ЭIЄ

ΤΟ ΣΧΗΜΑ ΤΗΣ ΕΥΛΟΓΟΥΣΗΣ ΧΕΙΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΕ ΠΡΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ

Ἔρευνα & συγγραφή: Ἰωάννης Γ. Βαφίνης 

  Εἰς τοῦτο τὸ σμικρὸν ἐρευνητικὸ πόνημα διερευνᾶτε μία ἑτεροχρονικὴ σύμπτωση ποὺ δὲν δύνανται καμία ἱστορικὴ ἢ φιλολογικὴ μαρτυρία νὰ ἐπιβεβαιώσει την συνταύτιση της. 

 Γνωρίζουμε ἐκ πρώτης ὅτι, ὁ Ἰησοῦς κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Ἀναλήψεως Τοῦ εὐλογοῦσε μὲ τὸν τρόπο τῆς εὐλογούσης χειρὸς ὅπως βλέπουμε εἰς τήν κάτωθεν εἰκονογραφία. 

  Τὸ Ἅγιο Εὐαγγέλιο κηρύσσει ὅτι, κατὰ τὴν ὥρα τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Θεάνθρωπος εὐλόγησε τοὺς παρευρισκομένους μὲ τὸ σχῆμα της εὐλογούσης χειρός. Τὸ αὐτὸ διαβάζουμε στὴν ἑξῆς περικοπή: «Ἐξήγαγε δὲ αὐτοὺς ἔξω ἕως εἰς Βηθανίαν, καὶ ἐπάρας τὰς χεῖρας αὐτοῦ εὐλόγησεν αὐτούς. Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εὐλογεῖν αὐτὸν αὐτοὺς διέστη ἀπ᾿ αὐτῶν καὶ ἀνεφέρετο εἰς τὸν οὐρανόν.» (Κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιον  ΚΔ', 50) Μετάφραση: [Kαι ἀφοῦ σήκωσε τὰ χέρια του, τοὺς εὐλόγησε καὶ εὐλογῶντας τους, ἐχωρίσθηκε ἀπ’ αὐτοὺς καὶ ἐφέρετο πρός τα πάνω, στὸν οὐρανὸ μέχρι ποὺ τὸν ἔχασαν ἀπὸ τὰ μάτια τοὺς].

  Ποιός ὅμως ὁ ἀποσυμβολισμός τῆς ἐν λόγῳ χειρονομίας γιὰ τὴν ἑλληνορθόδοξη ἐκκλησιαστικὴ παράδοση; 

 Δύο ἀπόψεις ἔχουν καταγραφεῖ, περὶ τοῦ ἰδιαίτερου σχηματισμοῦ τῶν δακτύλων τοῦ Μεγίστου Ἀρχιερέως Χριστοῦ, ἂπ’ ὅπου τὴν παρέλαβαν καὶ οἱ Ἑλληνορθόδοξοι χριστιανοὶ ἱερεῖς. 

 Ἡ πρώτη ἄποψη ἑρμηνεύει πνευματικὰ τὸ γεγονὸς λέγοντας ὅτι, ἡ χειρονομία σχηματίζει τὴν φράση «Ἰησοῦς Χριστὸς Σωτήρ». Τὸ μικρὸ δάχτυλο παρομοιάζει τὸ "ἰῶτα" = Ἰησοῦς. Ὁ δείκτης μὲ τὸν μέσο "χιαστὶ" τὸ γράμμα "Χ" = Χριστὸς καὶ ὁ παράμεσος μὲ τὸν ἀντίχειρα τὸ μικρὸ "σ" (σῖγμα) ποὺ δηλώνει τὴν λέξη Σωτήρ. 

  Ἡ δεύτερη λέει, ὅτι, τὸ χέρι σχηματίζει τὴν φράση «Ἰησοῦς Χριστὸς Νικᾶ». Τὸ μικρὸ δάχτυλο παρομοιάζει τὸ "ἰῶτα" δηλαδὴ τὸ ἀρχικὸ γράμμα τῆς λέξης Ἰησοῦς. Ὁ παράμεσος μὲ τὸν ἀντίχειρα τὸ γράμμα "Χ"= Χριστὸς καὶ ὁ δείκτης μὲ τὸν μέσο, τὸ μικρὸ "Ν" ποὺ σημαίνει Νικᾶ.

