ЭIЄ

Η ΘΕΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΤΥΒΙΓΓΗΣ ΜΑΡΤΥΡΑ

 ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ

Ἔρευνα & συγγραφὴ Ἰωάννης Βαφίνης

 Ἕνα ἰδιαίτερο μυστικὸ τῆς ἱστορικῆς πραγματείας κρύβεται σὲ μιὰ μικρὴ παραμυθένια πόλη τῆς Γερμανίας την ἐπονόμαστι Τυβίγγη ἢ Τύμπινγκεν (Γερμανιστί). 

 Μὲ ἐπίκεντρο τούτη τὴν μικρὴ πόλη ἀσχολούμαι στὴν τοιαύτη μελέτη, ὅπου καὶ ἡ ὕπαρξη τοῦ Πανεπιστημίου μὲ τὴν μυστικὴ πραγματεία! 

Στὴν εἰκόνα βλέπουμε τὴν περιοχη ὄπου βρίσκεται ἡ Σχολὴ τῆς Τυβίγγης ποὺ θεωρεῖται ἕνα ἑρμηνευτικὸ ρεῦμα συγκρότησης στὸ ὁποῖο δίδεται ἔμφαση στὴν πλατωνικὴ διδασκαλία τῶν ἀγράφων δογμάτων. Πρόκειται γιὰ τὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Tübingen, μιᾶς μικρῆς πόλης της Σουηβίας στὴ Νοτιοδυτικὴ Γερμανία. Ἐδῶ φυλάσσεται τὸ κείμενο τῆς προφητείας τοῦ Μαντείου τῶν Δελφῶν γιὰ τὸν Παρθενῶνα καὶ οἰκοδόμηση τοῦ στὰ πρώιμα χρόνια πρὸς τιμὴν μίας γυναικείας μορφῆς μὲ τὸ ὄνομα Μαρία 

ποὺ ἔμελλε νὰ 'ρθεῖ γιὰ νὰ γέννηση τὸν λυτρωτὴ τοῦ κόσμου τὸν ἐπονομαζόμενον Ἰησοῦν Χριστόν... (δεῖτε τὸ ἱστορικὸ τῆς ἔρευνας κάτωθι] 

   Ἡ ἔλευσις τοῦ Ἀποστόλου Παύλου εἰς τὴν Ἑλλάδα, κατὰ τὴν ἄποψη ὁρισμένων μελετητῶν, συνδυάστηκε μὲ ἕνα ξεχωριστὸ γεγονὸς τῆς ἀρχαίας χριστιανικῆς ἱστορίας.

  Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνη, ὅπου τελεῖται ἡ ἑορτή του οὐρανοβάμων Ἀποστόλου Παύλου καὶ κορυφαίου τῶν ἀποστόλων τῆς ἱεραποστολικῆς ἀλήθειας, μνημονεύεται καὶ ἡ ἔλευσις τοῦ εἰς τὴν ἱερὴ πόλη τῶν Ἀθηνῶν. 

  Κατὰ τὴν γραφὴν τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου παραδίδεται ἡ συνάντηση τῶν ἑπτὰ Ἑλλήνων σοφῶν μὲ τὸν Ἀπόλλωνα ὅπου τὸν προέτρεψαν νὰ τοὺς προφητεύσει τὰ μέλλοντα γεγονότα. Ἰδοὺ τὸ ὅ,τι διημείφθη μεταξύ τους: «Συναχθέντες δὲ οἱ σοφοὶ εἶπον τῷ Ἀπόλλωνι. Προφήτευσον ἡμᾶς λέξας, ὦ Ἀπόλλων, τίνος μετὰ σέ, δομὸς οὗτος ἔσται; Ἀπόλλων ἀποκρινάμενος τούτοις ἔφη. «Ὅσα μὲν πρὸς ἀρετὴν καὶ κόσμον ὄρωρε ποιεῖν, ποιεῖτε. Ἐγὼ δὲ ἐφετμεύω τρεῖς ἕνα μόνον ὑψιμέδοντα θεόν, οὐ λόγος ἀφ’ ἐν ἀδαῆ κόρῃ ἔγκυμος γενόμενος, ἐν ἀπάντι κόσμῳ ὦσπερ πυρφόρον τόξον διαδραμὼν ἁλιεύσει τοὺς ἀνθρώπους ὦσπερ ἰχθύας βυθοῦ ἐκ τῆς ἀπιστίας, οὖς καὶ ζωγρήσας πατρὶ προσάξει δῶρον. Μαρία δὲ τούνομα αὐτῆς». καὶ ταῦτα προφητεύσας Ἀπόλλων εἶπε.» Μετάφραση: [Συγκεντρωμένοι δὲ οἱ σοφοὶ εἶπαν πρὸς τὸν Ἀπόλλωνα: «προφήτευσε σ’ ἐμᾶς προφήτη Ἀπόλλωνα, τίνος μετὰ ἀπὸ σένα θὰ εἶναι ὁ οἶκος αὐτός;» Ἀποκρινόμενος ὁ Ἀπόλλων πρὸς αὐτοὺς εἶπε: «Ὅσα σχετικὰ μὲ τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν κοσμιότητα ποὺ ἔχει παρακινηθεῖ νὰ κάνει, πράττετε καὶ σεῖς. Ἐγὼ δὲ προφητεύω ἕναν μόνον τρισυπόστατο Θεὸ ἐκτεινόμενο εἰς τὰ ὕψη, τοῦ ὁποίου ὁ ἀνείπωτος Λόγος ἀφοῦ κυοφορηθεῖ σὲ κόρη ἀνυποψίαστη, ὅπως ἀκριβῶς τὸ πυρφόρο τόξο, θὰ αἰχμαλωτίσει ὅλο λωτίσει ὅλον γενικῶς τὸν κόσμο ὅπως ἀκριβῶς τους ἰχθεὶς ἀπὸ τὸ βάθος τῆς ἀπιστίας. Δῶρο θὰ τὸν προσφέρει εἰς τὸν Πατέρα. Μαρία δὲ τὸ ὄνομα αὐτῆς»]Commentarius de templo Athenarum. Εξηγητικὸν περὶ τοῦ ἐν Ἀθήναις ναοῦ... Περὶ τοῦ ναοῦ καὶ περὶ τῶν διδασκαλείων καὶ τῶν θεάτρων ἐν ̓Αθήναις.  (PG 28, σελ. 1.428 – 1.432 .

 Πολλὰ χρόνια μετὰ τοῦ γεγονότος τῆς προφητείας ἦλθε εἰς τὴν Ἀθήνα ὁ ἀπεσταλμένος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ νὰ κηρύξει τὴν ἀλήθεια περὶ τοῦ Σταυρικοῦ θανάτου καὶ τῆς Ἀνάστασης Αὐτοῦ.

 Στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, τοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, μαθαίνουμε κάθε λεπτομέρεια αὐτῆς τῆς ἐπίσκεψης καὶ τὰ λεχθέντα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρὸς πάντες τοὺς Ἀθηναίους πολῖτες. «Σταθεὶς δὲ ὁ Παῦλος ἐν μέσῳ τοῦ Ἀρὲίου Πάγου ἔφη· Ἄνδρες Ἀθηναῖοι, κατὰ πάντα ὡς δεισιδαιμονεστέρους ὑμᾶς θεωρῶ· 23 διερχόμενος γὰρ καὶ ἀναθεωρῶν τὰ σὲβάσματα ὑμῶν ἔὗρον καὶ βὼμὸν ἐν ᾧ ἐπεγέγραπτο, Ἀγνώστῳ θέῷ. ὃν οὖν ἀγνοοῦντες εὐσεβεῖτε, τοῦτον ἐγὼ καταγγέλλω ὑμῖν».

 Τὸ γεγονὸς αὐτὸ συνδέεται μὲ ἕνα παράδοξο συμβάν. Καθώς, ὁ Παῦλος ὁδηγήθηκε εἰς τὸ βῆμα τῆς Πνυκός, διὰ νὰ κηρύξει τὸ μήνυμα τῆς Τοῦ Χριστοῦ Ἀληθείας, βλέπει μία ἐπιγραφὴ σημειοῦσα ἑλληνιστὶ "Τῷ Ἀγνώστω Θεῶ". Θεωρῶντας ὅτι, οἱ Ἀθηναῖοι βρίσκονται πιὸ κοντὰ στὴν ἀλήθεια ἀπὸ τοὺς ἄλλους Ἕλληνες συνδέει τὴν ἀναφορά του μὲ τὴν παράδοξον ἐπιγραφήν. Ἦταν ὅμως παράδοξη;

 Ἡ ἐπιστήμη τῆς ἀρχαιολογίας καὶ τῆς ἱστορίας μας δίνει τὸ δικαίωμα τῆς ἐμπεριστατωμένης ἄποψης μέχρις ὅτου ἕνα νέο εὕρημα ἀλλάξει τὰ δεδομένα.Τὸ εὕρημα εὑρέθη, ἀλλά, κανεὶς δὲν τὸ ἀνέδειξε ὅσο τοῦ πρέπει. 

Ἕνας νέος ἱστορικὸς ἐπιστήμων, ὁ Ἀντώνης Καλδέλλης ἔρχεται νὰ ταράξει τὰ νερὰ τῶν ἐπιστημονικῶν κόλπων γράφοντας τὸ βιβλίο "Ὁ Βυζαντινὸς Παρθενῶνας". 

 Ἐκεῖ κατατίθεται ἡ πανάρχαια προφητεία, ἐποχῆς Θησέως, ποὺ δεικνύει γιὰ ποιά ἐκτίσθει ὁ ναὸς τοῦ Παρθενῶνα καὶ τὴ σχέση του μὲ τὸ βωμὸ ποὺ ἔφερε τὴν ἐπιγραφὴ "Τῷ Ἀγνῶστο Θεῶ".

 Ξέρω τί θὰ πεῖτε, ἐσεῖς οἱ φανατικοὶ τοῦ ἱερατείου καὶ ἐσεῖς τῆς παγανιστικῆς θεωρίας. Λυπᾶμαι, ὅμως, ἡ ἀλήθεια δὲν δύναται νὰ κρυβεῖ.

   Ὡστόσο, δεῖτε τα λεχθέντα του Αγίου Αθανασίου στις κάτωθι εικόνες: 

 Ὁ ναὸς τοῦ Παρθενῶνα, σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὰ λεχθέντα τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου χτίστηκε ἀπὸ τὸν Ἀπόλλων, τὸν ἐκ Θεοῦ ἀπεσταλμένο, ποὺ τοποθέτησε ἐγχάρακτο βωμό γιὰ νὰ γνωρίσει εἰς τοὺς Ἕλληνες  τὸν Ἄγνωστο Θεὸ ἤτοι καὶ Τριαδικόν Θεὸν. 

 Παράλληλα, μὲ τὸν Δελφικὸ χρησμὸ ποὺ διασώθηκε στὴν Θεοσοφία της Τυβίγγης, ἀλλὰ, καὶ στὸ ἀρχαιολογικόν εὕρημα τοῦ 5ου ἢ 6ου π.Χ. αἰῶνα στὴν Ἰκαρία, ἐπιβεβαιώνεται ὅτι ὁ ἀπ' αἰῶνος ναὸς τῆς Ἀκρόπολης τῶν Ἀθηνῶν ἀνήκε ἀπὸ πρὸ Χριστοῦ κατασκευῆς του στὴν Παρθένο Μαρία Μητέρα Τοῦ Υἱοῦ Τοῦ Θεοῦ. 

