ЭIЄ

 Σεντιμένταλ, τὸ τραγούδι τῆς ἀγάπης, ἐκ τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς ἐρωτικῆς ἐλεγείας 

Ἔρευνα & συγγραφή: Ἰωάννης Γ. Βαφίνης  

 Στὴν μελέτη αὐτὴ πρόκειται νὰ ὁμιλήσουμε γιὰ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ ἐρωτικὴ ἐλεγεῖα ποὺ ἐξελίχθηκε σὲ Σεντιμένταλ μπαλάντα εἰς τὴν σύγχρονη ἐποχή. 

   Πατρίδα τῆς ἐλεγείας ὑπῆρξε ἡ ἀρχαία Ἑλλάδα καὶ πατέρας τῆς ἐρωτικῆς ἐλεγείας ὁ λυρικὸς ποιητὴς καὶ μουσικὸς Μίμνερμος ὁ Κολοφώνιος. 

  Ὁ Μίμνερμος γεννηθεὶς τὸ 670 π.Χ. ἄκμασε κατὰ τὴν περίοδο τοῦ 630 μὲ 600 π.Χ. Θεωρεῖται μέτοχος τῆς ἀρχαϊκῆς ποιήσεως ἀναδεικνύοντας τὸ εἶδος τῆς ἐρωτικῆς ἐλεγείας μὲ κύριο πρόσωπο τοῦ ἐρωτικοῦ του συναισθηματισμοῦ την αὐλητρίδα Ναννώ. 

Ἀρχαῖος κιθαρωδὸς σὲ ἀττικὸ ἀγγεῖο τραγουδᾶ μὲ ἐρωτικὴ ἔμφαση, αἰσθηματισμό, συνοδεία τῆς κιθάρας του 

  Τὸ ἐνδιαφέρον βρίσκεται στήν - μετὰ πολλῶν αἰώνων - συνέχεια τῆς ποιητικῆς νοοτροπίας του Μίμνερμου εἰς τὸ σύγχρονο αἰσθηματικὸ τραγούδι κοινῶς Σεντιμένταλ. 

 Ἐπὶ παραδείγματι, ὁ Μίμνερμος τραγουδοῦσε γιὰ τὴν Ναννώ του, ἔκφράζοντάς τα προσωπικά του αἰσθήματα καὶ τὸ ἐρωτικόν του πάθος, ὅπως, πολὺ ἀργότερα, ο διάσημος τραγουδιστὴς Τὸμ Τζόουνς, τραγούδησε μιὰ πὸπ μπαλάντα μὲ τίτλο Ντιλάϊλα (Delilah). 

Τόμ Τζόουνς 

 Μιὰ ἀκόμη περίπτωση τραγουδιοῦ ποὺ ἀναφέρεται μὲ αἰσθηματισμὸ καὶ μελαγχολία, σὲ κάποιο ὄνομα, εἶναι καὶ τὸ Χέϊ Τζοὺντ(Hey Jude) του Πολ ΜακΚάρτνέι ἐν ἔτει 1968. Πρόκειται γιὰ μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ἐπιτυχίες τῶν Σκαθαριῶν (Beatles). 

Πόλ Μακάρτνεϊ 

 Παρομοίως, στὸν σύγχρονο ἑλληνικὸ μουσικὸ πολιτισμὸ ἔχουμε πολλὰ παραδείγματα ὅπως τὸ τραγούδι μὲ τὸ ἰδιαίτερο κλασσικὸ ὕφος Ἀμαρυλλὶς ποὺ τραγούδησε ὁ βαρυτονάλε φημισμένος ἀοιδὸς Σῶτος Παναγόπουλος, σὲ μουσικὴ Τάκη Μωράκι καὶ στίχους Νέστορα Μάτσου. 

Σῶτος Παναγόπουλος 

 Συλλέγοντας λοιπόν, ἐπιπλέον πληροφορίες ἀπὸ διάφορα λεξικὰ τῆς ἀγγλικῆς γλώσσας, ἀλλά, καὶ μέσα ἀπὸ τὴν διαδικτυακὴ βιβλιοθήκη Wikipedia, μαθαίνουμε ὅτι, προφανῶς τὸ Love song εἶναι συνώνυμο τοῦ sendimedal καὶ δὴ τοῦ sendimedal ballads. Ἡ ἀγγλικὴ λέξη sendimedal ἐτυμολογεῖτε μὲ τὶς ἔννοιες: αἰσθηματικό, λυπητερό, νοσταλγικὸ κλπ. 

 Ἄρα, ἐν τέλει, ἡ ξενικὴ ὀνομασία sendimedal ballads ὑποδηλώνει τὴν ταυτότητα μιᾶς λυπητερῆς, νοσταλγικῆς καὶ αἰσθηματικῆς μπαλάντας. Συνώνυμα εἶναι, ἐπίσης, καὶ τὸ ρομαντικὸ καὶ τὸ τῆς ἀγάπης τραγούδι. Νὰ θυμηθοῦμε ἀκόμη ὅτι, οἱ μπαλάντες ἦταν τὰ τραγούδια τῶν Βάρδων. 

  Δυνάμεθα λοιπὸν νὰ ποῦμε ὅτι, σήμερα, τὸ τραγούδι τῆς ἀγάπης ἀνήκει σὲ μιὰ κατηγορία πολυποίκιλων καὶ ἑτερόκλητων μουσικῶν εἰδῶν. Ὅμως τὸ βασικὸ θέμα εἶναι κοινὸ σὲ ὅλες τὶς γλῶσσες τῶν λαῶν τῆς ὑφηλίου. 

 Ἐν ὀλίγοις, τὸ τραγούδι τῆς ἀγάπης ἢ ἀλλιῶς ἐρωτικὸ ἢ αἰσθηματικὸ τραγούδι ἐπικεντρώνεται στὴν περιγραφὴ ρομαντικῶν στιγμῶν, ὅπου ὁ ἔρωτας τυραννάει τὴν καρδιὰ μετὰ ἀπὸ μιὰ διάλυση τῆς σχέσης τοῦ ζευγαριοῦ ἢ ἀπὸ μιὰ περίπτωση ἀνεκλπήρωτου ἔρωτος ἢ διάφορα ἄλλα ποικίλα θέματα. 