 Ὡστόσο, τὸ μέγα παράδοξο εἶναι, ἡ ἀπεικόνιση τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ θεοῦ Ποσειδῶνα, σὲ μελανόμορφο προχριστιανικὸ ἀγγεῖο, νὰ χειρονομεῖ μὲ παρόμοιο χριστιανικὸ σχηματισμὸ τῶν δακτύλων.

 Βλέπουμε ἄνωθεν, μέρος ἀγγείου στὸ ὁποῖο ἀναπαριστᾶται ὁ θεὸς Ποσειδῶνας νὰ συναντᾶ τὸν ἀπὸ τὴν Αἴθρα (κόρη τοῦ βασιλιᾶ της Τροιζήνας Πιτθέα) υἱὸ τοῦ Θησέα, σύζυγο τῆς ἡλιοστάλακτης Φαῖδρας – κόρη της Πασιφάης κόρης του Ἥλιου καὶ τοῦ Διογενῆ Μίνωα.

 Ὅπως εὔκολα δύνανται νὰ παρατηρήσει κάποιος στὴν εἰκόνα ὁ θεὸς Ποσειδῶνας σχηματίζει μὲ τὸ δεξί του χέρι τὴν χαρακτηριστικὴ χειρονομία εὐλογίας. Συνάμα, βαστάει μιὰ μακριὰ ράβδο την ἐπονομαζόμενη τρίαινα ἕνα ὅπλο μὲ τρεῖς ἀκίδες. 

 Ὁ συμβολικὸς ἀριθμὸς τρία θεωρεῖτε γιὰ τὸν χριστιανισμὸ ἱερὸς μὲ βαθιὰ δογματικὴ σημασία η οποία  ταυτίζεται μὲ τὴν Ἁγία Τριάδα. 

 Ἐπίσης, ὁ Ποσειδῶν, ὡς θεὸς τῆς θαλάσσης, ἔχει ὡς σύμβολο τούς Ἰχθύς, ὅπου ἡ λέξη Ι.Χ.Θ.Υ.Σ εἶναι τὸ ἀκρώνυμο τῆς φράσης ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΘΕΟΥ ΥΙΟΣ ΣΩΤΗΡ. 

 Συνελλόντι, τὴν τοιαύτην συμβολικὴ χειρονομία τὴν συναντᾶμε συχνότατα καὶ σὲ εἰκόνες ἁγίων, ὅπως καὶ σὲ ἐπιπλέον πρόσωπα τῆς πρὸ Χριστοῦ ἀρχαιοελληνικῆς μυθιστορίας θεούς τε καὶ θνητούς... (βλέπε κάτωθι εἰκόνες). 

Εἰκόνα 1.Το δεξιὸ μέρος ἀπο τὸν «ἐρυθρόμορφο ἀμφορέας τοῦ Πέλοπα καὶ Οἰνομάου» στὸ ὁποῖο ἀναπαριστᾶται ὁ Μυρτίλος μὲ τὴ χλαμύδα κουμπωμένη στὸ λαιμό – ὁ Μυρτίλος ἦταν γιὸς τοῦ θεοῦ Ἑρμῆ καὶ τῆς Φαέθουσας, κόρης τοῦ Δαναοῦ, ἢ τῆς Κλυμένης. Στὸ δεξὶ χέρι κρατάει τὸ ραβδὶ καὶ στὸ ἀριστερὸ τὸ στεφάνι μὲ τὸ ὁποῖο πρόκειται νὰ αὐτοστεφανωθεῖ μετὰ τὸν ἀγῶνα ποὺ πρόκειται νὰ γίνει σὲ λίγο. Μὲ τὸ βλέμμα του ὅμως παρακολουθεῖ τὴν τελετὴ τῆς σπονδῆς. Ἀκολουθεῖ ἕνας Ἔρως ποὺ κρατάει ταινία στὸ δεξί, ἐνῷ μὲ τὸ ἀριστερὸ προσφέρει (;) ἕναν κύλικα στὴν καθιστὴ θεὰ Ἀφροδίτη. Ἡ Θεὰ Ἀφροδίτη εὐλογεῖ, μεταδίδει τὶς δυνάμεις της στὸν Μυρτίλο. 