 Ἡ Ἀκρόπολη τῶν Ἀθηνῶν, ὅπως ὑποστηρίζει ὁ Α. Καλδέλλης, δηλώνει τὸ σημεῖο συνάντησης τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ τοῦ χριστιανισμοῦ. Τὴν θεωρία αὐτὴ φαίνεται νὰ ἀνακάλυψε πρῶτος ὁ Ἅγιος Ἐπίσκοπος τῶν Ἀθηνῶν Μιχαὴλ Ἀκομινάτος Χωνιάτης μέσα ἀπὸ τὰ συγγράμματα τὰ εὑρισκόμενα ὑπὸ τὴν κατοχή του. 

 Ὁ Ἅγιος ἐπίσκοπος, σύμφωνα μὲ τὸ συγγραφικὸ ἔργο τοῦ Σπυρίδωνος Λάμπρου, διατηροῦσε πλούσια βιβλιοθήκη ἐπὶ τοῦ ἱεροῦ βράχου τῶν Ἀθηνῶν καὶ πιὸ συγκεκριμένα στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ Παρθενῶνα. 

 Ἡ ἐπικρατοῦσα ἄποψη θέλει τον Χωνιάτη νὰ βαστᾶ στὰ χέρια του μυστικοὺς κώδικες ἀπὸ διασωθέντες σιβυλλικοὺς χρησμοὺς τῆς ἀρχαίας ἐποχῆς τῶν Ἑλλήνων καὶ θεολογικὰ κείμενα τῶν ἁγίων πατέρων ἀλλὰ καὶ μεγάλους Ἕλληνες ποιητὲς καὶ φιλοσόφους, ὅπως Ὅμηρο, Πίνδαρο, Θουκυδίδη, Πλάτωνα, Ἀριστοτέλη, Δημοσθένη, Γαληνό, Εὐκλείδη κ.α.

  Πρῶτο του μέλημα ἦταν νὰ κατονομάσει τὴν Μητέρα Τοῦ Χριστοῦ εἰς τὰς Ἀθήνας Ἀθηναία ἢ Ἀθηνιώτισσα - Γοργοεπίκοο καὶ νὰ τὴν ἀνακηρύξη πολιοῦχο ἤτοι καὶ προστάτη τῆς ἱερᾶς πόλεως τῶν Ἀθηνῶν ἐπιβεβαιώνοντας τὰ λεχθέντα τόσο τῆς προφητείας τοῦ Ἀπόλλωνος ὅσο δὲ τῆς ἀναφορὰς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου περὶ τοῦ Ἀγνώστου Θεοῦ. 

  Περαιτέρω, δεῖτε τὶς εἰκόνες καὶ διαβάστε τὸν χρησμὸ ἀλλὰ καὶ τὴν παρόμοια ἐπιγραφὴ ποὺ βρέθηκε στὴν Ἰκαρία ποὺ ἐπιβεβαιώνει τὴν ὕπαρξη τοῦ δελφικοῦ χρησμοῦ καὶ τὴν ἀληθινὴ πηγὴ αὐτῆς...(δύνασθαι νὰ βρεῖτε τὸ βιβλίο διαδικτυακὰ γιὰ νὰ τὸ διαβάσετε ἐμπεριστατωμένα).

  Τελικῶς, ὅλοι ποιοῦν τὴν νῆσσαν διὰ νὰ μὴν χαλαστεὶ ἡ θεωρία ἐξ ἀνατολῶν το φῶς, ἐκ τοῦ περιούσιου λαοῦ τῆς Π.Δ.

 Ἐρασμία Ἁγιοτόκε Ἀθῆναι!

   Τὸ ἐξώφυλλο τοῦ βιβλίου τοῦ Ἀντώνη Καλδέλλη 

Εἰκόνες ἀπὸ τὸ βιβλίο "Βυζαντινὸς Παρθενῶνας" τοῦ Α. Καλδέλλη πού 

δείχνουν τὸ θραῦσμα τῆς ἐπιγραφῆς 

ποὺ βρέθηκε στὴν Ἰκαρία καὶ ἐμπεριέχει 

τὸ ἕνα τρίτο του χρησμοῦ τοῦ Ἀπόλλωνος συσχετιζόμενος μὲ τὴν Ἀθήνα καὶ τὴν Κύζικο

ποὺ παραδίδεται στὴν Θεοσοφία της Τυβίγγης  

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΧΩΝΙΑΤΗ 

ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

•Ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Μεγάλου, Commentarius de templo Athenarum. Ἐξηγητικὸν περὶ τοῦ ἐν Ἀθήναις ναοῦ... Περὶ τοῦ ναοῦ καὶ περὶ τῶν διδασκαλείων καὶ τῶν θεάτρων ἐν Ἀθήναις. (PG 28, σελ. 1.428 – 1.432

•ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΛΔΕΛΛΗΣ, Ο ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑΣ, εκδ. Ψυχογιός, Αθήνα 

•ΣΠΥΡΟΥ ΛΑΜΠΡΟΥ, ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ, ΑΘΗΝΑΙ 1905

   

ЭIЄ

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ Ο ΑΘΗΝΑΙΟΣ  ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΕΛΛΗΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟ

Ἔρευνα & συγγραφή: Ἰωάννης Γ. Βαφίνης

  Τὴν ἀρχαϊκὴ καὶ κλασσικὴ ἐποχή, ὅταν ὅλη ἡ Ἑλλάδα βρίσκονταν στὸ ἐπίκεντρο τῆς ἱστορίας, γεννιοῦνται στὶς πόλεις κράτη μέγιστες καὶ ἰσχυρὲς προσωπικότητες. 

Ἡ Ἀθήνα εἶχε τὸ προνόμιο τῆς γέννησης ἐνάρετο καὶ ἰσχυρῶν ἀνδρῶν οἱ ὁποῖοι ἄφησαν τὴν σφραγῖδα τῶν ἔργων ἀνεξίτηλη εἰς παγκόσμια ἱστορία ὅλων τῶν αἰώνων. 

  Ἄλλοι λαοί, ἄλλα ἔθνοι, στὸ διάβα τῶν χιλιετηρίδων διαβάζοντας γιὰ τὰ κατορθώματα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων ἡρώων θέλησαν πολλάκις νὰ τοὺς μιμηθοῦν καὶ νὰ ἀντιγράψουν τὶς πράξεις καὶ τὰ ἔργα τους. 

 Μέσα στὰ τόσα ὀνόματα στὶς τόσες φυσιογνωμίες - οἱ περισσότερες ἐξ Ἀθηνῶν - ὁ ἱστορικὸς τῆς ρωμαϊκῆς περιόδου Πλούταρχος ὁ Χαιρωνεὺς ξεχώρισε ὡς μέγιστο τῶν Ἑλλήνων τὸν ἀθηναῖο ἐπώνυμο ἄρχοντα καὶ στρατηγὸ Ἀριστείδη Λυσιμάχου.

 Στην σύγκριση του βίου του Αθηναίου Αριστείδου, με τον αντίστοιχο του ρωμαίου Κάτων, διαβάζουμε το εξής χαρακτηριστικό απόσπασμα: «τῆς δ' Ἀριστείδου τοῦ πρωτεύσαντος Ἑλλήνων γενεᾶς ἡ πολλὴ καὶ ἄπορος πενία τοὺς μὲν εἰς ἀγυρτικοὺς κατέβαλε πίνακας, τοὺς δὲ δημοσίῳ τὰς χεῖρας ἐράνῳ δι' ἔνδειαν ὑπέχειν ἠνάγκασεν, οὐδενὶ δὲ λαμπρὸν οὐδὲν οὐδ' ἄξιον ἐκείνου τοῦ ἀνδρὸς φρονῆσαι παρέσχεν.»

  Ὁ Ἀριστείδης ὑπῆρξε μιὰ προσωπικότητα μοναδική, ἡ ὁποία, δὲν ἦταν μόνο ἐξαιρετικὴ ἐκ τῆς γεννέσεως του, ἀλλά, ἀπὸ τῆς καλλιέργειας τῆς σπουδῆς τῶν ἀθηναϊκῶν τελεστηρίων καὶ σπουδαστηρίων. 

  Ὁ Πλούταρχος παραθέτει στὴν βιογραφία τοῦ λεπτομέρειες περὶ ἑνὸς ἀτόμου μὲ γνήσιο ἐνάρετο βίο, παρ' ὅτι, οἱ διαφωνίες του στὸ τεταμένα πολιτικὸ σκηνικὸ τῆς Ἀθήνας, ἤτανε ἔντονες καὶ οἱ διαξιφισμοὶ τοῦ, μὲ τὸν πολιτικό του ἀντίπαλο Θεμιστοκλῆ, κάθε ἄλλο παρὰ ὑποτονικές ὑπῆρξαν. 

  Ὡστόσο, ἡ στάση του, ἀπέναντι στοὺς πολιτικούς του ἀντιπάλους ἦταν τόσο δίκαια, οὕτως ὥστε καὶ οἱ ἐχθροί του ἀκόμη νὰ τοῦ προσάπτουν τὸ προσωνύμιο Ἀριστείδης ὁ Δίκαιος. 

 Ἡ μυστηριακὴ ζωή του, ὡς μύστη τῶν μικρῶν Ἐλευσινίων μυστηρίων, ἐνεφάνιζε στοιχεῖα τοῦ ταπεινοῦ φρονήματος καὶ τῆς πλήρης αὐταπάρνησης εἰς τὸ καθημερινόν του βίο. Ἀξίζει νὰ διαβάσει κανεὶς γιὰ τὴν πραότητα τῆς ψυχῆς καὶ τὸν ἥμερο νοητικὸ στοχασμό του. 

 Οἱ συμπολῖτες του Ἀθηναῖοι ὁμιλοῦσαν μὲ τὰ καλύτερα λόγια ἐκφράζοντας τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη τους γιὰ ἀκεραιότητα τοῦ. Ὑπῆρξε λοιπὸν ἐνας ἄξιος Ἕλλην Ἀθηναῖος πολίτης ποὺ ἀντανακλοῦσε ἐμπιστοσύνη καὶ σεβασμό. 

  Οὗτος δὲ ἐπέσυρε τὸν φθόνο εἰς μερικοὺς στενοκέφαλους κι ἀδαὴς ἀνθρώπους ποὺ θέλησαν, χωρὶς νὰ ἔχουν βλαφθεῖ ἀπὸ ἐκεῖνον, ἀλλὰ ἀπὸ μόνη την μισόκαλη προδιάθεση τῆς ψυχῆς τους νὰ ψηφίσουν τὸν ἐξοστρακισμὸ του, ἐκ τῆς πόλεως τῶν Ἀθηνῶν, λόγῳ τῆς ὑψηλῆς πολιτικῆς φήμης του. 

  Γνωστή, ἐκ τοῦ Πλουτάρχου, ἡ ἱστορία μὲ τὸν μεσόκοπο Ἀθηναῖο γέροντα ψηφοφόρο ποὺ μὴ γνωρίζοντας τον Ἀριστείδη τοῦ ζήτησε ἐν μέσῳ τῆς ἀγορᾶς νὰ τοῦ χαράξει τὸ ὄνομα "Ἀριστείδες" ἐπάνω στὸ ὄστρακο γιατί λόγο γήρατος ἦταν ἀνήμπορος νὰ τὸ πράξει.