  Αὐτὲς οἱ βιωματικὲς ἐμπειρίες γεννοῦν μετέπειτα τὶς ἱστορίες τῶν τραγουδιῶν. Κατὰ τὴν διάρκεια λοιπὸν τῆς ἐμπνεύσεως, ἐξωτερικεύονται διαφόρων εἰδῶν συναισθήματα, συναπτόμενα μὲ τοὺς μουσικοὺς φθόγγους καὶ τοὺς ποιητικοὺς πόδες ἤτοι καὶ ποιητικὰ μέτρα. 

 Παράλληλα ὅμως, δυνάμεθα νὰ ἰσχυριστοῦμε ὅτι, ἕνα τραγούδι τῆς ἀγάπης γίνεται νὰ εἶναι θρησκευτικῆς σημασίας καὶ νὰ ἀπευθύνεται στὸν Θεὸ ἢ σὲ ἕνα λατρευτικὸ πρόσωπο. Τέτοιου εἴδους ὕμνοι ὑπῆρξαν εἰς τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ λυρικη ποίηση, ὅπως προείπαμε, ἀλλὰ καὶ στὴν πρωτοχριστιανικὴ & βυζαντινὴ περίοδο. 

  Ὁ πρῶτος ποὺ ὑποστήριξε ὅτι ἡ ἱστορικὴ πατρότητα τοῦ τραγουδιοῦ τῆς ἀγάπης ἀποδίδεται στοὺς τροβαδούρους ἦταν ὁ Denis de Rougemont[1]. 

 Ὡστόσο, ὁ Denis de Rougemont ἀστόχησε στὴν θεωρία του αὐτὴ στὴν προσπάθεια τοῦ νὰ ἐξαίρει τὸν εὐρωπαϊκὸ φιντεραλισμό. 

 Παράλληλα, ὁ ἀκροθιγῇς ἰδεαλισμός του, ὡς πρὸς τὴν ἐπίτευξη μιᾶς συνομόσπονδης Εὐρώπης, μὲ ἡγέτες τὰ ἔθνη τοῦ βορρᾶ, τὸν ὁδήγησε στὴν ἀπόκρυψη τῆς συνολικῆς προσφορᾶς τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ - σύμφωνα μὲ τὰ ἱστορικά κριτήρια - ποὺ ἀναδεικνύουν ἀκραιφνῶς τὴν Γηραιὰ Ἤπειρο ὡς κοιτίδα τοῦ παγκόσμιου πολιτισμοῦ ἐκ τῆς μεταγγίσεως τῆς Ἑλληνικῆς γνώσης καὶ δημιουργίας.

 Ὡς ἐκ τούτου, δὲν εὐσταθεῖ  τὸ ἐξ ἀνατολῶν το φῶς, καθὼς ἀναδεικνύεται ὅτι, οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες λυρικοὶ ποιητές, σύμφωνα μὲ τὰ ἱστορικὰ δεδομένα, εἶναι οἱ καθηγητὲς τῶν Εὐρωπαίων, ἔχοντας αὐτόχθονη καὶ μακραίωνη πολιτιστικὴ ρίζα. Ἔτσι, ἀδίκως  παραμερίστηκαν ἤτοι καὶ ἐλησμονήθησαν ἐξ ἀρνητικῆς προθέσεως τῶν εὐεργετηθέντων ὅπου ἑκουσίως ὑπὸ ἰδιοτέλειας διαστρέβλωσαν τὴν ἀλήθεια. 

 Ἐν τούτοις, δεδομένου τῆς ἐξελικτικῆς πορείας τοῦ ἀνθρώπινου πολιτισμοῦ, εἶναι ἀναγκαῖο νὰ σημειωθεῖ ὅτι ἡ ταυτότητα τῶν τραγουδιῶν τῆς ἀγάπης παραλλάσσονταν ἀπὸ καιρὸ σὲ καιρὸ κι ἀπὸ δεκαετία σὲ δεκαετία. 

 Οἱ ἐρωτικὲς μπαλάντες[2] ἢ τραγούδια τῆς ἀγάπης (love songs)[3] συναντῶνται εὐρύτερα σὲ ὅλα τὰ μουσικὰ εἴδη ὅπως: τὴν opera, classic music(mendelssohn), τὴν pop, τὴν R & B, τὴν soul, τὴν country, τὴν folk, τὴν rock τὴν jazz καὶ τὴν electronic music κ.α. 

 Κλείνοντας τὸ μικρὸ ἐρευνητικὸ μᾶς ταξίδι στὸ αἰσθηματικό - ἐρωτικὸ τραγούδι, ἀφήνουμε μιὰ τελευταία αἰχμὴ τοῦ δόρατος γιὰ τὴν χιλιετὴς παράδοση αὐτοῦ τοῦ μουσικοῦ εἴδους. Εἶναι γνωστή, μέσα ἀπὸ τὰ ὁμηρικὰ ἔπη, ἡ ἀφηγηματικὴ ἀναφορὰ γιὰ τὸν Πάρη τῆς Τροῖας ὁ ὁποῖος γνώριζε τὶς κατάλληλες ἁρμονίες ὠστε νὰ ἐκτελεῖ μὲ τὴν κιθάρα του ἐρωτικές - αἰσθηματικὲς ὠδὲς οἱ ὁποῖοι σαγήνευσαν, φαίνεται ἀκόμη καὶ τὴν ἔγγαμο ὡραία Ἑλένη.. 

ΧΑΙΡΕΤΕ 

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ 

[1]Ὅπως πληροφορούμεθα ἀπὸ τὴν διαδικτυακὴ βιβλιοθήκη, ἡ διατριβὴ τοῦ De Rougemont ὑποστήριζε ὅτι, τὰ τραγούδια της ὑπῆρξαν ὡς ἐξέλιξη τῶν ἐρωτικῶν τραγουδιῶν των τρουβαδούρων καὶ ὅτι, ἐτοῦτα τὰ τραγούδια ἀντιτίθονταν στὴν ἔννοια τῆς χριστιανικῆς ἀντίληψης τῆς ἀγάπης. Ἡ προσπάθεια ἀπόρριψη τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης ἦταν καθαρὰ ἕνα ἀντιχριστιανικὸ χτύπημα τοῦ De Rougemont μὲ ἀβάσιμα κριτήρια. 