Εἰκόνα 2. Ὁ Περσέας μὲ τὸν δράκο. Ὅπως εὔκολα μπορεῖ νὰ παρατηρήσει κάποιος, στὴν εἰκόνα βλέπουμε τὸν Ἔρωτα νὰ σχηματίζει μὲ τὸ δεξί του χέρι τὴν χαρακτηριστικὴ χειρονομία εὐλογίας.

Εἰκόνα 3. Ἡ Ἀνδρομέδα ἁλυσοδεμένη. Ὅπως εὔκολα μπορεῖ νὰ παρατηρήσει κάποιος, στὴν εἰκόνα βλέπουμε τὸν Κηφέα νὰ σχηματίζει μὲ τὸ δεξί του χέρι τὴν χαρακτηριστικὴ χειρονομία εὐλογίας.

 Εἰκόνα 4. Demeter and Metanira in a detail on an Apulian red-figure hydria, circa 340 BC (Altes Museum, Paris).Ἡ θεὰ Δήμητρα ἁπλώνει τὸ χέρι τῆς σὲ εὐλογία πρὸς ἕναν γονατιστὸ ἱκέτη ποὺ τῆς προσφέρει σιτάρι 
(Varrese Painter, red-figure hydria, ca. 340 BC, from Apulia).

 Εἰκόνα 5 & 6. Τὸ Παλάτι τοῦ Θεοῦ Ἅδη. Ὅπως εὔκολα μπορεῖ νὰ παρατηρήσει κάποιος, στὴν εἰκόνα βλέπουμε τὸν θεὸ Ἅδη νὰ σχηματίζει μὲ τὸ δεξί του χέρι τὴν χαρακτηριστικὴ χειρονομία εὐλογίας. Ἐπιπλέον, διακρίνουμε 

κεντημένο ἐπὶ τοῦ χιτῶνα του τὸ μυστηριακὸ σύμβολο τοῦ κυρτοῦ τρίαιχμου δελφικοῦ διπλοῦ Ἔψιλον καὶ τοῦ διαχωριστικοῦ κίονος 
 ποὺ συμβόλιζε τὴν ἕνωση καὶ τὴν τριαδικότητα...ЭIЄ

 Ἐν τέλει, ποία ἡ σχέση τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων μὲ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ κατὰ πόσο συμβατή; 

  Ἄραγε πόσες ἀλήθειες ἔχουν ἀποκρυφθεῖ ἢ διαστρεβλωθεῖ εἰς τοὺς αἰῶνες πρὸς χάριν τοῦ βασιλέα τοῦ ψεύδους; 

 Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι, ὁ διάβολος ἔκανε ὅ,τι ἦταν δυνατὸ γιὰ νὰ παραχαράξει τὴν ἀλήθεια. Ἐπειδὴ ὅμως τὸ φῶς καὶ ἡ ἀλήθεια εἶναι ὁ Χριστός, προκύπτουν, συνεχῶς, μὲ τὴν θεία χάριν Του, νέες ἀποκαλύψεις πρὸς γνώση καὶ συμμόρφωση τῶν ἐκ τῆς διαβολικῆς πλάνης ἰδεολογιῶν τῆς νεοεποχίτικης ἐκκοσμικευμένης ἀντίληψης ... 

ΧΑΙΡΕΤΕ ΚΙ ΑΓΑΛΛΙΑΣΘΕ!

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

•ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ, Κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιον

ЭIЄ

   Ὁ Ἕλλην βασιλιᾶς τῶν Ἀθηνῶν Αἰγέας καὶ ὁ νορβηγός Ægir 

(Ὁ Αἰγίων - Ποσειδῶν κύριος τῶν ὑδάτων) 

Ἔρευνα & συγγραφὴ Ἰωάννης Βαφίνης 

 Στὴν προϊστορικὴ ἐποχή, μεταξὺ τῆς ἐποχῆς τοῦ χάλκινου καὶ τοῦ ἡρωικοῦ γένους, ἔνθρονος βασιλεὺς τῶν Ἀθηνῶν ἦταν ὁ Αἰγεύς. 