 Ὅταν κατάλαβε, ὁ Ἀριστείδης, περὶ τούτου, τὸν ρώτησε τὸν λόγο αὐτῆς τῆς ἀντιθετικότητας ἀπέναντι στὸ συγκεκριμένο πρόσωπο κι ἐκεῖνος, μὴ ἔχοντας ὑγιεῖς τοὺς ὀφθαλμούς, ὥστε, νὰ διακρίνει σὲ ποιόν ὁμιλεῖ, τοῦ ἀπάντησε μὲ ὕφος ἀπαξιωτικὸ λέγοντας ὅτι, χωρὶς κὰν νὰ τὸν ξέρει, εἶχε κουραστεῖ στὸ ἄκουσμα καὶ μόνον τῆς προσωνυμίας τοῦ δικαίου ποὺ εἶχαν προσάψει οἱ συνδημότες του σὲ αὐτὸν τὸν Ἀριστείδη...

  Ὁ Ἀριστείδης κατάλαβε τὶς περίπλοκες ἀντιδράσεις ποὺ προκαλεῖ ἡ μεγάλη φήμη ἑνὸς πολιτικοῦ προσώπου στοὺς πολῖτες ἑνὸς κράτους καὶ ἄνευ ἀντιδράσεως χάραξε τὸ ὄνομα τοῦ στὸ ὄστρακο. 

 Εἰλικρινά, δὲν φαίνεται νὰ ἔχει ξανασυμβεῖ ἕνα τέτοιο γεγονὸς στὴν παγκόσμια ἱστορία, ἀλλά, κι ἂν ἔχει συμβεῖ ὁ Ἀριστείδης ὑπῆρξε τὸ πρωτότυπο ὁποιασδήποτε περαιτέρω μιμήσεως. 

 Ἐπιπλέον, ἡ ἀπέριττη καὶ ἀσκητικὴ ζωὴ τοῦ Ἀριστείδους τὸν κατέστησε, ἐν τέλει, πένητα παρὰ τὴν ὑψηλὴ θέση τῆς δημοσίας ζωῆς τῶν Ἀθηνῶν φτάνοντας στὸ σημεῖο, οἱ θυγατέρες του νὰ μὴν διαθέτουν τὴν προῖκα γιὰ νὰ παντρευτοῦν σύμφωνα μὲ τὰ ἐθιμοτυπικά δρώμενα τῆς Ἀθήνας. 

 Ἔτσι, ὁ θρυλικὸς στρατηγὸς Ἀριστείδης - ποὺ τὸν ἔτρεμε ὁ ἐβραιοπέρσης Μαρδόνιος ἢ Μαρδοχαῖος κι ἄλλαζε κατὰ τὴν μάχη τῶν Πλαταιῶν τὴν θέση του στατεύματος τοῦ γιὰ νὰ μὴν πέσει πάνω του καὶ παρὰ τὴν θρυλική σφαγὴ τῶν εὐγενῶν βαρβάρων Περσῶν πολεμιστῶν πάνω στὴ νῆσο Ψυττάλεια - πέθανε πένητας καὶ ξεχασμένος, ὡς σύνηθες φαινόμενο τὰ ἑλληνικὰ ἱστορικὰ δεδομένα (ἀνάλογη περίπτωση - μετὰ ἀπὸ πολλοὺς αἰῶνες - ὁ τουρκοφάγος Νικηταράς).

  Ἐν κατακλεῖδι, ὁ Ἀριστείδης πρέπει σήμερα νὰ ἀναδειχθεῖ ὡς κύριο σύμβολο τῆς πολιτικῆς ἀκεραιότητας ὅλων τῶν σύγχρονων πολιτικῶν ποὺ ἐπαγγέλονται μὲ καθαρὰ προσωπικὰ κριτήρια στὴν ὅποια παγκόσμια πολιτικὴ σκηνή. 

 Ἔναντι, τῆς μεγάλης διαφθορᾶς τῶν πολιτικῶν, ὁ Ἀριστείδης, ἁρμόζει νὰ χαρακτηριστεῖ ὡς κορυφαῖο μέγεθος προσέγγισης τοῦ ἀγαθοῦ κι ἐνάρετου πολιτικοῦ καὶ στρατιωτικοῦ βίου! 

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ Ο ΔΙΚΑΙΟΣ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

-Πλουτάρχου, Βίοι Παράλληλοι - σύγκριση Ἀριστείδους καὶ Κάτων 

-Νεότερο ἐγκυκλοπαιδικὸ λεξικὸ τοῦ Ἡλίου 

-Ἡροδότου Ἱστορία, περσικοὶ πόλεμοι 

ЭIЄ

Ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΘΕΛΗΣΕ ΝΑ ΕΙΣΑΓΕΙ 

ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ - ΝΟΥΣ

       Έρευνα & συγγραφή: Ιωάννης Γ. Βαφίνης

  Εἰς τὴν ἐποχὴν ἐκείνην τοῦ χρυσοῦ αἰῶνος τοῦ Περικλέους, ὅτε ἐξέλαμψε τὸ πνευματικὸν ὕψος τῶν Ἑλλήνων, ὁδηγούμεθα ἐντὸς τῆς ἐνδόξου Ἀθήνης –τῆς κοιτίδος ταύτης τοῦ φωτός– πρὸς τὴν ἀποκάλυψιν μιᾶς ζωτικῆς σημασίας ἱστορικῆς ἀληθείας. Αὕτη ἀφορᾷ εἰς τὴν γένεσιν τῶν ἰδεῶν τῆς θεολογικῆς προσεγγίσεως τοῦ Θείου Δημιουργοῦ καὶ Τριαδικοῦ Θεοῦ.
  Σὲ ἐτοῦτο τὸ μικρὸν πόνημα ἐπιχειρεῖται ἡ ἀνατροπὴ τῆς συμβατικῆς πλευρᾶς τῆς ἱστορίας εἰσάγοντας ἕνα ἄγνωστο θέμα γιὰ τοὺς ἱστορικοὺς μελετητὲς μὲ ἔγκυρες ἀποδείξεις. 

 Τὸ θέμα αὐτὸ ἀφορᾶ τὸν πολιτικὸ ἀρχηγό της Ἀθήνας,  τὸν ἰδιοφυῆ πολιτικὸ τῆς ἱστορίας τοῦ ἑλληνισμοῦ Περικλῆ ποὺ ἔδρασε τὸν 5ο αἰῶνα π.Χ.

  Τὴν ὀπτικὴ μιᾶς καινοτόμου ἱστορικῆς προσεγγίσεως, ὡς πρὸς τὴν προσωπικότητα τοῦ Περικλέους καὶ τὶς θεολογικές του πεποιθήσεις, εἰσήγαγε γιὰ πρώτη φορὰ ὁ συγγραφεὺς Γεώργιος Ν. Φιλάρετος, μέσῳ τῆς ἐπιθεωρήσεως «ΠΟΙΚΙΛΗ ΣΤΟΑ» τὸ 1912 (ὡς ἐμφαίνεται στὸ καταληκτικὸ εἰκονογραφικὸ τεκμήριο, ὅπερ ἀποτελεῖ ἀπόσπασμα ἐκ τοῦ περιοδικοῦ ὅπου ἐδημοσιεύθη ἡ σύγχρονος βιογραφία τοῦ ἀνδρός). 

 

 Ἐπάνω σὲ ἕναν ἰσχυρισμὸν τῆς βιογραφίας τοῦ ἐπιφανοῦς πολιτικοῦ Περικλέους, ποὺ ἤθελε νὰ ἀναγάγει τὴν πίστη του σὲ μιὰ μονοθεϊστικὴ θεωρία τοῦ Τρισυπόστατου, ἴσως μία πρωτόλεια μορφή καὶ προτύπωσις τοῦ Χριστιανικοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, στηρίχθηκε ἡ προσωπική μου μελέτη μὲ τὸ ἐπιχείρημα τῆς ἀναδείξεως μιᾶς ἄγνωστης ἱστορικῆς πτυχὲς ἡ ὁποία ἀλλάζει τὰ δεδομένα. 

  Ὁ Περικλῆς Ξανθίππου, προέρχονταν ἀπὸ τὴν ἀκαμαντίδα φυλὴ τῶν Ἀθηνῶν τῆς ὁποίας δημιουργὸς ὑπῆρξε ὁ Ἀκάμαντας, ἕνας ἀπὸ τοὺς υἱοὺς τοῦ Θησέα καὶ τῆς Φαίδρας ἢ κατὰ ἄλλους τῆς Ἀριάδνης.
  Ὁ Θησείδης Ἀκάμαντας ἢ Ἀκάμας ἦταν ἕνα σημαντικὸ πρόσωπο τοῦ βασιλικοῦ οἴκου τῶν Ἀθηνῶν κατὰ τὴν πολύ ἀπέχουσαν τοῦ κλασσικοῦ κόσμου περίοδο τῶν ἡρώων. Ὁ Ἀκάμας, ἐπιτελέσας ἐλάσσονας ἄθλους τῶν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ Θησέως, κατώρθωσε νὰ ἐγγραφῇ μὲ λαμπρὰ γράμματα εἰς τὰ βιβλία τῆς ἱστορίας.
 Κατανοῶντας τὸ ἱστορικὸ βάρος τῆς γενιᾶς ἀπὸ τὴν ὁποία ἀναδείχθηκε ὁ Περικλῆς, συνειδητοποιοῦμε τὸ εὗρος τοῦ ὁράματός του, καθὼς καὶ τὴ συστηματικὴ ὑλοποίηση τῶν ἔργων ποὺ μεταμόρφωσαν τὴν ἀθηναϊκὴ πολιτεία. 
 Ἐμφορούμενος τῶν πατρογονικῶν ἀξιῶν, ἀνεδείχθη ζηλωτὴς τῆς προγονικῆς ἀριστείας, καταλείπων ἐναργῶς τὸ ἀποτύπωμα τοῦ κληρονομικοῦ τούτου μεγαλείου. 

  Σύμφωνα μὲ τὰ βιογραφικὰ στοιχεῖα ποὺ παρατίθενται ἀπὸ τὸν Πλούταρχο, ἡ εὐγενὴς καταγωγή του, τόσο ἀπὸ τὴν πατρικὴ ὅσο καὶ ἀπὸ τὴ μητρικὴ γραμμή, τοῦ ἐξασφάλισε τὴ δυνατότητα λήψης ἀνώτερης παιδείας, καθὼς καὶ τὴν εὐκαιρία ἀναστροφῆς μὲ ἐξέχοντες διδασκάλους τῆς ἐποχῆς του. Λέγεται, μάλιστα, ὅτι ἀπὸ τὸν κύκλο τῶν σοφιστῶν, τὴ μέγιστη ἐπίδραση ἐπάνω τοῦ ἄσκησε ὁ Ἀναξαγόρας ὁ Κλαζομένιος. 

   Ὁ ἰωνικῆς καταγωγῆς Ἀναξαγόρας ἔλαβε τὸ προσωνύμιο Νοῦς, διότι ἡ κοσμολογικὴ θεωρία του ἀντικατέστησε τὴν πολυθεΐα μὲ τὴν ἔννοια μιᾶς ὑπέρτατης ἔλλογης ἀρχῆς, ἡ ὁποία ὀνομαζόταν Νοῦς καὶ ἔθετε σὲ κίνηση τὸ σύμπαν: «Νοῦς ὁ τὰ πάντα κοσμῶν» μετάφραση: (ὁ Νοῦς εἶναι αὐτὸς ποὺ τακτοποιεῖ, στολίζει καὶ διευθετεῖ τὰ πάντα).