[2]Συνήθως ἡ μπαλάντα ἐκτελεῖται μὲ ἀργὸ ρυθμὸ καὶ μὲ μιὰ πλούσια μελωδία ποὺ τονίζουν τὶς ἁρμονίες τοῦ τραγουδιοῦ. Ἐπίσης, στὴν μουσικὴ συνοδεία, οἱ μπαλάντες παίζονται μὲ ἀκουστικὰ ὄργανα ὅπως κιθάρες, πιάνα, σαξόφωνα, συνθεσάϊζερ, τύμπανα καὶ ἄλλοτε μὲ μεγάλη ὀρχήστρα. 

[3] Στὴν σύγχρονη μουσικὴ βιομηχανία, πληθώρα δημιουργῶν καὶ ἑρμηνευτῶν, τοῦ εἴδους Love song, ἀπέσπασαν τεράστιες ἐπιτυχίες καὶ πολλὰ κέρδη κυρίως ἀπὸ τὶς πωλήσεις κι ἔπειτα ἀπὸ τὶς συναυλίες. Κάτι παρόμοιο, συνέβαινε καὶ στὸ ἀρχαῖο ἑλληνικὸ κόσμο, τῆς ἀρχαϊκῆς ἐποχῆς, ὅπως στὴν περίπτωση τοῦ κιθαρωδοῦ Ἀρίωνα ποὺ μετέβη στὸν διαγωνισμὸ τῆς Σικελίας καὶ κέρδισε τὸ πρῶτο βραβεῖο κι μετέπειτα ἔκανε καλλιτεχνικὴ περιοδεία σὲ ὅλη τὴν Ἰταλία. Δὲν εἴμαστε σίγουροι γιὰ τὸ εἶδος τραγουδιοῦ ποὺ τραγούδησε ὁ Ἀρίων ἀλλὰ γιὰ νὰ ἔγινε τόσο δημοφιλὴς καὶ ἀποδεκτὸς ἀπὸ τὸ κοινὸ τὰ τραγούδια θὰ ἐμπεριεῖχαν τὸ λυρικὸ ἐρωτικὸ στοιχεῖο, αὐτὸ ποὺ σαγηνεύει τὸ πλῆθος, ὅπως καὶ ἐπὶ στὴν σύγχρονη ἐποχὴ στὴν Ἰταλία διατηρεῖτε ἕνας τραγουδιστικὸς αἰσθηματισμὸς ἀπόρροια τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων λυρικῶν ἀοιδῶν. Ὁμοίως, λοιπόν, γνώρισαν, τὴν ἴδια ἐπιτυχία οἱ φημισμένοι τραγουδιστές του σήμερα, ὅπως: Can't Help Falling In Love" by Elvis Presley 1961, Kenny Rogers μὲ τὸ "Laidy τὸ 1980",  Phil Collins μὲ τὸ "Against All Odds" τὸ 1984, George Michael μὲ τὸ "Careless Whisper" τὸ 1984, Whitney Houston μὲ τὸ "I Will Always Love You" τὸ 1992,  Τόni Braxton μὲ τὸ "Un-Break My Heart" τὸ 1996,  Adele μὲ τὸ "Hello" τὸ 2015, Justin Bieber μὲ τὸ "Love Yourself " τὸ 2016 κ.α. 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 

•Denis de Rougemont (1956/1966), Love in the Western World, trans., Montgomery Belgion, revised edition, reprint, New York: Fawcett, p. [i].

•ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΠΑΠΥΡΟΥΣ LAROYSSE BRITANNICA 

   

ЭIЄ

ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΑ

ΜΕΓΑΛΙΘΙΚΑ ΚΤΙΡΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΜΑΖΟΝΙΟ ΣΕ ΣΠΑΝΙΑ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΠΡΟΒΛΗΘΕΙΣΑ ΣΤΗΝ ΕΡΤ

ΕΡΕΥΝΑ & ΣΥΓΓΡΑΦΗ: ΙΩΑΝΝΗΣ Γ. ΒΑΦΙΝΗΣ 

  Τὴ σήμερον μέλλει νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ μιὰ παλιὰ ὑπόθεση ἱστορικῆς καὶ γεωγραφικῆς ἐξερεύνησης ποὺ ἐξιστορήθηκε μέσα ἀπὸ μιὰ σπάνια ἐρευνητικὴ ταινία - ξένης παραγωγῆς - μὲ ξεχωριστὰ ἐπεισόδια ἡ ὁποία προβλήθηκε στὴν ἑλληνικὴ κρατικὴ τηλεόραση μὲ τὴν ὀνομασία "Ξεχωριστοὶ τόποι". Ἡ προβολή της ἔγινε κατὰ τὴν  δεκαετία τοῦ  '90.

 Ἡ πρώτη ἀναφορὰ σημειώνεται ἀπὸ τὸν Ἕλληνα δημοσιογράφο καὶ συγγραφέα ἐρενητὴ Ἰωάννη Πασσὰ στὸ βιβλίο τοῦ "Ἡ Ἀληθινὴ Προϊστορία" ὅπου ἀναφέρει περὶ τῶν κτισμάτων μὲ τὰ ψηλὰ ἀετώματα ὅπως τὰ χαρακτήρισε ὁ περιηγητὴς Πέρσι Χάρισον Φῶσσετ ὅταν ἐπισκέφθηκε γιὰ πρώτη φορά τὴν περιοχή. 