Ὁ Αἰγέας ἠτοι καὶ Αἰγεὺς ὑπῆρξε γιός του Πανδίονα κι ἐγγονός του Ἐρεχθέα. Σύμφωνα μὲ τὶς πληροφορίες της Χρονογραφίας τοῦ Γεωργίου Σύγγελου εἰς τὴν πόλη τῶν Ἀθηνῶν βασίλευσε ὁ Αἰγέας μή' ἔτη, δηλαδή, 48 χρόνια περὶ τοῦ ἔτους 4.219 ἀπὸ κτίσεως κόσμου. 

 Κατὰ τὸν ἱστορικὸ κατάλογο χρονολόγησης τῶν Ἀθηναίων βασιλέων, ὁ Αἰγέας, καταχωρεῖται ὡς ἔνατος στὴν σειρὰ Ἄνακτας τῆς Ἀττικῆς γῆς τῶν Ἀθηνῶν. 

 Ἡ ὑπαρξιακὴ ὀντότητα τοῦ Αἰγέα ἐμφανίζει διττὴ ὄψη, εἰς τὰ φιλολογικὰ δρώμενα, ἐκ πρώτης τὴν ἱστορικὴ καὶ ἐκ δευτέρας τὴν μυθική. 

 Ἡ ἱστορική του πλευρὰ συνάδει μὲ τὴν καταγεγραμμένη ἱστορία τοῦ Ἀθηναϊκοῦ βασιλείου ἀπὸ τοὺς ἱστορικοὺς τῆς κλασσικῆς ἑλληνικῆς περιόδου κι ἀποτελεῖ τὴν ἐπιβεβαίωση περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Αἰγέα στὴν Ἀθήνα τοῦ 1.354 π.Χ. ἢ ἀκόμη καὶ παλαιότερα, δηλαδὴ τὴν 3η μὲ 4η χιλιετηρίδα. 

Ἀττικὴ ἐρυθρόμορφη κύλιξ τοῦ Μαντείου τῆς Θέμιδος ἢ Κύλιξ τῆς Θέμιδος (ζωγράφος του Κόδρου, 440/430 π.Χ.) ὅπου ἐμφανίζεται ὁ Αἰγέας ἀντικρινὰ ἀπὸ τὴν Θέμιδα τὴν θεὰ τῆς δικαιοσύνης περιμένοντας τὸν χρησμὸ γιὰ τὸ ἂν θὰ ἀπόκτηση διάδοχον τοῦ θρόνου. Μερικοὶ λέγουν ὅτι βρίσκεται στὸ μαντεῖο τον Δελφῶν ἐνῷ ἄλλοι εἰς τὴν Τροιζήνα στὸ μαντεῖο τῆς Θέμιδος. 

 Ἐν τούτοις, ἡ μυθικὴ πλευρά, τοῦ παλαιότατου βασιλέα τῆς Ἀθήνας, συμπλέκεται μὲ τὶς φαντασιακὲς μυθολογικὲς ἐξιστορήσεις ποὺ συνηγοροῦν μὲ τὴν ἐτυμολογία τοῦ ὀνόματος καὶ τῶν μυθολογουμένων γεγονότων. 

 Ἡ ὀνομασία του Αἰγεύς, τοῦ θνητοῦ πατέρα τοῦ Θησέα, προκύπτει ἐκ τοῦ λήμματος Αἶγεν=κυματισμός τῆς θάλασσας(δες λῆμμα Αἰγεὺς τῆς Νεότερης ἐγκυκλ. τοῦ Ἡλίου), τὸ ὁποῖον καὶ παραπέμπει εἰς τὴν μορφὴ τοῦ Αἰγίου Ποσειδῶνα. 

 Λέγεται δέ, ὅτι, ἡ ταυτοποίηση τοῦ μὲ τὸν ἀθάνατο θεὸ Ποσειδῶνα θεωρεῖται ὡς ἡ διάσταση τῆς μυθολογικῆς ὑπόστασης ποὺ τὸν συνδέει μὲ τοὺς γενάρχες θεοὺς & ἥρωες βασιλεῖς τῆς Ἑλλάδος. 