 Τὴν συγκεκριμένη ἱστορικὴ μαρτυρία ἐκμαιεύουμε ἀπὸ τὸν Πλούταρχο, ὁ ὁποῖος λέγει χαρακτηριστικά: «...Ἀναξαγόρας ἦν ὁ Κλαζομένιος, ὃν οἱ τότ' ἄνθρωποι Νοῦν προσηγόρευον, εἴτε τὴν σύνεσιν αὐτοῦ μεγάλην εἰς φυσιολογίαν καὶ περιττὴν διαφανεῖσαν θαυμάσαντες, εἴθ' ὅτι τοῖς ὅλοις πρῶτος οὐ τύχην οὐδ' ἀνάγκην διακοσμήσεως ἀρχήν, ἀλλὰ νοῦν ἐπέστησε καθαρὸν καὶ ἄκρατον ἐν μεμιγμένοις πᾶσι τοῖς ἄλλοις, ἀποκρίνοντα τὰς ὁμοιομερείας. [5.1] τοῦτον ὑπερφυῶς τὸν ἄνδρα θαυμάσας ὁ Περικλῆς...».

   Ὁ Περικλῆς νεαρὸς ὄντας περισπούδασε εἰς στὸν μικρὸν κύκλον τῶν μαθητῶν τοῦ σοφιστῆ Ἀναξαγόρου θέλησε νὰ τὸν μιμηθεῖ. Ἔτσι, ὁ Περικλῆς κρυφίως πίστευε στὸν Ἕνα Θεὸ Δημιουργό, ὅπου οἱ σοφιστικοὶ κύκλοι του προσέδιδαν τὴν ἑρμητικὴ ὀνομασία ΝΟΥΣ.
   Λέγω δὲ τὴν φράση, ἑρμητικὴ ὀνομασία, καθότι, χιλιάδες χρόνια πρὶν τὴν χρυσῆ ἐποχὴ τῆς κλασσικῆς Ἀθήνας, ἡ ἐπωνυμία αὐτὴ ἀποκαλύφθηκε γιὰ πρώτη φορά, ἀπὸ τὸν Ἕλληνα κυβερνήτη τῆς Αἰγύπτου Ἑρμῆ Τρισμέγιστο.

   Στὸ Λεξικό του Σουΐδα, γίνεται λόγος περὶ τῆς σοφιστίας τοῦ Ἑρμοῦ μὲ τa ἑξῆς ἱστορικὰ γραφόμενα: «Ἑρμῆς ὁ Τρισμέγιστος. οὗτος ἢν Αἰγύπτιος σοφός, ἤκμασε πρὸ τοῦ Φαραώ. ἐκέκλητο δὲ τρισμέγιστος διότι περὶ τριάδος ἐφθέγξατο, εἴπων ἐν τριάδι μίαν εἶναι θεότητα, οὕτως· "ἦν φῶς νοερὸν πρὸ φωτὸς νοεροῦ, καὶ ἦν ἀεὶ νοῦς νοὸς φωτεινός, καὶ οὐδὲν ἕτερον ἦν ἢ ἡ τούτου ἑνότης καὶ πνεύμα πάντα περιέχον. ἐκτὸς τούτου οὐ θεός, οὐκ ἄγγελος, οὐκ οὐσία τις ἄλλη. πάντων γὰρ κύριος καὶ πατὴρ καὶ θεός, καὶ πάντα ὑπ' αὐτὸν καὶ ἐν αὐτῷ ἐστίν. ὁ γὰρ λόγος αὐτοῦ παντέλειος ὤν καὶ γόνιμος καὶ δημιουργικός, ἐν γονίμῳ φύσει πεσὼν καὶ γονίμῳ ὕδατι, ἔγκυον τὸ ὕδωρ ἐποίησε." καὶ ταῦτα εἰρηκὼς ἠύξατο λέγων "ὁρκίζω σέ, οὐρανέ, θεοῦ μεγάλου σοφὸν ἔργον· ὁρκίζω σὲ φωνὴν πατρός, ἥν ἐφθέγξατο πρώτην, ἡνίκα τὸν πάντα τὸν πάντα κόσμον ἐστηρίξατο· ὁρκίζω σὲ κατὰ τοῦ μονογενοῦς λόγου, καὶ τοῦ πατρὸς τοῦ περιέχοντος πάντα, ἵλεως ἵλεως ἔσο" cf. Cyrill. Alex. c.Iulian. 1 p.35»[1] Μετάφραση:[Ὁ Ἑρμῆς ὁ Τρισμέγιστος. Αὐτὸς ἦταν ἕνας Αἰγύπτιος σοφός, ποὺ ἄκμασε πρὶν ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῶν Φαραώ. Ὀνομάστηκε δὲ "Τρισμέγιστος" ἐπειδὴ μίλησε γιὰ τὴν Τριάδα, λέγοντας ὅτι μέσα στὴν Τριάδα ὑπάρχει μία καὶ μόνη θεότητα, ὡς ἑξῆς:Υπήρχε νοητὸ φῶς πρὶν ἀπὸ τὸ νοητὸ φῶς, καὶ ὑπῆρχε πάντοτε Νοῦς φωτεινὸς ἀπὸ τὸν Νοῦ, καὶ τίποτε ἄλλο δὲν ὑπῆρχε παρὰ ἡ ἑνότητά Του καὶ τὸ Πνεῦμα ποὺ περιβάλλει τὰ πάντα. Ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὸν δὲν ὑπάρχει οὔτε θεός, οὔτε ἄγγελος, οὔτε καμία ἄλλη οὐσία. Διότι Αὐτὸς εἶναι ὁ Κύριος, ὁ Πατέρας καὶ ὁ Θεὸς τῶν πάντων, καὶ ὅλα βρίσκονται κάτω ἀπὸ Αὐτὸν καὶ μέσα σὲ Αὐτόν.Διότι ὁ Λόγος Του, ἐπειδὴ εἶναι παντέλειος, γόνιμος καὶ δημιουργικός, ἀφοῦ ἔπεσε μέσα στὴ γόνιμη φύση καὶ στὸ γόνιμο νερό, ἔκανε τὸ νερὸ ἔγκυο (τὸ γονιμοποίησε).Και ἀφοῦ εἶπε αὐτά, προσευχήθηκε λέγοντας:"Σε ἐξορκίζω, οὐρανέ, σοφὸ ἔργο τοῦ μεγάλου Θεοῦ· σὲ ἐξορκίζω, φωνὴ τοῦ Πατέρα, τὴν ὁποία πρόφερε πρώτη, ὅταν στερέωσε ὁλόκληρο τὸν κόσμο· σὲ ἐξορκίζω στὸ ὄνομα τοῦ μονογενοῦς Λόγου καὶ τοῦ Πατέρα ποὺ περιέχει τὰ πάντα, δεῖξε ἔλεος, δεῖξε ἔλεος"]. 

 Ὁ Ἑρμῆς ἦτο μία μορφὴ τῆς 11ης χιλιετηρίδος ποὺ ἔθεσε τὰ πρῶτα θεμέλια τῆς γνωριμίας τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν ἀληθινὸ Θεό Δημιουργό. Οὕτως ὁ Θεός, ὅπως μαρτυρεῖ ὁ Ἑρμῆς ἦταν τρισυπόστατος, πατήρ, υἱὸς καὶ πνεῦμα ἅγιον. Ἡ ὀνοματοθεσία τοῦ ἑρμητικοῦ Θεοῦ παρέχει τα προσωνύμια Ποιμάνδρης καὶ Νοῦς: «φημὶ ἐγώ, Σὺ γὰρ τίς εἶ; ―Ἐγὼ μέν, φησίν, εἰμὶ ὁ Ποιμάνδρης, ὁ τῆς αὐθεντίας νοῦς·» [Μετάφραση: εἶπα ἐγώ, Ἐσὺ πάλι ποιός εἶσαι; Ἐγὼ λοιπόν, εἶπε, εἶμαι ὁ Ποιμάνδρης, ὁ νοῦς τῆς αὐθεντίας· ξέρω αὐτὸ ποὺ θές, καὶ παρίσταμαι μαζὶ σοῦ παντοῦ.] 

 Ὁ Νοῦς τοῦ ἑρμητικοῦ στοχασμοῦ ἦταν γνωστὸς στοὺς σοφιστὲς τῆς Ἰωνίας στὴν Μ. Ἀσία ἀλλὰ καὶ στοὺς Ἀθηναίους σοφιστὲς στὴν μητροπολιτικὴ Ἑλλάδα. Τοῦτο δὲ φαίνεται μέσα ἀπὸ τὴν ἀναφορὰ τοῦ δραματουργοῦ Αἰσχύλου στὴν τραγωδία τοῦ "ΙΚΕΤΙΔΕΣ", ὅπου σημειῶνται τὰ ἑξῆς περὶ τοῦ Ἑρμοῦ τῆς ἑλληνικῆς Αἰγύπτου: «Ἑρμῆς ὄδ' ἄλλος τοισὶν Ἑλλήνων νόμοις»(220) & «Ἐρμήι, μεγίστωι προξένωι μαστηρίων» (στιχ. 920).

 Ὁ Περικλῆς, γνώστης καὶ μέτοχος τῆς ἑρμητικῆς θεολογίας, διὰ μέσου τοῦ προσωκρατικοῦ φιλοσόφου Ἀναξαγόρου, θέλησε νὰ ἀποτυπώση τὴν ἰδέα τοῦ Τρισυπόστατου Θεοῦ Νοῦ πάνω στὸν κεντρικὸ ναὸ τῆς Ἀκρόπολης τῶν Ἀθηνῶν τὸν Παρθενῶνα.
  Ὁ τρόπος ποὺ ἐπέλεξε γιὰ νὰ ἀναδείξει τὴν θεολογικὴ θεωρία, ποὺ ἀφοροῦσε τοὺς νόμους τοῦ Ἑρμοῦ ἤτοι καὶ θεολογικοὺς κανόνες καθὼς μᾶς διδάσκει ὁ Αἰσχύλος, συσχετίζονταν μὲ τὶς ἐπιστῆμες τῶν μαθηματικῶν, τῆς γεωμετρίας καὶ τῆς ἀριθμοσοφίας. 

  Οἱ πρῶτοι σύγχρονοι μελετητές, ποὺ μᾶς φανέρωσαν τὴν ἀποτύπωση θεολογικῶν μυστικῶν πάνω στὴν κατασκευὴ τοῦ Παρθενῶνα ἦταν ὁ μαθηματικὸς Θεοφάνης Μανιὰς καὶ ὁ ἀξιωματικὸς τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ καὶ συγγραφέας ἐρευνητὴς Θεόδωρος Ἀξιώτης.

