρακτηριστεῖ ὡς παγκοσμιοποιητὴς, καθότι, ὑπῆρξε παράλληλα ἕνας ἄνθρωπος μὲ εὐσέβεια εἰς τὸν Ὕψιστο Θεὸ προσευχόμενος καθημερινὰ εἰς Αὐτὸν, ἑκάστου πρωΐας, διὰ τὴν εὐημερία τοῦ κόσμου καὶ πάντων τῶν ἀνθρώπων. 

 Ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς προϊστορικοὺς ἥρωες Ἡρακλῆ, Θησέα, Ἰάσονα, Περσέα καὶ λοιποὺς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, κανεὶς ἄλλος ἀπὸ αὐτὸν δὲν εἶχε τόση βαθιὰ ἐνσυναίσθηση γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὰ ζῶα...δὲν ἦταν σὲ καμία περίπτωση δυνάστης...

 Ἐξ αὐτοῦ μέλλει νὰ ἀξιωθεῖ καὶ πάλι τὸ ἑλληνικὸ γένος, ἀπὸ τὸν Χριστόν μας, ὅπως μὰς διαμηνύει ὁ γέροντας τῶν Ἀγράφων, μὲ παραλήπτη τὸν μαρμαρωμένο βασιλέα Ἰωάννη Δούκα Βατάτζη! 

Ἀμήν! 

ΧΑΙΡΕΤΕ ΚΙ ΑΓΑΛΛΙΑΣΘΕ! 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

•Ὁ Γέροντας τῶν Ἀγράφων, π. Παναγιώτης Τσιώλης", ἐκδ. Ἀγαθὸς Λόγος, Ἀθήνα 2022, σελ. 14-17 

•Πλουτάρχου, Βίοι Παράλληλοι /Ἀλέξανδρος

•Μαρτυρίες προσκυνητῶν Γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης 1924 – 1994, τόμος Β’, 2η ἔκδοση τοῦ ἐπισμηναγοῦ Ε.Α. Νικολάου Α. Ζουρνατζόγλου Ἐκδόσεις: Ἁγιοτόκος Καππαδοκία Β. 

•Ὁσίου Ἐφραίμ του Κατουνακιώτου, Εὐωδία Χριστοῦ, ἐκδόσεις Ἄθως 

•ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ, ΔΑΝΙΗΛ