  Σημειώνει, λοιπόν, ὁ Ἰωάννης Πασσὰς τ ἑξῆς: «Ἐπανερχόμεθα τώρα εἰς τὸ 1743 ὅταν ἕνας ἄγνωστος Ἰθαγενῆ ἀπὸ τὸ MINAS GERAIS, ὁ ὁποῖος παρέλειψε νὰ ὑπογράψει κάπου τὸ ὄνομα του, ξεκίνησε πρὸς ἀνεύρεσιν τῶν χαμένων ὀρυχείων τῆς MURIBECA καὶ τυχαίως συνάντησε ἐρείπια θαυμάσιας πόλεως - μιᾶς πόλεως μὲ στρωμένους δρόμους μὲ κτίρια βασταζόμενα ἀπὸ μεγάλους κίονες, μὲ γλυπτὸν νέου στεφανωμένου μὲ δάφνην ὑπεράνω θύρας ναοῦ, ἢ ἀνακτόρου καὶ κάτωθεν αὐτοῦ ἐπιγραφήν - τὸ γλυπτὸν καὶ ἡ ἐπιγραφὴ ὁμοιάζεν πρὸς τὰ ἀρχαῖα Ἑλληνικά. Τὰ γεγονότα αὐτὰ ἐγράφησαν προσεκτικῶς καὶ τὸ ἔγγραφον ὑπάρχει καὶ σήμερον ἀκόμη εἰς τὴν BIBLIOTECA NACIONAL DE RIO. Ἡ περιγραφόμενη περιοχὴ εὑρίσκεται πλησίον τῆς σημερινῆς πόλεως ARES - ὅπου, ὡς ἀνέφερεν ἡ γεωγραφία μας, τόσον ὁ Ἀπολλώνιος ὁ Ρόδιος ὅσον καὶ ὁ Ἡρόδοτος, τοποθετοῦν τὸν ναὸν τοῦ Ἄρεως. Τὸ ἔγγραφον αὐτὸ εἶναι ποὺ παρέσυρε τὸν συνταγματάρχην FAWCETT εἰς τὴν τελευταία του ἐξερεύνησιν - ἀφοῦ ἄφησε τὴν ἀκτὴν πρὸς βορὰν τῆς πολιτείας τῆς BAHIA, πλησίον τοῦ σημείου αὐτοῦ. 

EPHIRA, Ἐφύρας, PHEDRA, Φαίδρα, THETIS, Θέτις, HIPOLITO, Ἱππόλυτος, MACARANI, Μακαρόνια, PARAMARIBO, Παταμαρίμπο, PARA, Παρά, SOLIMOES, Σολιμόες(Σόλυμοι), AMAZONS, Ἀμαζῶνες, PAPALACTA, Παπαλάκτα, COLHIQUEN, Κολχικοί, ARES, Ἄρης - ὅλα τὰ ὀνόματα κοινὰ εἰς τοὺς Μυκηναϊκοὺς χρόνους τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου - ὅλα συναντώμενα ἐδῶ, σήμερον, κατὰ μῆκος τῆς ἀκτῆς καὶ εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τῆς Νοτίου Ἀμερικῆς.». 

  Μέσα ἀπὸ τὴν συγγραφὴ τοῦ Ἰωάννου Πασσὰ φαίνεται νὰ ἀντικατοπτρίζεται μιὰ μυθικὴ ἱστορία κεκρυμμένη στὰ πέρατα τοῦ κόσμου, στὴν μακρινὴ Λατινικὴ Ἀμερική. Πιὸ συγκεκριμένα, ὁ τόπος ὅπου ἔκρυβε ἀκόμη θαμμένα μυστικὰ ἦταν ἡ Βραζιλία.   Ἡ χώρα ὅπου διαρρέει τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ μεγάλου ποταμοῦ Ἀμαζονίου. Οἱ ὅποιες φῆμες τοῦ τόπου αὐτοῦ πέρασαν σὲ μυστικοὺς κώδικες καὶ ἀρχεῖα ἐκ τῶν πρώτων Εὐρωπαίων ἐπισκεπτῶν τῆς Νοτίου Ἀμερικανικῆς Ἠπείρου. 

        Τὸ ἐξώφυλλο τοῦ βιβλιαριδίου τσέπης, ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Ὠρόρα, μὲ τίτλο "ΠΕΡΣΙ ΧΑΡΙΣΟΝ ΦΩΣΣΕΤ - ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΕΙΣ /Ἀναζητῶντας χαμένους πολιτισμοὺς στὴ ζούγκλα του Ἀμαζονίου". 

 Κάποια ἄτομα, ὅπως ὁ Πέρσι Χάρισον Φῶσσετ - ὅπου αὐτοαποκαλοῦνταν κυνηγοὶ χαμένων θησαυρῶν, ἔπεσαν πάνω στὶς συγκεκριμένες πληροφορίες ὅπου ἀποκάλυπταν τὰ ἴχνη ἑνὸς χαμένου πολιτισμοῦ στὰ βάθη τῆς ζούγκλας του Ἀμαζονίου. Ἡ ὑπόθεση μύριζε χρυσάφι καὶ ἄλλα σπάνια τιμαλφί, τὰ ὁποῖα εἶχε στὴν κατοχή του ὁ μυστηριώδης καὶ ἀνεξιχνίαστος πολιτισμός. 

 Δυστυχῶς, τὰ ἴχνη τοῦ Φῶσσετ χάθηκαν στὶς περιοχὲς αὐτὲς καὶ ὅλοι ὑποπτεύθηκαν τὸν ἐπίσης μυστηριώδη θάνατόν του. Οἱ σημειώσεις του, ποὺ βρέθηκαν ἀπὸ τοὺς ἀναζητητὲς τοῦ ἐρευνητῆ καὶ τῆς ὁμάδας αὐτοῦ, παραδόθηκαν στὸ γιό του ὁ ὁποῖος τὶς ἐξέδωσε μετὰ ἀπὸ ὁρισμένο καιρό. 

 Τὸ βιβλίο, ἐκ τοῦ ὁποίου δύναμαι νὰ παραθέσω ὁρισμένα ἀποσπάσματα, ἔχει τὴν ἰδιαιτερότητα τῆς αὐθεντικῆς μαρτυρίας καὶ τῆς δράσης σ' ἕναν μυστηριώδη κόσμο συνδεόμενο μὲ τὴν πανάρχαια ἐξάπλωση τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. 

 Κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ 20ου αἰῶνα πολλοὶ ἐξερευνητὲς χαμένων πόλεων μιᾶς ἄγνωστης ἐποχῆς δραστηριοποιοῦνταν στὴν περιοχῆς του Μάττο Γκρόσσο ὅπως ὁ Βρετανὸς ἐξερευνητής - πιθανὸν πρὼν κατάσκοπος τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν - Πέρσυ Φῶσετ. 

 Οἱ πληροφορίες ἀναφέρονταν σὲ μιὰ θρυλούμενη περιοχὴ εἰς τὴν ὁποία κάποιος ἠδύναντο νὰ ἔχει πρόσβαση στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Γῆς. Τοῦτο σχετίζονταν μὲ τὴν ἀντικατασκοπία ἐκείνης τῆς ἐποχῆς περὶ τῶν διαφόρων θεωριῶν τῆς Κοίλης Γῆς. 

 Τὸ πόσο σοβαρὰ ἦταν τὰ ἐν λόγῳ ἀντικατασκοπευτικὰ παιχνίδια τῆς ἐποχῆς ἐκείνης τὸ ἐπιβεβαιώνει ὁ ἀνεξιχνίαστος θάνατος τοῦ Βρετανοῦ ἐξερευνητοῦ Φῶσσετ. 

  Ἂς παραβάλλουμε, ὅμως, ὁρισμένες ἀπὸ τὶς πρωτοφανεῖς καταγραφὲς ποὺ διασώθηκαν ἐκ θαύματος. 

•Ἀναφορὰ Α': «Ἕνας γνωστός μου Βραζιλιάνος, πολὺ μορφωμένος ἄνθρωπος μου ἐμπιστεύτηκε πὼς σύμφωνα μὲ Ἰνδιάνικες πληροφορίες, μέσα στὸ δάσος ὑπῆρχε μιὰ πόλη μὲ πλακόστρωμενους δρόμους, τετράγωνα κτίρια, ἕναν μεγάλο ναό, καὶ στὴ μέση τῆς κεντρικῆς πλατείας ἕναν τεράστιο δίσκο ἀπὸ ὀρυκτὸ κρύσταλλο... 

Ὁ φίλος μου ὁ κτηματίας, μοῦ εἶπε ὅτι κάποτε ἔφερε ἕναν Ἰνδιάνο στὴν Κουγιάμπα, ἀπὸ μιὰ μακρινὴ φυλή, καὶ προσπάθησε νὰ τὸν ἐντυπωσιάσει μὲ τὶς μεγαλόπρεπες ἐκκλησίες τῆς πόλης. Ὁ Ἰνδιάνος, ὄχι μόνο δὲν ἐντυπωσιάστηκε, ἀλλὰ τοῦ εἶπε πὼς κοντὰ στὴν περιοχὴ τῆς φυλῆς του ὑπάρχουν κτίρια πολὺ μεγαλύτερα καὶ πολὺ ψηλότερα ἀπ' τὶς ἐκκλησίες της Κουγιάμπα. Τὰ κτίρια αὐτὰ ἔχουν μεγάλες πόρτες καὶ παράθυρα, καὶ στὸ ἐσωτερικό τους ὑπάρχει μιὰ κρυστάλλινη κολώνα ποὺ ἐκπέμπει ἐκτυφλωτικὸ φῶς...»».

   Αὐτὲς οἱ πληροφορίες τῶν χειρόγραφων τοῦ βρετανοῦ ἐξερευνητῆ - κατασκόπου δείχνουν πόσο σημαντικὸ ἦταν τὸ ἔργο του καὶ ὅτι ἡ ἐξερεύνηση αὐτὴ δὲν ἐπρόκειτο γιὰ δική του πρωτοβουλία, ἀλλά, κάποιος σύνδεσμος τοῦ μὲ τὰ βασιλικὰ ἀνάκτορα τῆς Βρετανίας - τὰ ὁποῖα γνωρίζοντας γιὰ ἕναν χαμένο ὑπερπολιτισμὸ τοῦ Ἀτλαντικοῦ ὠκεανοῦ θεώρησαν τὴν ἐγγύτερη περιοχὴ πρὸς τὴν θάλασσα ὡς ἕναν τόπο ἀπρόσιτο τοῦ σύγχρονου πολιτισμοῦ καὶ τὴν διατήρηση σπάνιων τεχνολογικῶν ἐπιτευγμάτων μιᾶς ἀρχαίας φυλῆς τοῦ παρελθόντος κόσμου ὅπως ὁμολόγησε κὶ ὁ ἰθαγενεῖς Ἰνδιάνος - τὸν ἀπέστειλαν πρὸς πᾶσαν ἐξερεύνησιν τοῦ μυστηριώδη κόσμου τῆς περιοχῆς του Ἀμαζονίου. 

ΠΕΡΣΙ ΧΑΡΙΣΟΝ ΦΩΣΣΕΤ 

ΜΙΚΡΗ ΙΝΔΙΑΝΑ -ΤΟΠΙΚΗΣ ΦΥΛΗΣ - ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΟΠΩΡΕΣ ΜΕ ΚΑΛΑΘΟΝ ΟΠΩΣ ΟΙ ΑΘΗΝΑΙΕΣ ΚΟΡΕΣ 

ΣΤΟ ΕΡΕΧΘΕΙΟΝ...

ΜΕΓΑΛΙΘΙΚΟΙ ΟΡΘΟΛΙΘΟΙ

ΤΑ ΚΤΙΡΙΑ ΜΕ ΤΑ ΑΕΤΩΜΑΤΑ...