 Ὁ Θεόδωρος Ἀξιώτης, στὸ βιβλίο τοῦ "ΑΡΓΩ", ἀποκαλύπτει μὲ τὴν ἀριθμοσοφικὴ μέθοδο καὶ τὴν γεωμετρία τοῦ Παρθενῶνα τὸ κρυφὸ σχέδιο τοῦ Περικλῆ νὰ οἰκοδομήση ἕνα ναὸ μὲ συμπαντικοὺς κωδικοὺς νόμους τῆς σοφίας τοῦ Δημιουργοῦ Θεοῦ Νοῦ ἤτοι Τριαδικοῦ Θεοῦ.
 Ἀναφερόμενος, λοιπόν, ὁ Ἀξιώτης, στὸ τρίγωνο ΑΒΓ τοῦ τυμπάνου ἢ ἀετώματος τοῦ ναοῦ τοῦ Παρθενῶνος, ἐπισημαίνει ὅτι, οἱ ὀξεῖες γωνίες ἔχουν τιμὲς 18º καὶ 72º ἢ τὸ διπλάσιον τῆς κορυφῆς εἰς 144º μοῖρες.  Το άθροισμα των αριθμητικών μοιρών στις τρεις γωνίες του αετώματος του ναού της Παρθένου, δια μέσω της Πυθαγόριας αριθμοσοφίας που συναντάμε και στην Αποκάλυψη του Ιωάννου, προκύπτει ως εξής: 1+8=9 και 1+8=9 και 7+2=9 (ὅπως ἐπίσης καὶ ὁ ἱερὸς ἀριθμὸς τῆς ἀποκάλυψης τοῦ Ἰωάννου τὸ 144 ποὺ βρίσκεται στὶς μοῖρες τῆς κορυφῆς τῶν ἀετωμάτων τοῦ Παρθενῶνα ἀθροίζεται ὁμοίως 1+4+4=9). Ἀφοῦ, προσθέσουμε ἀναμεταξύ τους ἀριθμοὺς τῶν γωνιῶν συγκεντρώνουμε τὸν ἀριθμὸ 999 ἐννιακόσια ἐννενήντα ἐννέα.

       Ὁ ὁμόκεντρος κύκλος μὲ κέντρο 

τὴν κορυφὴ τοῦ τυμπάνου

μᾶς δίνει τὶς ὑποδιαιρέσεις τῶν μοιρῶν 

σὲ 72º, 126º καὶ 144º.Καὶ οἱ τρεῖς ἀριθμοὶ 

ἔχουν πυθμενικὸ ἀριθμὸ τὸ ἐννέα.

Δηλαδή, 7+2=9 & 1+2+6=9 & 1+4+4=9 συγκεντρώνονταςκαὶ πάλι τὸ 9 9 9. 

Ὁ Θεοφάνης Μανιὰς ἐπισημαίνει ὅτι,

 ἡ λέξη ΘΕΙΟΝ ἰσοῦτε μὲ τὸν ἀριθμὸ 144.

     

   Ὁ Ἀξιώτης ὑπαινίσσεται πὼς ὁ ἀριθμὸς 9 εἶναι ἱερὸς ἀριθμὸς τοῦ Διονύσου ἐνῷ τὸ 999 ποὺ εἶναι Μεγάλο Σύμβολο δίνει τρεῖς φορὲς τὸν ἀριθμό του. Ἂν ὅμως τὸ ἐξετάσουμε καλύτερα ὁδηγούμαστε σὲ μιὰ πιὸ ἐνδιαφέρουσα ἀνακάλυψη. Τὸ ἐννιακόσια ἐνενῆντα ἐννέα 999 ἰσοῦτε μὲ τὴν φράση ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ. Ἴσως, τελικά, τοῦτο θέλησε ὁ Περικλῆς νὰ ἐνσωματώσει στὸ ναό, μὲ μαθηματικοὺς καὶ γεωμετρικοὺς κώδικες, τὴν γνώση περί τοῦ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΘΕΟΥ. Αὐτή την ἐντολὴ έδωσε στὸν φίλο καὶ συνεργάτη τοῦ Φειδία.

   Ὁ μαθηματικὸς Θεοφάνης Μανιὰς μᾶς ἀποκαλύπτει τὴν σχέση τοῦ Παρθενῶνος μὲ τὸν Φειδία ποὺ ἦταν ὁ καλλιτεχνικὸς διευθυντὴς καὶ γενικὸς ἐπόπτης τῆς κατασκευῆς τοῦ ἔργου γι' αὐτὸ ἀργότερα σύμφωνα μὲ τὶς ἱστορικὲς πηγὲς κατηγορήθηκε γιὰ ὑπεξαίρεση καὶ ἀσέβεια καὶ πέθανε στὴ φυλακὴ ἢ στὴν ἐξορία. 

 Βάζοντας, λοιπὸν, τὰ δύο τρίτα τοῦ ὀνόματος τοῦ Παρθενῶνος  βρίσκουμε τὴν ἑξῆς ἰσοψηφία (ΠΑΡΘΕΝΩΝ) x (2 : 3) = 1.095 x (2 : 3) = 730 ὅπως καὶ ΦΕΙΔΙΑΣ = 730 (Φ = 500, Ε = 5, Ι = 10, Δ = 4, Ι = 10 Α = 1 Σ = 200 = 730). 

  Ἐν τούτοις, ἡ ἱστορία ἀποκαλύπτει ὅτι, ὁ Περικλῆς καὶ μιὰ ὁμάδα ἀπὸ σοφιστές, καλλιτέχνες καὶ ἱστορικούς, ἐπιχείρησαν νὰ ἀνατρέψουν τὴν πολυθεϊστικὴ ἀντίληψη τῆς ἐποχῆς ἐκείνης κτίζοντας ἕνα κωδικοποιημένο μνημεῖο δημιουργῶντας τριγμοὺς στὰ θεμέλια τοῦ θρησκευτικοῦ καθεστῶτος ποὺ εἶχε ἐπιβάλλει ὁ Ἰππίας.   Συνάμα θέλησαν νὰ κληροδοτήσουν στοὺς αἰῶνες τὴ γνώση ποὺ ἀπεκόμισαν γιὰ τὴν ἀλήθεια τοῦ ἑνὸς Ὑπέρτατου Ὄντος - ἑνὸς Θεοῦ Δημιουργοῦ τὴν ὁποία προσέγγισαν μέσῳ πνευματικῆς φώτισης μέσα ἀπὸ τὶς ὑψηλοῦ ἐπιπέδου φιλοσοφικὲς τοὺς συζητήσεις. 

 Οἱ ριζοσπαστικὲς ἀντιλήψεις τοῦ Περικλῆ καὶ τῆς συμβίας του Ἀσπασίας φαίνεται νὰ ἀντανακλοῦν μιὰ παλαιότερη ἐποχή, στὰ πρόσωπα τοῦ Ἀκενατὸν καὶ τῆς Νεφερτίτης. 

 Ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ

 Ὄντως, ὁ Περικλῆς ὑπῆρξε πνευματικὴ μεγαλοφυΐα τῆς κλασικῆς ἀρχαιότητας, διαπνεόμενος ἀπὸ βαθιὲς ἀνησυχίες γιὰ τὸν κόσμο τῶν ἰδεῶν, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ οἱ λοιποὶ ἡγέτες καὶ κάτοικοι τῆς Ἑλλάδος ἀναλώνονταν σὲ ἔριδες μὲ ἀβυσσαλέο μένος γιὰ ἐλάχιστα ἐδάφη. Ἀψηφῶντας τὴν ἀξία τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς, ἔθεταν τὸν ἐγωισμὸ καὶ τὴ φιλοδοξία τους ὡς μοναδικὰ τεκμήρια ἀριστοκρατικῆς ὑπεροχῆς. 

  Παρότι τελικά, ὁ Περικλῆς εἶχε ἄγνοια Θεοῦ προσπάθησε νὰ προσέγγιση ἤ καὶ νὰ πιστέψει ἀκόμη στὴν ἔννοια τῆς Τριαδικῆς Θεότητος, ὅπου, ὁ Πατὴρ ἡ πηγή, ὁ Υἱὸς ὁ Λόγος καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἡ ζωοποιὸς δύναμη[2]. 

 Κύριο χαρακτηριστικὸ τῶν πεποιθήσεων τοῦ ἦταν ὁ σεβασμὸς στὴν ἀνθρώπινη ζωὴ ποὺ τὸ θεώρησε ὡς χάρισμα τοῦ Θεοῦ Δημιουργοῦ. 

    ΧΑΙΡΕΤΕ!

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ 

[1] Τὸ κείμενο ποὺ παραθέτετε προέρχεται ἀπὸ τὸ ἔργο Κατὰ Ἰουλιανοῦ (Contra Julianum) τοῦ Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας. Ἀποτελεῖ ἕνα κλασικὸ παράδειγμα του πῶς οἱ χριστιανοὶ συγγραφεὶς τῆς ὕστερης ἀρχαιότητας χρησιμοποίησαν τὰ λεγόμενα Ἑρμητικὰ Κείμενα (Hermetica) γιὰ νὰ δείξουν ὅτι ἀκόμη καὶ οἱ σοφοὶ τῶν ἐθνικῶν εἶχαν συλλάβει ψήγματα τῆς ἀλήθειας γιὰ τὴν Ἁγία Τριάδα. Στὴν ἀρχαιότητα, ὁ Ἑρμῆς ὁ Τρισμέγιστος θεωροῦνταν πραγματικὸς Αἰγύπτιος σοφὸς καὶ ἱερέας ποὺ ἔζησε σὲ πολὺ παλαιοὺς χρόνους (πρὶν ἀπὸ τὸν Μωυσῆ ἢ τοὺς Φαραώ). Στὴν πραγματικότητα, πρόκειται γιὰ μιὰ συγκρητιστικὴ φιγούρα ποὺ γεννήθηκε ἀπὸ τὴ συγχώνευση τοῦ ἑλληνικοῦ θεοῦ Ἑρμῆ καὶ τοῦ αἰγυπτιακοῦ θεοῦ Θώθ. Ἡ Ἐτυμολογία τοῦ «Τρισμέγιστου»: Ἐνῷ παραδοσιακὰ ὁ τίτλος σήμαινε «τρεῖς φορὲς μέγιστος» (ὡς ὁ μέγιστος φιλόσοφος, ἱερέας καὶ βασιλιᾶς), τὸ συγκεκριμένο ἀπόσπασμα δίνει μιὰ χριστιανικὴ παρερμηνεία/προσαρμογή, δηλαδή, ὀνομάστηκε ἔτσι ἐπειδὴ μίλησε γιὰ τὴν Τριάδα («πὲρὶ τριάδος ἐφθέγξατο»). Τριαδολογικὲς καὶ Κοσμογονικὲς Ἀντιστοιχίες τῶν φράσεων τοῦ κειμένου της Σούδας: Φῶς Νοερὸν / Νούς: Ἀντιστοιχεῖ στὸν Θεὸ Πατέρα. Λόγος: Ὁ δημιουργικὸς καὶ γόνιμος λόγος («ὁ λόγος αὐτοῦ παντέλειος ὤν») ποὺ γονιμοποιεῖ τὰ ὕδατα ἀντιστοιχεῖ στὸν Υἱὸ (τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ), θυμίζοντας ἔντονα τὴ Γένεση. Πνεῦμα: Τὸ πνεῦμα ποὺ περιέχει τὰ πάντα («πνεῦμα πάντα περιέχον») παραπέμπει στὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ὁ Ὅρκος καὶ ὁ «Μονογενὴς Λόγος» ὅπου στὸ τέλος, ἡ προσευχή - ὅρκος ἐπικαλεῖται τὸν «μονογενῆ λόγο». Αὐτὴ ἡ ὁρολογία διευκόλυνε τοὺς Χριστιανοὺς ἀπολογητὲς νὰ ἰσχυριστοῦν ὅτι οἱ ἐθνικοὶ εἶχαν προφητεύσει τὴν ἔλευση καὶ τὴ φύση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. 