 Ἐν ὀλίγοις, ὁ Αἰγίων ἢ Αἰγαίων Ποσειδῶν συνταυτίζεται ἢ συσχετίζεται μὲ τὸν Αἰγέα τὸν βασιλέα τῶν Ἀθηνῶν. 

 Συνελλόντι, τὸ στρατηγικὸ σημεῖο ἐξέλιξης τῆς ναυσιπλοΐας γιὰ τὴν ἀνάπτυξη ἐμπορικοῦ καὶ πολεμικοῦ στόλου, κατὰ τοὺς χρόνους τῆς προϊστορικῆς ἐποχῆς ἦταν τὸ Αἰγαῖο πέλαγος. 

 Ὑπενθυμίζουμε ὅτι, ἡ ὀνομασία Αἰγαῖον πέλαγος δόθηκε ἀπὸ τὸν Θησέα, εἰς τὴν μνήμη τοῦ ἀδικοχαμένου πατέρα τοῦ Αἰγέα. 

 Τοῦτο δὲ ὑποδηλώνει τὴν ἀπόλυτη κυριαρχία τῶν Ἑλλήνων Ἀθηναίων κατὰ τὴν περίοδο τῆς βασιλείας τοῦ προαναφερθέντος Ἀθηναίου ἥρωα κάτι τὸ ὁποῖον δὲν διδάσκεται στὴν σημερινὴ ἱστορία. 

   Ὁ Αἰγέας μὲ τὴν μορφὴ ἑνὸς ὑδάτινου Θεοῦ, κυρίαρχου τῶν ὑδάτων,[1] σὲ κάποια χρονικὴ ἀφήγηση τῆς μυθιστορίας συνενώνεται μὲ τὴν πριγκίπισσα Αἴθρα - ὄνομα τὸ ὁποῖο προκύπτει ἐκ τῆς λέξεως "αἰθρία" ποὺ σημαίνει τὸν καθαρὸ ὁλοφώτεινο οὐρανό)[2]. 

 Ἐκ τῆς θείας συνένωσης ταύτης, Αἰγέως καὶ Αἴθρας, ἔμελλε νὰ γεννηθεῖ ὁ θεῖος ἡλιακὸς γόνος Θησεύς. 

 Ὁ ἡμίθεος γιὸς τοῦ Αἰγέα καὶ τῆς Αἴθρας, χαρακτηρίζεται ἀπὸ πάντες τὶς φιλολογικὲς πηγὲς ὡς ἕνα λαμπρὸ τέκνο τοῦ καθάριου οὐρανοῦ καὶ τοῦ ἐξαγνισμένου θαλασσινοῦ στοιχείου. 

 Ὁ σκοπὸς τῆς ἀποστολῆς του ἦταν ἡ λύτρωση τῆς πατρώας γῆς τῶν Ἀθηνῶν ἀλλὰ καὶ τὰ εὐεργετήματα εἰς ὅλο τὸ Πανελλήνιο, δηλαδή, τὴν τότε ἀνθρωπότητα, ὅπου μέρος της κυβερνοῦσε οἱ διεφθαρμένοι ἡγέτες, γιοὶ τοῦ Δία (δὲς τὴν μυθολογία τοῦ Μίνωα Β' ἐγγονοῦ τοῦ Μίνωα Α'). 

 Κάποτε, ὁ Αἰγέας Ποσειδῶν, μὲ πρωτεύουσα τὴν Ἀθήνα, διατηροῦσε μιὰ θαλάσσια αὐτοκρατορία μὲ ἰσχυρὸ ναυτικὸ στόλο. Ὅσο ὁ Δαίδαλος ἐνεργοῦσε ὑπὲρ τῆς τεχνολογικῆς ἐξέλιξης τῆς πατρίδας του τόσο ἡ πόλη τῶν Ἀθηνῶν βρίσκονταν στὸ ἀπόγειο τῆς δυνάμεως της. 