ΜΕΓΑΛΙΘΙΚΑ ΚΥΚΛΩΠΕΙΑ ΤΕΙΧΗ ΣΤΗ ΒΡΑΖΙΛΙΑ

ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΥΔΡΑΓΩΓΕΙΟ 

ΚΟΛΩΝΕΣ ΠΥΡΓΟΙ ΠΑΝΑΝΑΡΧΑΙΑ ΤΕΙΧΗ

Εἰκόνες ἀπὸ τὴν τηλεοπτικὴ ἐκπομπὴ τῆς ἐρευνητικῆς ταινίας "Ξεχωριστοὶ τόποι-Ἀμαζόνιος" ὅπου ἀναδεικνύουν μὲ ἀπεικονιστικὲς ἀποδείξεις τὴν ἀκρίβεια τῶν λεγομένων τοῦ ἐξερευνητῆ Φῶσσετ περὶ τῶν κτιρίων μὲ τὰ μεγάλα ἀετώματα, κολῶνες, μεγαλιθικὰ τείχη κλπ κλπ. Ὡστόσο, πρέπει

 νὰ λάβουμε ὑπόψιν μας ὅτι, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Φῶσσετ, ἀρχὲς τοῦ 20ου αἰῶνα, μέχρι τὴν δεκαετία τοῦ '90 - ὅπου γυρίστηκε ἡ ταινία - ἡ ἀλλοίωση καὶ ἡ φθορὰ ἐπὶ τῶν οἰκοδομημάτων καὶ τοῦ τόπου, τόσο ἀπὸ ἀνθρώπινη παρέμβαση ὅσο κι ἀπ' τὴν τριβὴ τοῦ χρόνου - νὰ ἔχει ἀλλάξει σημαντικὰ τὴν εἰκόνα τοῦ οἰκιστικοῦ καὶ γεωμορφολογικοῦ τοπίου. 

•Ἀναφορὰ Β': «Ὁ μακαρίτης Βρετανὸς πρόξενος τοῦ Ρίο, ὁ συνταγματάρχης Ὁ' Σάλιβαν Μπήρ, μοῦ περιέγραψε τὴν τοποθεσία τῆς ἐρειπωμένης πόλης σύμφωνα μὲ τοὺς πανάθλιους χάρτες τῆς ἐποχῆς του καὶ δὲν ἔχω κανέναν λόγο ν' ἀμφιβάλλω γιὰ τὰ λόγια του. Τὴν τοποθετεῖ κάπου δώδεκα μέρες μακρυὰ ἀπ' την Μπάχια, στὴν ζώνη του Σάουν Φρανσίσκο. Ὁ ποταμὸς αὐτὸς σχετίστηκε πάντοτε μὲ τὶς φῆμες γιὰ τοὺς λευκοὺς Ἰνδιάνους, καὶ πιθανότατα δύο τέτοιους θὰ συνάντησαν οἱ ἄνθρωποι τοῦ Ραπόζο, ἀνάμεσα στὴν ἐκβολή του Ρίο Γκράντες καὶ τοῦ Τσίκε - Τσίκε». 

 Τὸ δεύτερο ἀπόσπασμα τοῦ βιβλίου ἀναφέρεται ξεκάθαρα στὴν ὕπαρξη λευκῶν ἰνδιάνων εἰς τὴν περιοχὴ τῆς πόλης Μπάχια [1]  ἀπόγονοι κάποιων ἀνθρώπων τῆς λευκῆς φυλῆς. 

 Εἶναι βέβαια γνωστὸ στοὺς ἐπαΐοντες ἡ μυθολογικὴ ἀναφορὰ τῶν ἰνδιάνων γιὰ τοὺς λευκοὺς ταξιδιῶτες ποὺ ἦρθαν ἀπὸ τὴν ἀνατολὴ (ἐννοοῦν τὴν Εὐρώπη;), ὅπως, ὁ Βιρακότσα, ὁ Κετσαλκοάτλ, καὶ ἐγκαταστάθηκαν στὰ ἐδάφη αὐτὰ ἀναπτύσσοντας ταχέως τὸ πολιτιστικό, βιοτικὸ καὶ τεχνολογικὸ ἐπίπεδο τῆς περιοχῆς. 

 Οἱ ἀπόγονοι αὐτῶν ὑπῆρξαν κληρονομικῷ δικαιώματι βασιλεῖς καὶ ἀρχηγοὶ τῶν κοινοτήτων τῆς λευκῆς φυλῆς τῶν ἰνδιάνων. Οἱ λευκοὶ Ἰνδιάνοι ἦταν ἡ κυρίαρχη κάστα ὅλων τῶν ἐντοπίων πληθυσμῶν χωρὶς καμία διάκριση σύμφωνα μὲ τὶς καταγραφὲς του Πιζάρο. 

  Κι ἕπεται συνέχεια στὶς ἀναφορές, περὶ τῶν ἄγνωστων λευκῶν φυλῶν ποὺ κατοικοῦσαν στὴν περιοχή του Ἀμαζονίου, ὅπου θεωροῦνται οἱ πρωταίτιοι τῶν ἱστορικῶν οἰκοδομημάτων καὶ τοῦ πολιτισμοῦ ποὺ φαίνεται νὰ ἀναπτύχθηκε ἐκεῖθεν. 

 Αὐτὸν τὸν πολιτισμὸν τὸν βρῆκαν οἱ μετέπειτα ἰθαγενεῖς τῆς Νοτίου Ἀμερικῆς καὶ τὸν καπηλεύτηκαν, καθότι, οἱ λευκοὶ ἰνδιάνοι ἐξουθενώθηκαν, εἴτε ἀπὸ ἐμφυλίους πολέμους, εἴτε ἀπὸ ἀρρώστιες καὶ τέλος ἀπὸ τοὺς Κονκισταδόρες καὶ Ἰησουΐτες. 