Ἡ Ἱστορικὴ Σημασία αὐτῶν τῶν ἀποσπασμάτων (γνωστὰ καὶ ὡς Θεοσοφίες) κατασκευάστηκαν ἢ διασκευάστηκαν κατὰ τοὺς πρώτους μεταχριστιανικοὺς αἰῶνες. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας (ὅπως ὁ Κύριλλος, ὁ Λακτάντιος καὶ ὁ Αὐγουστῖνος) τὰ χρησιμοποίησαν ὡς ἀπολογητικὰ ἐργαλεῖα. Στόχος τους ἦταν νὰ πείσουν τοὺς μορφωμένους Ἕλληνες καὶ Ἐθνικοὺς ὅτι ἡ χριστιανικὴ πίστη δὲν ἦταν μιὰ «νέα καὶ ξένη θρησκεία», ἀλλὰ ἡ πλήρης ἀποκάλυψη αὐτοῦ ποὺ οἱ δικοί τους ἀρχαῖοι σοφοὶ ἔβλεπαν «δι' ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι». 

[2]Στὴ φιλοσοφία, ὁ «Νοῦς» εἶναι ἡ μία ἀπὸ τὶς τρεῖς ὑποστάσεις (μαζὶ μὲ τὸ Ἕν καὶ τὴν Ψυχὴ) καὶ ὄχι ὁλόκληρος ὁ Θεός. Τὸ συγκεκριμένο θεολογικὸ καὶ φιλοσοφικὸ σχῆμα ἀφορᾶ κυρίως τὸν Πλωτῖνο (204–270 μ.Χ.), τὸν ἱδρυτὴ τοῦ Νεοπλατωνισμοῦ. Στὴ φιλοσοφία τοῦ Πλωτίνου, ἡ ὕπαρξη δὲν εἶναι μονοδιάστατη, ἀλλὰ ἀναλύεται σὲ τρεῖς θεμελιώδεις ἀρχὲς (τὶς ὀνομαζόμενες "ὑποστάσεις") Α) Τὸ Ἕνόν: Ἡ ἀπόλυτη, ὑπερβατικὴ καὶ ἄρρητη Ἀρχὴ τῶν πάντων. Β) Ὁ Νοῦς: Ἡ κοσμικὴ νόηση ποὺ προέρχεται ἀπὸ τό «Ἕνὸν» καὶ περιέχει ὅλες τὶς ἰδέες. Γ) Ἡ Ψυχή: Ἡ ζωοποιὸς δύναμη ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὸν Νοῦ καὶ διαμορφώνει τὸν ὑλικὸ κόσμο. Αὐτὴ ἡ τριαδικὴ δομὴ ἑρμηνεύθηκε ἀπὸ πολλοὺς μεταγενέστερους μελετητές, Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας (ὅπως ὁ Ὠριγένης καὶ ὁ Αὐγουστῖνος) ἀλλὰ καὶ Βυζαντινοὺς φιλοσόφους (ὅπως ὁ Μιχαὴλ Ψελλός), ὡς μία πρωτόλεια προτύπωση ἢ φιλοσοφικὴ προετοιμασία τοῦ χριστιανικοῦ δόγματος τῆς Ἁγίας Τριάδας (Πατέρας, Υἱὸς καὶ Ἅγιο Πνεῦμα). Ο Πλωτῖνος θέλησε νὰ ἀνυψώσει τὴ μεταφυσική του σκέψη σὲ μιὰ ἀνώτερη μονοθεϊστικὴ θεώρηση, ἀντικαθιστῶντας τὸν πολυθεϊσμὸ τῆς ἐποχῆς του, μὲ ἀποτέλεσμα τὸ τριαδικό του σχῆμα νὰ συναντᾶ συχνὰ θεολογικὰ μοτίβα τοῦ Χριστιανισμοῦ...

Ἐπίσης ἡ φράση «τὸ ἐνὸν» (ἢ ὀρθότερα χωρὶς τὴ δασεῖα, «τὸ ἐνόν», καθὼς προέρχεται ἀπὸ τὸ ρῆμα ἔνειμι) εἶναι ἕνας ἀρχαιοελληνικὸς κλιτικὸς τύπος. Πρόκειται γιὰ τὸ οὐδέτερο γένος τῆς μετοχῆς ἐνεστῶτα (ὁ ἐνών, ἡ ἐνοῦσα, τὸ ἐνὸν) τοῦ ρήματος ἔνειμι, τὸ ὁποῖο σημαίνει «βρίσκομαι μέσα σὲ κάτι», «ὑπάρχω μέσα» ἢ «εἶναι δυνατόν/ἐφικτό» 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

- ΠΟΙΚΙΛΗ ΣΤΟΑ, ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ 1912

- ΘΕΟΦΑΝΗΣ ΜΑΝΙΑΣ, ΠΑΡΘΕΝΩΝ Ἡ ΜΑΡΜΑΡΙΝΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ, ΑΘΗΝΑΙ, ἐκδ. Πύρινος Κόσμος
- ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΑΞΙΩΤΗΣ, ΑΡΓΩ Ἡ ΠΡΩΤΗ ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΟΥ 3.500 π.Χ., ΑΘΗΝΑ 1985, ἐκδ. Σμυρνιωτάκης 

- ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, ΕΚΔ. ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ, ΑΘΗΝΑ 1990, ΒΙΒΛΙΟ Α΄

- ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ/ΠΕΡΙΚΛΗΣ

ЭIЄ

 

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΘΗΣΕΑ ΚΙ ΑΡΙΑΔΝΗΣ - ΕΡΩΤΑΣ ΕΚ ΠΡΩΤΗΣ ΟΨΕΩΣ

(Ἀγγλιστί: Love at the first sight)

Ἔρευνα & συγγραφή: Ἰωάννης Γ. Βαφίνης 

 Ἡ ἀγάπη μὲ τὴν πρώτη ματιὰ ἢ ἐκ πρώτης ὄψεως είναι ἕνα ἐμπειρικὸ βίωμα ποὺ ἀποδίδεται μὲ κάποιον κοινὸν τρόπο στη λογοτεχνία. Πρόκειται γιὰ μιὰ στιγμιαία ἀκραία ρομαντικὴ ἕλξη ἀνάμεσα σ' ἕνα ἄνδρα καὶ μία γυναῖκα χωρὶς νὰ ξέρουν ἂν αὐτὸ τὸ αἴσθημα δύναται νὰ εἶναι μακροχρόνιο  ειδικά ὅταν συμβαίνει μὲ ἕνα ξένο ἄτομο.

  Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἔχει περιγραφεῖ ἀπὸ τοὺς ποιητὲς της αρχαίας Ἑλλάδας καὶ μάλιστα, ὁ Πλούταρχος, στὸν βίο τοῦ Θησέα, μας τονίζει ὅτι ἔχουνε τραγουδηθεῖ τέτοιες ἐρωτικὲς ἱστορίες, που ἐξυμνοῦν τὴν ἀγάπη με τὴν πρώτη ματιά, ὅπως αὐτὴ τοῦ Ἀθηναίου ἥρωα Θησέα καὶ τῆς Κρήσσας Ἀριάδνης. Ἰδοὺ καὶ ὁ σχολιασμός: «ἐπεὶ δὲ κατέπλευσεν εἰς Κρήτην(Θησέας), ὡς μὲν οἱ πολλοὶ γράφουσι καὶ ᾄδουσι, παρὰ τῆς Ἀριάδνης ἐρασθείσης τὸ λίνον λαβῶν...» μετάφραση: [Μόλις ἔφτασε στὴν Κρήτη (ὁ Θησέας), ὅπως πολλοὶ γράφουν οἱ ποιητὲς στὰ ποίηματα τους ποὺ τὰ τραγουδοῦν, ἔλαβε τὸ νῆμα ἀπὸ τὴν Ἀριάδνη ποὺ τὸν εἶχε ἐρωτευθεῖ μὲ τὴν πρώτη ματιά...](ΘΗΣΕΥΣ 1.19).  

Ἡ συνάντηση Θησέα καὶ Ἀριάδνης 

στὰ μινωικά ἀνάκτορα, ὅπου συνέβη 

ὁ ἔρως μὲ τὴν πρώτη ματιά ἐξὸν καὶ ἡ μετέπειτα λαϊκὴ ποιητικὴ ρήση: 

"ἀπὸ τὰ μάτια πιάνεται

 στὰ χείλη κατεβαίνει 

κι ἀπὸ τὰ χείλη στὴν καρδιά 

ριζώσει καὶ δὲν βγαίνει". 

Φαίνεται ὅτι, ὁ  ἔρωτας τοῦ Θησέα καὶ τῆς Ἀριάδνης ἔδωσε τροφὴ στά

 μεταγενέστερα λαϊκὰ σχόλια μέσα 

στὸ διάβα τῶν αἰώνων 

  Μὲ τὰ γραφόμενα τοῦ Πλουτάρχου, ἱερέα τῶν Δελφῶν,  γίνεται ἀντιληπτὸ ὅτι, ἡ συνάντηση τῶν δύο προσωπικοτήτων, τὴν συγκεκριμένη στιγμή, ὑπῆρξε μοιραῖα.  

 Θεωρητικὰ ἦταν τόσο καλοστημένο τὸ οὐράνιο καὶ θεῖον σχέδιο, γιὰ νὰ ἀνταμώσουν αὐτὲς δύο καρδιές, σὲ μία τόσο κρίσιμη στιγμὴ τῆς πορείας τῆς πόλεως τῶν Ἀθηνῶν ὅσο καὶ τῆς μελλοντικῆς παρουσίας του μινωϊκοῦ κόσμου στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο, ὅπου ἡ ὤσμωση ἐπέφερε μιὰ διαχρονικὴ σφραγγίδα στὰ πολιτιστικὰ δρώμενα, τόσο στὴν ἀδόμενη ποιητικὴ τέχνη ὅσο καὶ στὴν χορευτικὴ ἤτοι ἐν τῷ συνόλῳ τῆς ὀρχήσεως. 

 Ἡ ἐρωτικὴ ἱστορία τοῦ Θησέα καὶ τῆς Ἀριάδνης, ὑπῆρξε τόσο θυελλώδης καὶ δραματικὴ συνάμα, ὥστε, φαίνεται νὰ ἐνέπνευσε πολλοὺς μελωδοὺς ποιητές, ὅπως λέει ὁ Πλούταρχος, γιὰ τοὐλάχιστον δύο χιλιάδες χρόνια.  

 Δυστυχῶς, δὲν διασώθηκαν κάποια ἀποσπάσματα ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἐρωτικὰ τραγούδια παρὰ μόνο κάποια ψήγματα μέσα στὰ ὁμηρικὰ ἔπη. 

  Ὡστόσο, νὰ εἰκάσουμε ὅτι, τὸ ἐπικολυρικὸ στοιχεῖο τους, ὅπως συνηθίζονταν εἰς τὴν ἐποχὴ τῆς ἀρχῆς τοῦ μυκηναϊκοῦ κόσμου, πρέπει νὰ ἠταν ἕνα εἶδος ποιητικοῦ ἄσματος ὅπως ὁ Ἐρωτόκριτος τοῦ Βιτσέντζου Κορνάρνου  ἢ  ἡ Ἐρωφίλη του Χορτάτζη.