 Ὅταν, ὅμως, κατὰ τὴν παράβαση τῶν θείων νόμων, ὁ Δαίδαλος ἐξορίστηκε ἀπὸ τὴν Ἀθήνα καὶ μετέβει στὴν Κρήτη, τότε ὁ Μίνωας ἔγινε ἰσχυρότερος τῶν Ἀθηνῶν καὶ ἄρχισαν οἱ πρῶτες μεταξύ τους ἔριδες. 

 Μοιραῖο ἱστορικὸ γεγονὸς ὑπῆρξε ἡ σύγκρουση μὲ τὸ ἱερατεῖο τοῦ Ποσειδῶνα τῶν Ἀθηνῶν μὲ τὸ ἱερατεῖο τοῦ Διὸς τῆς Κρήτης. 

  Ἡ δύναμη τοῦ ἱερατείου τοῦ Ποσειδῶνα ἦταν ἐξαπλωμένη ἕως τὶς βόρειες θάλασσες τῆς Εὐρώπης. Ἀνιχνεύοντας, ὡστόσο, τὰ τεκταινόμενα ἐκείνης τῆς μυθικῆς ἐπόχης διὰ μέσου τῆς Σκανδιναβικῆς μυθολογίας μαθαίνουμε γιὰ τὴν ὕπαρξη ἑνὸς σημαντικοῦ προσώπου τῶν βορείων ἀκτῶν τῆς Εὐρώπης ποὺ ὀνομάζονταν Αἰγκίρ(Aegir). 

 Ὁ Αἰγκὶρ ἢ Ἐγκὶρ ἦταν ἕνας γίγαντας βασιλιᾶς τῆς θάλασσας. Ἡ ὑπόσταση τοῦ ὁμοιάζει σὲ πολλά μὲ τὴν μορφὴ τοῦ Ἕλληνα θεοῦ Ποσειδῶνα. 

 Εἰς τὸ Λεξικὸ τοῦ ἀρχαίου κόσμου(Λάμδας), στὸ λῆμμα Θέτις, ἀναγράφεται μιὰ λεπτομέρεια τῆς ἑλληνικῆς μυθολογίας ἡ ὁποία ὑπονοεῖ τὴν συμμετοχὴ τῆς Θέτιδος ὡς διαμεσολαβήτρια γιὰ τὴν ἔνταξη τοῦ θαλάσσιου γίγαντα Αἰγαίωνα, στὴν μεριὰ τοῦ Δία, ὅταν ὁ ἀρχηγὸς τῶν θεῶν θέλησε νὰ καταλύσει μία συνωμοτικὴ προσπάθεια ἀνατροπῆς τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τὴν Ἦρα. 

  Παραταύτα, σύμφωνα μὲ τὴν Σάγκα των Ἰσλανδῶν, τῶν Σκανδιναβῶν ἀλλὰ καὶ τῆς γερμανικῆς μυθολογίας, ὁ Αἰγκὶρ ἦταν μιὰ προσωποποίηση τῆς δύναμης τῶν ὑδάτων. 

Στὰ χαρακτηριστικά του στοιχεῖα προστίθονται οἱ ἀγαστὲς σχέσεις μὲ τοὺς οὐρανιῶνες θεοὺς τοὺς ὁποίους καλοῦσε πάντα εἰς τὰ οἰκογενειακὰ συμπόσια. Οἱ λεπτομέρειες αὐτὲς δείχνουν μιὰ καθαρὴ συγγένεια τῆς βορειοευρωπαϊκῆς μυθολογίας μὲ τὰ τεκταινόμενα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς μυθολογίας. 

Ἐπιπλέον, στὴν προσφάτως ἐκδιδόμενη ἐγκυκλοπαίδεια ὑπὸ τὸν τίτλο "Παγκόσμια Μυθολογία", στὸ λῆμμα "Αἰγεύς", ἀναφέρεται ἡ συνταύτιση τοῦ βασιλιᾶ τῶν Ἀθηνῶν μὲ τὸν μυθολογικὸ γίγαντα τῆς Βόρειας Εὐρώπης ποὺ ὀνομάζεται Αἰγκὶρ (Aegir). 