•Ἀναφορὰ Γ': «Δὲν γνωρίζουμε ἀκόμα, τί ἀκριβῶς συνέβη στὴν κεντρικὴ Βραζιλία μετὰ τὴν καταστροφή, ἀλλὰ ὅλες οἱ ἐνδείξεις μας ὁδηγοῦν στὴν ὑπόθεση, πὼς ἐνῷ τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ χάθηκε,οι ὑπόλοιποι ἀπομονώθηκαν γύρω ἀπ' τὰ ἐρείπια τῶν κατεστραμένων τους πόλεων, ποὺ δὲν ἄργησαν νὰ περικυκλωθοῦν ἀπ' τὴν ὀργιώδη βλάστηση τῆς ζούγκλας. Κι ἐνῷ ἀπὸ ἀνθρωπολογικὴ ἄποψη δὲν διαφέραν πολὺ ἀπ' τους Περουβιανούς, τοὺς Μεξικάνους καὶ τοὺς Μουΐσκα, διατήρησαν τὴν ἀνάμνηση τῆς καταγωγῆς τους ἀπὸ μίαν ἄσπρη πολιτισμένη φυλή. Οἱ Μολπάκοι, ποὺ κατοικοῦσαν στὸ Μίνας Ζηράϊς τὸν 17ο αἰῶνα, ἦταν ἀνοιχτόχρωμοι καὶ γενειοφόροι. Εἶχαν λεπτοὺς κι ἐξευγενισμένους τρόπους, καὶ οἱ γυναῖκες τους περιγράφονται, «λευκὲς σὰν Ἀγγλίδες, μὲ χρυσαφένια μαλλιά, λεπτὰ χαρακτηριστικά, μικρὰ χέρια, γαλάζια μάτια». Τὴν ἴδια περίπου ἐποχὴ Εὐρωπαῖοι ἦρθαν σ' ἐπαφὴ μὲ τοὺς Μαρικίτας, ἕναν ὑπέροχο λαό, μὲ μητριαρχικὸ σύστημα, καὶ φοβερὲς γυναῖκες πολεμιστές. Οἱ πρῶτοι ἄποικοι ἐντυπωσιασμένοι ἀπ' πολεμικές τους ἀρετές, τὶς ὀνόμασαν, σύμφωνα μὲ τὴν ἑλληνικὴ μυθολογία, «Ἀμαζόνες», κι ἔτσι ὁ μεγαλύτερος ποταμὸς τῆς Νοτίου Ἀμερικῆς, ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρου τοῦ κόσμου, ὀνομάστηκε «Ἀμαζόνιος». Στὴν ἐποχὴ τοῦ μεγάλου κατακλυσμοῦ, στὰ νότια τῆς Βραζιλίας κατοικοῦσε κι ἕνας ἄλλος λαός, βάρβαρος καὶ ἀπολίτιστος. Ἦταν μαῦροι, τριχωτοί, κανίβαλοι, μὲ κτηνώδη ἐμφάνιση.». 

 Ἡ ἄνωθεν εἰκόνα ἐκ παλαιᾶς χαλκογραφίας προσαρτημένη στὴν ἐγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς - Paris - Match μὲ τίτλο  «Ἡ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΓΗΣ» ἐπιβεβαιώνει τὰ γραφόμενα τοῦ Φῶσσετ που ὁμιλεῖ γιὰ ἰνδιάνους γενειοφόρους καὶ γυναῖκες λευκὲς μὲ ξανθὰ μαλλιὰ καὶ κοσμήματα ὡσὰν Μινωίτισσες ἢ Μυκηναῖες Ἑλληνίδες.

 Ἡ ἐπιγραφὴ τῆς εἰκόνας στὴν ἐγκυκλοπαίδεια σημειώνει τὰ ἑξῆς: [Ἰνδιάνοι τῆς γαλλικῆς Γουϊάνας καὶ Ἰνδιάνοι τῶν περιοχῶν του Ὀρενέκου —  «Ταξίδια στὴ Γουϊάνα τὸ 1789». Παρίσι, ἔτος 6ο].

 Τοῦτα δέ ἰσχυρίζονται, παντοιοτρόπως εἰς τὶς συγγραφικές τους καταθέσεις, ὁ Ἰωάννης Πασσάς, ἀλλά, καὶ πλείστει ἄλλοι συγγραφείς, ὅπως, φερειπεὶν ὁ Θεόδωρος Ἀξιώτης, ὁ Γεώργιος Γεωργαλὰς κ.α. ἐπεξηγῶντας τὴν ἱστορικὴ παρουσία τῶν Ἑλλήνων Αἰγαίων ταξιδευτῶν, μὲ τὰ ποντοπόρα πλοῖα τους, εἰς τὰ ἐδάφη τῆς Ν. Ἀμερικῆς ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρόνια. 

  Ἐπὶ τούτου, ὁ καθηγητὴς ἱστορίας Γεώργιος Κ. Γεωργαλὰς ἐπισημαίνει τὰ ἑξῆς ἐπιπρόσθετα στοιχεῖα: 

«•Στὴν περιοχή του Ἀμαζονίου, οἱ ἰθαγενεῖς μίλησαν στοὺς πρωτοαφιχθέντες «κονκισταδόρες» γιὰ μιὰ χαμένη πόλη «Μανώα» — καὶ εἶναι γνωστὸ ὅτι οἱ Κρῆτες ἵδρυσαν σὲ ἐπίκαιρα σημεῖα σταθμούς, ποὺ τοὺς ὀνόμασαν Μινώα. Οἱ ἰθαγενεῖς εἶπαν ὅτι ἡ Μανώα βρισκόταν σ' ἕνα νησὶ λίμνης καὶ εἶχε ναὸ ἀφιερωμένο στὸν Ἥλιο. Ψάχνοντας γιὰ αὐτὴν τὴν πόλη, χάθηκαν ὁ Φῶσσετ τὸ 1925 καὶ ὁ Ρ. Μανφραὶ τὸ 1950. 

•Ὁ Γερμανὸς ἐξερευνητὴς P.Honore ἀνακοίνωσε ὅτι ἀνακάλυψε στὶς ὄχθες του Ἀμαζονίου, ἐπιγραφὲς στὴν Κρητικὴ γραμμικὴ Α'. 

•Ἐπιγραφὲς μὲ ἑλληνικὰ γράμματα καθὼς καὶ ἑλληνικὰ ὅπλα, κοσμήματα, ἀγγεῖα, σχέδια, ἔχουν βρεθεῖ σὲ πλεῖστα σημεῖα τῆς Βόρειας καὶ Νότιας Ἀμερικῆς. Ἡ Ἐνριέττα Μὲρτζ ἀναφέρει ὅτι στὰ σύνορα Βραζιλίας — Οὐρουγουάης ἀνακαλύφθσαν δύο χιλιάδες ἑλληνικὲς ἐπιγραφές, ἀνάγλυφες σὲ λίθους. 