 Φαίνεται δὲ ὅτι, αὐτὲς οἱ λογοτεχνικὲς δημιουργιὲς τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν ἐρωτικῶν τραγουδιῶν ἐπηρέασαν καὶ τὴν δημιουργικὴ φαντασία τοῦ Δυτικοῦ κόσμου. 

 Φερειπείν, ἡ ἀρχαία ἑλληνική κλασσικὴ ἀντίληψη, γιὰ τὰ βέλη τοῦ ἔρωτος, ἐκ τοῦ μύθου τῆς Ἀφροδίτης καὶ τοῦ μικροῦ Ἔρωτα υἱοθετήθηκε ἀπὸ τοὺς Προβηγκιανοὺς τροβαδούρους ποιητὲς τῆς νότιας Γαλλίας τὴν ἐποχὴ τοῦ 11ου καὶ 12ου αἰῶνα καὶ ἐγκολπώθηκε στὴν μερίδα τῆς εὐρωπαϊκῆς ποιητικῆς παράδοσης διατείνοντας ὅτι,  ἡ πηγὴ τοῦ ἔρωτα εἶναι "μιὰ ματιὰ στὰ μάτια μιᾶς γυναίκας"! 

  Στὸν κλασικὸ κόσμο, τὸ φαινόμενο τῆς «ἀγάπης ἐκ πρώτης ὄψεως» ἔγινε κατανοητὸ μέσα στὸ πλαίσιο μιᾶς γενικότερης ἀντίληψης τῆς παθιασμένης ἀγάπης, ἑνὸς εἴδους τρέλας ἤ, ὅπως τὸ ἔθεσαν οἱ Ἕλληνες, τῆς θείας μανίας («τρέλα ἀπὸ τοὺς θεούς»). 

  Σήμερα, στὴν Γαλλία υἱοθετῶντας τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ θεωρία περὶ τοῦ ἔρωτα μὲ τὴν πρώτη ματιά, ἔπλασαν τὸν ὅρο Coup de foudre ἐνῷ οἱ Βρετανοὶ ἐπηρρεαζόμενοι ἀπὸ τὴν κλασσικὴ παιδεία ἐσχημάτισαν τὴν φράση love at first sight μὲ τὴν ἴδια ἔννοια, δηλαδή, τοῦ κεραυνοβολημένου ἀτόμου ἑνὸς φύλου μὲ ἕνα ἄτομο ἄλλου φύλου μὲ τὴν πρώτη ματιά(επαφή, ὄψη). 

   Αὐτὸς ὁ ἔρως τὸ πάθος ποὺ προκύπτει μέσα ἀπὸ ἕνα περίπλοκο μεταφορικὸ μυθολογικὸ σχῆμα ποὺ ἀφορᾶ τὴν ψυχολογία τοῦ ἀτόμου τὸ ὁποῖον δέχεται «τὰ βέλη τοῦ ἔρωτα» ἀπ' τὸν υἱὸ τῆς Ἀφροδίτης τὸν Ἔρωτα ἢ Ἔρως. 

   Τὰ βέλη τοῦ ἔρωτα, τὰ ὁποῖα ἡ μυθιστορία ἤθελε νὰ διατρυποὺν τὴν καρδιὰ τῶν ἐραστῶν καὶ νὰ τοὺς γεμίζουν μὲ πόθο, ἦταν ἡ προσωποποίηση τῆς οὐσίας Ὠκυτοκίνη ἢ Ὀξυτοκίνης ποὺ παράγεται στὸν ὀργανισμό των τρελὰ ἐρωτευμένων μὲ τὴν πρώτη ματιά.   

  Ἡ κύρια λέξη της ὀξυτοκίνης εἶναι τὸ ὀξύ, ὅπου, κατὰ τὴν ἐπιστήμη τῆς χημείας προσομοιάζεται μὲ τὸ σχῆμα τοῦ βέλους λόγῳ τῆς ταχύτητας ἤτοι καὶ γρηγοράδας.  

  Σύμφωνα μὲ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες ποιητὲς τὰ βέλη ἦταν τὸ ἀντικείμενο τῆς εἰκόνας τοῦ ἔρωτα. Ἐὰν τὰ βέλη αὐτά της ἐράστριας διαπερνοῦσαν τὰ μάτια τοῦ ἐραστῆ, τότε θὰ ταξίδευαν ἐνδόμυχα γιὰ νὰ τρυπήσουν τὴν καρδιά του, καὶ νὰ διεγείρουν τὴν ἐπιθυμία καὶ τὴ λαχτάρα του γιὰ ἐκείνη ἢ τ' ἀνάπαλλειν, ἐκείνης γιὰ ἐκεῖνο. 

 Ἐπὶ παραδείγματι, ὁ ἑλληνορωμαῖος ποιητὴς Κάτουλος, στὸ ἐπιθαλάμιο ἆσμα του "Πηλέας καὶ Θέτιδα", λέει τὸ ἑξῆς: «Θησέα δεινὸν ἄχει Ἀριάδνη κὴρ βεβόλητο» μετάφραση: [Ὁ Θησέας τρομερὸ πόνο ἄφησε στὴν Ἀριάδνη γιατί τὴν καρδιά της τὴν σημάδεψε μὲ τὸ βέλος τοῦ ἔρωτα του].

    Ἡ κεραυνοβολημένη, ἀπὸ τὰ βέλη τοῦ ἔρωτα, Ἀριάδνη φιλάει παθιασμένα τὸν Θησέα καὶ τοῦ δίνει τὸ μίτο γιὰ νὰ ἐξέλθει σῶος ἀπὸ τὸν λαβύρινθο... 

  Στὴν οὐσία, πρέπει νὰ ἐννοήσουμε ὅτι, ὁ Ἑλληνικὸς κόσμος ἀναπλάστηκε μέσα ἀπὸ τὸ στοιχεῖο τῆς δράσεως τοῦ θείου ἔρωτα. Οἱ διαχρονικὲς ἀξίες τοῦ θείου ἔρωτος, εἰς τὸν δραματικὸν ρόλο τῆς φύσεως τοῦ ἀνθρώπου, ὅπου, ἐκ τῆς ἐποχῆς τοῦ χωρισμοῦ τῶν δύο φύλλων ἄρρεν καὶ θῆλυ, ἀναζητοῦνται καθολικά, ὡς πανάκεια, μέσα ἀπὸ τὴν διαπάλη τῆς  εὕρεσης τοῦ ἰδανικοῦ συντρόφου, ἔφτασαν στὸ ἀποκορύφωμα τοὺς τὴν ἐποχὴ τοῦ γένους τῶν Ἡρώων(κατά γενεαλογία Ησιόδου). 

  Τούτη ἡ ἐποχή, προίκισε τὴν παγκόσμια σφαῖρα καὶ τοὺς λαοὺς τῆς γῆς μὲ θρύλους καὶ ἱστορίες. Μέχρι καὶ τὴν ἐποχὴ τῶν κλασσικῶν φιλοσόφων τῆς ἀρχαίας Ἀθήνας τίθονταν συζητήσεις περὶ τούτου.      Ἐπὶ παραδείγματι, στὸ Συμπόσιον τοῦ Πλάτωνος ἡ συζήτηση ὁδηγεῖτε εἰς τὴν ἔννοια καὶ ἐπίδραση τοῦ ἔρωτος εἰς τὴν ἀνθρώπινη πορεία. 

 Ἐν συντομίᾳ ἑστιάζουμε στὴν προσπάθεια τῶν περευρισκομένων τοῦ συμποσίου νὰ συλλάβουν τὴν ἔννοια τοῦ αὐτοσκοποῦ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἐπιδιώκει νὰ ἑνωθεῖ μὲ τὸ ἄλλο του μισό, μετὰ τῆς ἐποχῆς τοῦ διαχωρισμοῦ τῆς γενετήσιας φύσης τῶν πρωτογόνων πλασμάτων. 

 Ἐν ὀλίγοις, ὁ Πλάτων γράφει ὅτι, είναι ἀρκετὰ τυχερὸς ἐκεῖνος ποὺ συναντᾶ κάποια στιγμὴ τὸ ἄλλο του μισό, καὶ ξαφνικὰ κι δυὸ μαζὶ μεθύουν ἀπὸ ἀγάπη, φιλία καὶ ἀγάπη, ἔτσι ὥστε, νὰ μὴ δύνανται νὰ ἀντέξουν νὰ ἀφήσουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον ἀπὸ τὰ μάτια του οὔτε γιὰ μιὰ στιγμή... 

  Αὐτοὶ οἱ μεγάλοι ἔρωτες, ποὺ μερικοὶ δὲν ἦταν μεγάλης διάρκειας, εἶναι ἀκόμη σήμερα μέσα στὴν καθημερινότητα μᾶς καὶ βιώνοντας τοὺς βοηθοῦν εἰς τὴν ψυχική μας καλλιέργεια. 

 

Στὴν κύλικα τοῦ 490 μὲ 480 π.Χ. ποὺ βρίσκεται στὸ μουσεῖο της Ταρκυνίας ἐμφανίζεται ὁ Θησέας λίγο μετὰ ἀφοῦ ἔχει πλαγιάσει μὲ τὴν Ἀριάδνη νὰ δέχεται ἐντολὴ ἀπὸ τὴν Ἀθηνᾶ - ποὺ εἶναι ἡ θεὰ τῆς σοφίας καὶ τῆς φρόνησης - νὰ ἀφήσει την ἀγαπημένη του σὲ ἄλλα χέρια, στὰ χέρια τοῦ Διονύσου ποὺ θέλησε νὰ τὴν κρατήσει γιὰ πάντα δικιά του. Τί τραγικὴ ἡ τοιαύτη ἱστορία ποὺ μᾶς ἀποκαλύπτει ὅτι οἱ ἔρωτες, ἀκόμα κι ἂν εἶναι μεγάλοι, μεταπίπτουν σὲ μιὰ συμπαντικὴ νομοτέλεια κι ἀλλάζουν χέρια... πόσο πονάει ἐτούτη ἡ ἀλήθεια ἄραγε καὶ πόσο πόνεσε αὐτὸ τὸ θεῖο ζευγάρι μὲ τὴν οὐράνια ἐντολὴ τῆς ἀποκόλλησης τοῦ... ἡ Ἀριάδνη λένε πὼς πέθανε μὲ τὸ ὄνομα τοῦ Θησέα στὸ στόμα της... 

  Συνελλόντι εἰπεῖν ὁ ἔρως εἶναι ὁ καλλιεργητὴς τῶν ψυχῶν γι' αὐτὸ οἱ ἁγνοὶ καὶ καλλιεργημένοι ἄνθρωποι πάντα, ἀκούσια, θυμοῦνται καὶ ἀναπολοῦν μ' ἐκείνους τοὺς θρυλικούς, ὅπως τοῦ Θησέα καὶ τῆς Ἀριάδνης, τοῦ Περσέως καὶ τῆς Ἀνδρομέδας, τοῦ Πάρη καὶ τῆς Ἑλένης ποὺ θεωρεῖται ὡς καταστροφικὸς ἔρως ὅπως κι ἐκεῖνος τοῦ Λέανδρου μὲ τὴν Ἡρώ! 

ΧΑΙΡΕΤΕ!