 Ἐν κατακλεῖδι, δυνάμεθα, σήμερα, νὰ προσδιορίσουμε χρονικὰ τὴν παρουσία καὶ τὸν ἀποικισμὸ τῶν Ἑλλήνων στὶς θαλάσσιες βορειοευρωπαϊκὲς ἀκτὲς ἀπὸ τὰ προϊστορικὰ κιόλας χρόνια. 

 Ὁ θαλάσσιος γίγαντας Αἰγαίων-Aegir ὑπῆρξε ἕνας ἐξ αὐτῶν μυθικὸς ἀποικιστῇς ἀπὸ τὴν περιοχὴ τοῦ Αἰγαίου... 

Εἰκόνα, ἐκ τῆς ἐγκυκλοπαίδειας Παγκόσμια Μυθολογία, ποὺ ἀναφέρεται στὴν ταύτιση τοῦ Ἕλληνα βασιλιᾶ τῶν Ἀθηνῶν Αἰγέα μὲ τὸν Σκανδιναβὸ ἢ Γερμανὸ βασιλιᾶ Αἰγκὶρ ἢ Ἐγκίρ. 

     Ὁ Βασιλιᾶς τῆς Ἀθήνας, μὲ μακριὰ γενειάδα, στὸν βράχο τοῦ Σουνίου

 περιμένει νὰ γυρίσει ὁ γιός του Θησέας ἀπὸ τὴν Κρήτη.

    Ὁ Αἰγκὶρ (Aegir) βασιλιᾶς καὶ κύριος τῶν ὑδάτων στὶς βόρειες θάλασσες τῆς Εὐρώπης ἐμφανίζεται μὲ μακριὰ γενειάδα 

καὶ πλησίον τοῦ θαλάσσιου πελάγου. 

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Ἰδοὺ καὶ τὰ λεχθέντα τῆς Ἀποκάλυψης τοῦ Ἰωάννου, περὶ τῆς ἀγγελικῆς ὀντότητας, εἰς τὸν θαλάσσιο ὁρίζοντα, ποὺ κυριαρχεῖ ἐπὶ τοῦ ὑδάτινου κόσμου:  «Καὶ ἤκουσα τοῦ ἀγγέλου τῶν ὑδάτων λέγοντος· δίκαιος εἶ, ὁ ὢν καὶ ὁ ἦν, ὁ ὅσιος, ὅτι ταῦτα ἔκρινας·»(16.5).