•Στὶς ἐκβολές του Ρίο ντὲ λὰ Πλάτα, τὸ 1978 ἀνεκαλύφθησαν ἑλληνικοὶ ἀμφορεῖς. 

Στὸν «Δίσκο τῆς Φαιστοῦ» εἰκονίζεται ἕνα ἄνθος λωτός, περιβαλλόμενο ἀπὸ σύμβολα. 15 ἀπ' αὐτὰ βρέθηκαν ἀπαράλακτα σὲ ἐπιγραφὲς τῆς Βραζιλίας, οἱ ὁποῖες χαρακτηρίζονται ἐπισήμως «ἀγνώστου προελεύσεως καὶ χρονολογήσεως». Ἄλλα 19 μοιάζουν πολὺ μὲ τὰ σύμβολα τοῦ δίσκου. 

•Στὸν νησὶ Ἄνδρος στὶς Μπαχάμες, βρέθηκε Κρητικὸς πύθος μὲ διπλοῦς πλέκεις. 

•Ὁ Χ. Σ. Γκάλντουιν διαπίστωσε ὅτι ἡ «Φλογέρα του Πανός», δηλ. τὸ μουσικὸ ὄργανο τῶν Ἑλλήνων βοσκῶν ποὺ ἐφευρέθηκε στὴν Ἀρκαδία, χρησιμοποιεῖται ἀκόμη ἀπὸ τοὺς βοσκοὺς τῶν ὑψιπέδων τῶν Ἄνδεων στὴν Ν. Ἀμερική («ἄνθρωποι ἔξω ἀπὸ τὴν Ἀσία») 

•Τὸ 1600 οἱ Ἱσπανοὶ ἀνακάλυψαν μία πανάρχαια ἀκατοίκητη πόλη κοντὰ στὶς πηγές του Παραγουάη».» 

 Ἀνακεφαλαιώνοντας, κατόπιν πληθώρας ἀποδεικτικῶν στοιχείων - εἰκόνας καὶ λόγου, καταλήγουμε στὸ ἀσφαλεῖς συμπέρασμα τῆς παρουσίας τῶν Ἑλλήνων, στὴν Ἀμερικανικὴ ἤπειρο πρὶν τὴν ἀνακάλυψη τῶν ἀγνώστων - γιὰ τοὺς Εὐρωπαίους - γαιῶν τῆς Ἑσπερίας Ἀμερικῆς - Ὁμηρικῆς ἀπὸ τὸν Κολόμβο. 

Ἡ ἱστορικὴ ἐξήγηση, ἡ ὁποία νουθετεῖ τὴν ἀνθρωπότητα, τίθεται ἐπὶ τοῦ αἰωνίου σκοποῦ τῆς Ἑλληνίδος φυλῆς ὅπου ἤτοι ὁ ἐξανθρωπισμὸς τῶν κατοίκων ἄπασας τῆς οἰκουμένης. 

 Τὸ χρῖσμα τοῦτο ἐλάμβανε τὸ γένος τῶν Ἑλλήνων, ἔπειτα ἀπὸ ἕνα κατακλυσμὸ ἤτοι μιὰ μεγάλη καταστροφὴ σὲ μεγάλο μέρος ἢ ἅπαξ τοῦ πλανήτου - παρόμοια ἄποψη περὶ μετακατακλυσμιαία περιόδου ποὺ χάθηκε ἕνας παλαιὸς καὶ ὑψηλὸς πολιτισμὸς κατέθεσε, ὅπως διαβάσαμε, κι ὁ ἐξερευνητὴς καὶ πράκτωρ τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν της Βρετανίας Πέρσι Χάρισον Φῶσσετ. 

 Σίγουρα ὁ Φῶσσετ - ὅπως καὶ οἱ ἐντολοδόχοι του - ἤξερε πολὺ περισσότερα ἀπὸ τὸν πᾶσα ἕνα "μέσο" ἐπιστήμονα - ἱστορικὸ τῆς οἱαδήποτε χώρας γιὰ τὰ χαμένα μυστικὰ τοῦ πλανήτου Γαῖα Ἐλ... ἐκείνη τὴν ἐποχή... ὅπως φερειπεὶν, τοῦ τύπου Ἰντιάνα Τζόουνς [Indiana Jones] σὲ ἐλεύθερη μετάφραση, ἑλληνιστί - Ἰνδιάνος Ἰωάννου... νομίζεται ὅτι τυχαῖα ἀποδόθηκε τὸ ὄνομα Ἰνδιάνος- Indiana ἀπὸ τοὺς Γιώργος Λουκάς [George Lucas] καὶ  Στίβεν Σπίλμπεργκ [Steven Spielberg];;;; 

ΧΑΙΡΕΤΕ!

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ 

[1]Τὸ ὄνομα Μπαχία θυμίζει τὴν ἐπωνυμία τοῦ Βάκχου Διονύσου / Βακχία καὶ Βάκχος ἢ Βαΐα > Μπαΐα ἐκ τῆς λέξης Βάϊα ἀπὸ τὸ κλαδὶ τῆς Δάφνης ἢ τοῦ Φοίνικα συμβολικὰ δένδρα Ἀπόλλωνος καὶ Διονύσου.

 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 

•Ἰωάννη Πασσὰ, Ἡ Ἀληθινὴ Προϊστορία

•Προϊστορικὴ ἐξάπλωση τῶν Αἰγαίων, Γεωργίου Γ. Γεωργαλᾶ, ἐκδ. Τότε 

•Πάπυρος Λαρούς - Paris - Match, Ἡ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΓΗΣ

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ

•Ξεχωριστοὶ τόποι, ἐρευνητικὴ σειρὰ προβεβλημένη ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ κρατικὴ τηλεόραση [ΕΡΤ] τὴν δεκαετία τοῦ '90