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

•ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ, ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ/ΘΗΣΕΑΣ

•ΛΕΞΙΚΟΝ ΕΓΚΟΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟΝ, ΤΟΜΟΣ Δ' ΑΘΗΝΗΣΙ 1891

•ΟΥΑΛΕΡΙΟΥ ΚΑΤΟΥΛΟΥ, ΑΣΜΑ ΞΔ', ΕΠΙΘΑΛΑΜΙΟΝ ΑΣΜΑ ΠΗΛΕΩΣ ΚΑΙ ΘΕΤΙΔΟΣ

•ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ

•ΘΕΟΓΟΝΙΑ ΗΣΙΟΔΟΥ

ЭIЄ

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΘΕΑΣ ΑΘΗΝΑΣ ΣΩΖΕΙ

ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΜΝΗΣΙΚΛΗ

Ἔρευνα & συγγραφὴ Ἰωάννης Γ. Βαφίνης 

 

  Στὸ καιρὸ ἐκεῖνο τὸν παλιό, ποὺ λέει καὶ τὸ ἀθηναϊκὸ τραγουδάκι, κατὰ τοὺς χρόνους τῆς χρυσῆς ἐποχῆς τοῦ Περικλέους, εἰς τὴν Ἀκρόπολη τῶν Ἀθηνῶν συντελοῦνταν ἕνας ὀργασμὸς ἀνοικοδόμησης λαμπρῶν κτιρίων.
  Ὁ Περικλῆς Ξανθίππου, Χολαργεὺς τῷ δήμῳ, μέσα στὸ χρονικὸ διάστημα 461 π.Χ. μὲ 429 μ.Χ. ὑπῆρξε ὁ ἰθύνων νοῦς τῆς πνευματικῆς ἀνάπτυξης ἀλλὰ καὶ τῆς δύναμης, δόξας καὶ φήμης τῆς πόλεως τῶν Ἀθηνῶν. Ἡ περίοδος ταύτη ὀνομάστηκε ἀπὸ τοὺς μεταγενέστερους ἱστορικοὺς ὡς "Χρυσοῦς αἰὼν τοῦ Περικλέους" ἢ "Ἐποχὴ τοῦ Περικλῆ.
  Ἡ πρωτοβουλία του νὰ ἀνεγείρει λαμπρὰ οἰκοδομήματα στὸν ἱερὸ βράχο τῆς Ἀκρόπολης τῶν Ἀθηνῶν, ὅπου, δίχως ἄλλο, παρὰ τὴν ἀλλοίωση τῶν φθοροποιῶν αἰώνων, θὰ ἔμεναν σύμβολα τῶν ἰδεῶν καὶ ἀξιῶν τῆς ἀθηναϊκῆς σκέψης - τρόπον τινὰ σοφίας - δικαιολογεῖ τὶς σπουδαῖες προσωνυμίες τῶν ἱστορικῶν ἀναλυτῶν.

  Ἐν τούτοις, στὴν ἱστορικὴ ἐξέλιξη τῆς ἀνοικοδόμησης τῶν Προπυλαίων, συνέβη ἕνα ἰδιαίτερο γεγονός, τὸ ὁποῖο δὲν παρέλειψαν νὰ ἀναφέρουν  οἱ ἀρχαῖοι συγγραφεῖς. Κατὰ τὴν διάρκεια, λοιπόν, τῆς ἀνεγέρσεως τῶν Προπυλαίων προκλήθηκε ἕνα ἀτύχημα ἑνὸς σημαντικοῦ προσώπου στὸν οἰκοδομικὸ χῶρο. Ἀτυχὴς ὑπῆρξε ὁ Ἀθηναῖος Μνησικλής, ἀρχιτέκτων τῶν Προπυλαίων ποὺ λίγο ἔλειψε ἡ πτώση του ἀπὸ μεγάλο ὕψος νὰ τοῦ στεροῦσε τὴν ζωή.

  

Χαρακτικὴ ποὺ ἀναπαριστᾶ
τὰ Προπύλαια τῆς Ἀκρόπολης
τῶν Ἀθηνῶν

  Ὅπως μᾶς ἐξηγεῖ ὁ Πλούταρχος, ὁ Μνησικλὴς ἐπὶ πενταετίας εἰργάσθην γιὰ τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ σημαντικοῦ μνημείου στὴν εἴσοδο τῆς ἱερᾶς πόλης, ὥσπου συνέβη τὸ μοιραῖον, ἡ πτώση του ἐξ ὕψους. Φαίνεται ὅτι, μετὰ τοῦτο κανένας γιατρὸς δὲν ἠδύνατο νὰ τὸν θεραπεύσει. Ἔτσι, ὁ Περικλῆς, ἀποθαρρημένος καὶ μὲ βαριὰ καρδιὰ κατάλαβε ὅτι, τίποτε δὲν σώζει τὸν φίλο καὶ συνεργάτη του.
  Ὡστόσο, πλαγίαζοντας νὰ κοιμηθεῖ, τὸ ἴδιο βράδυ, στὸ ὄνειρο τοῦ ἐνεφανίσθη ἡ Ἀθηνᾶ καὶ τοῦ ὑπέδειξε τὸ φάρμακο γιὰ νὰ γιατρέψει τα βαρειὰ τραύματα τοῦ Μνησικλή.
  Ἂς ρίξουμε ὅμως μιὰ ματιὰ στὴν αὐθεντικὴ περιγραφὴ τοῦ Πλουτάρχου: «τὰ δὲ Προπύλαια τῆς ἀκροπόλεως ἐξειργάσθη μὲν ἐν πενταετίᾳ Μνησικλέους ἀρχιτεκτονοῦντος: τύχη δὲ θαυμαστὴ συμβᾶσα περὶ τὴν οἰκοδομίαν ἐμήνυσε τὴν θεὸν οὐκ ἀποστατοῦσαν, ἀλλὰ συνεφαπτομένην τοῦ ἔργου καὶ συνεπιτελοῦσαν. ὁ γὰρ ἐνεργότατος καὶ προθυμότατος τῶν τεχνιτῶν ἀποσφαλεὶς ἐξ ὕψους ἔπεσε καὶ διέκειτο μοχθηρῶς, ὑπὸ τῶν ἰατρῶν ἀπεγνωσμένος. ἀθυμοῦντος δὲ τοῦ Περικλέους ἡ θεὸς ὄναρ φανεῖσα συνέταξε θεραπείαν, ᾗ χρώμενος ὁ Περικλῆς ταχὺ καὶ ῥᾳδίως ἰάσατο τὸν ἄνθρωπον. ἐπὶ τούτῳ δὲ καὶ τὸ χαλκοῦν ἄγαλμα τῆς Ὑγιείας Ἀθηνᾶς ἀνέστησεν ἐν ἀκροπόλει παρὰ τὸν βωμὸν ὃς καὶ πρότερον ἦν, ὡς λέγουσιν.» (Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι/Περικλής, 13.7 και 13.8)

   Οἱ μαρτυρίες θέλουν τὸ φάρμακον ποὺ συνέστησε ἡ θεὰ Ἀθηνᾶ στὸν Περικλῆ νὰ ἦταν τὸ βότανο Περδικάκι(Parietaria officinalis - Ἐλξίνη ἡ θεραπευτική). Λένε μάλιστά ὅτι, ὁ Περικλῆς ἔλαβε τὴν ἐντολή, ἀπὸ τὴν Ἀθηνᾶ, διά την ταχεῖαν θεραπείαν του βαρέως πληγέντως, νὰ ἐπιθέσει τὰ φύλλα τοῦ βοτάνου Ἐλξίνη ἐπὶ τῶν πληγῶν του. Ἔτσι, γράφει ὁ Πλούταρχος, κατάφερε εὔκολα καὶ γρήγορα νὰ τὸν θεραπεύση τελείως καὶ νὰ ἐπενέρθει εἰς τὴν πλήρη ἀνέγερση τῶν Προπυλαίων. 

                        

              Τὸ βότανο περδικάκι(Parietaria officinalis - Ἐλξίνη ἡ θεραπευτική)

 
    Πρὸς χάριν αὐτῆς τῆς θείας ἰατήριας παρέμβασης, ὁ Περικλῆς καὶ σύσσωμη ἡ Ἀθηναϊκὴ βουλὴ ἀπεφάσισαν νὰ στήσουν στὴν Ἀκρόπολη ἕνα ἄγαλμα τῆς θεᾶς ὀνομάζοντας τὴν Ἀθηνᾶ Ὑγεία, ὅπως κατὰ τὸ ἑλληνικὸ ἔθος κατονόμαζαν τὶς ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ, χαρακτηρίζοντας τοιουτοτρόπος την ἐξ ουρανοῦ εὐεργεσία ποὺ λάμβαναν. 

  Συνελλόντι εἰπεῖν, ἡ θεία παρέμβαση τῆς θεᾶς Ἀθηνᾶς, εἷς τοὺς αἰῶνες ἐκείνους τοῦ προχριστιανικοῦ ἑλληνισμοῦ, θυμίζει ὠσαύτως τὶς παρεμβάσεις καὶ τὰ θαύματα τῆς Παναγίας Θεοτόκου εἰς τὰ μεταχριστιανικὰ χρόνια.
Παραδόξως, ὅπως ὁ ἔνδοξος Ἀθηναῖος στρατηγός - πολιτικὸς Περικλῆς, ἡγέτης τῆς ἱερῆς πόλης τῶν Ἀθηνῶν ἔδειξε σέβας στὸ ἱερὸν πρόσωπον τῆς θεᾶς Παρθένου Ἀθηνᾶς, πολιούχου τῶν Ἀθηνῶν, ἔτσι, αἰῶνες ἀργότερα οἱ Ἕλληνες αὐτοκράτορες τοῦ Βυζαντίου σέβονταν τὴν Παρθένο Μαρία ἢ Παναγία Θεοτόκο Μητέρα Τοῦ Χριστοῦ Παντοκράτορος καὶ παρακαλούσαν εἰς τὶς δύσκολες στιγμὲς γιὰ τὴν θεία καὶ ἁγιοτάτη παρέμβαση της. 

  Τοῦτο, εὐκρινῶς, δείχνει μιὰ συνέχεια τοῦ τρόπου καὶ τοῦ ἔθους τοῦ ἑλληνικοῦ γένους ἀπὸ ἀρχαιοτάτων μέχρι καὶ τῶν βυζαντινὼν καὶ μεταβυζαντινῶν χρόνων. Ἀντιθέτως, οἱ σύγχρονοι πολιτικοὶ ἡγέτες, ἐπιστήμονες, καθηγητὲς καὶ δασκάλοι τῆς νεότερης ἱστορίας τοῦ ἑλληνισμοῦ παρουσιάζουν μιὰ φαυλότητα, ἀναίδεια, ἀθεΐα, ὕβρις, ἀναρχικότητα ἀκολουθῶντας τὸ ἅρμα τοῦ ψευτοπροοδευτισμοῦ.
  Ταῦτα λέγουν τὰ ἱερὰ κείμενα τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, ἐντρυφῶντας ὀρθά, δυνάμεθα νὰ ξεχωρίσουμε τὰ πρόσωπα ὅπως ἐκεῖνο τοῦ Περικλέους καὶ τὴν ἐποχὴ ποὺ ὀφείλουμε νὰ μιμηθοῦμε, ὅπως ὁ Χρυσοῦς αἰών, καθότι, ἡ ἐποχὴ προστάζει νὰ ἐκδηλώσουμε πρόθεση... ὅμως ἡ διάκριση πάντοτε ἀφηνόμενη εἰς ἐσᾶς!
 

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

- ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ, ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ - ΠΕΡΙΚΛΗΣ