[2] Τὸ ὄνομα Αἴθρα προέρχεται ἀπὸ τὴν λέξη Αἰθὴρ καὶ Αἰθέρας, δηλαδὴ καθαρός/ἁγνός. Ὁ Αἰθέρας, σύμφωνα μὲ τὸν Ἀριστοτέλη, εἶναι τὸ πέμπτο στοιχεῖο τῆς φύσης. Ὁ Αἰθὴρ ἁπλώνεται σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ πλάτη τοῦ οὐρανοῦ ἀποτελῶντας τὴν κύρια αἰτία ποὺ ὅλα τὰ ἔμβια ὄντα στὸν πλανήτη γῆ ζοῦνε χωρὶς νὰ τοὺς κατακαίει ἡ ἡλιακὴ ἀκτινοβολία. Σύγχρονοι, λοιπόν, μελετητὲς πιστεύουν ἀκράδαντα ὅτι, ὁ αἰθέρας διαχέεται σὲ ὅλο τὸ σύμπαν ὡσὰν μία θαλάσσια αὔρα. Ἐν τούτοις, ἕνας θεῖος γόνος, ἐκ τοῦ ὑδάτινου στοιχείου τοῦ πλανήτη Ποσειδῶνα καὶ κατ' ἐπέκταση τὸ ἄστρο Σείριος, κατῆλθε εἰς τὴν γῆ καὶ ἐγκολπώθηκε σὲ μιὰ αἰθέρια οὐράνια μήτρα καὶ ἐγενηθη ὡς ἡμίθεος λευκὸς ἥρωας μὲ τὴν φερωνυμία Θησεύς. Σύμφωνα μὲ τὰ μυθολογικὰ ἀπόρρητα, ὁ Θησέας, κατὰ τοὺς ἀρχαίους μυθογράφους, συμβόλιζε τὸν ἀνατέλλοντα ἥλιο ἐκ τῆς θαλάσσης. Ἄλλωστε, ὁ γιὸς τοῦ Αἰγέα θεωροῦνταν ταυτόχρονα καὶ γόνος τοῦ Κυρίου τῶν ὑδάτων, τοῦ ὁποίου ἡ παρουσία ὡς Θεοῦ καὶ δημιουργοῦ τοῦ σύμπαντος κόσμου δηλώνεται καὶ στὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου. Ἔτσι, προκύπτει πώς, ὁ Θησέας ἦλθε ὡς ἀπεσταλμένος τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ ἀποκαταστήσει στὴν ἀνθρωπότητα τὴν δικαιοσύνη καὶ νὰ τερματίσει τὴν θηριώδη ἐπιβολὴ τῆς μινωταυρικῆς τυραννίας. Κατ' οὐσίαν, ὡς ἀπεσταλμένος ποσειδωνιάτης ἐκ τοῦ τριπλοῦ ἄστρου τοῦ Σειρίου, κατατρόπωσε τὶς δυνάμεις τοῦ σκότους των ὀφιονείδων διογενῶν (τῶν ὑποτιθέμενων διογενῶν ποὺ ἐφάρμοζαν πειράματα τερατογενῶν ἀνθρωπογεννέσεων) ἐκ τοῦ ἄστρου τῆς Περιστερᾶς(δες Πλειάδες), ποὺ προσπάθησαν νὰ ἐγκαθιδρύσουν τὴν ἀντίθεη κοσμοκρατορία τους ἐπὶ τῆς νήσου Κρήτης. Πολλοὶ ἐκ τῶν Κρητῶν παραπλανήθηκαν πιστεύοντας ὅτι, οἱ νεοεισαχθέντες ἀστρικοὶ ἐπισκέπτες, ἐκ τοῦ ἄστρου τῆς Περιστερᾶς, ἦταν φιλικοί, ὁμογενεῖς κι ἐκπρόσωποι τοῦ Ἰδαίου Ζεύς. Ὅταν ὅμως κατάλαβαν τὸ λάθος τους ἦταν πλέον ἀργά. Ἀργότερα, μετὰ ἀπὸ σωρεία γεγονότων, συντάχθηκαν μὲ τὸ μέρος τοῦ νικητῆ, δηλαδὴ τοῦ Ἀθηναίου πρίγκιπα Θησέα, καὶ τὸν ἀναγόρευσαν βασιλέα τῆς Κρήτης, ὅπως ἀναγράφεται στὸ λεξικό του Σουίδα. Διαφαίνεται, ἐκ τούτου, ἡ κυριαρχία τοῦ Ἀθηναϊκοῦ κράτους εἰς τὴν μεγαλόνησο κατὰ τὰ τριακοστὰ καὶ δύο ἔτη τῆς βασιλείας τοῦ Θησέα εἰς τὴν Ἀθήνα. Ὑπάρχει μάλιστα ἡ πληροφορία ὅτι, ἕνας δεσμὸς αἰώνιας φιλίας ἕνωσε τοὺς Μινωίτες Κρῆτες μὲ τοὺς Ἀθηναίους, ὥστε, οἱ πρῶτοι ὁρκίστηκαν νὰ μὴν πολεμήσουν ποτὲ ἐναντίον τῶν Ἀθηναίων. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι, ἀναγνώρισαν τὸν Θησέα ὡς ἐλευθερωτὴ κι ὡς ἐκ τούτου κι ὅλους τοὺς Ἀθηναίους!!! 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

•Νεότερον Ἐγκυκλοπαιδικὸν Λεξικὸ τοῦ Ἡλίου 

•Ἐγκυκλοπαιδικοὶ θησαυροὶ Παγκόσμια Μυθολογία Β', ἐκδοτικὴ Ἀθηνῶν, τόμος 6 

•Γεωργίου Συγγέλου, Χρονογραφία 

•Καινὴ Διαθήκη, Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου 

•Λεξικό του Σουίδα 

•Λεξικὸ τοῦ ἀρχαίου κόσμου/Ἑλλάδα Ρώμη, Γιάννη Λάμψα, ἐκδ. Δομή