ЭIЄ

Η ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΗ - ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΤΟΥ  ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ - ΘΕΟΠΤΗ ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΥ ΤΟΥ ΑΒΔΗΡΙΤΗ

Έρευνα & συγγραφή: Ιωάννης Γ. Βαφίνης

 Στὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ κόσμο γεννήθηκαν τόσο σπουδαῖες ἀλλὰ καὶ τόσο ἰδιαίτερες φυσιογνωμίες ὅπου τυγχάνει, ὁρισμένες φορές, νὰ τὶς ἀναζητοῦμε γιὰ νὰ ὁδηγηθοῦμε στὴν κατάκτηση τῆς ἐμπεριστατωμένης γνώσης τους. 

 Ὁ ἄνθρωπος, ὡς ὕπαρξη, θεωρεῖται ἕνα ἔμβιο ὃν τὸ ὁποῖον ζεῖ χιλιάδες χρόνια ἐπὶ τοῦ πλανήτου καὶ σύμφωνα μὲ τοὺς ἱστορικοὺς κι ἀρχαιολόγους, ἐμφανίζει τὶς ἴδιες συμπεριφορὲς καὶ διαδικασίες στὴν χιλιετή του ἐξέλιξη. 

 Ἔτσι δυνάμεθα νὰ μάθουμε πολλὰ καὶ μὲ τὸ συντομότερο τρόπο, ἀρκεῖ νὰ  ἀφουγκραστοῦμε τοὺς παλαιοὺς δασκάλους μας! 

Ο ΑΒΔΗΡΙΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ

  Ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγάλους μας δασκάλους εἶναι κι ὁ φιλόσοφος Δημόκριτος. Τὸ διήγημα μᾶς περιλαμβάνει μιὰ ἀληθινὴ ἱστορία τοῦ φιλοσόφου ποὺ συνέβη στὰ Ἄβδηρα [1]. 

 Ὁ σοφὸς Δημόκριτος ὑπῆρξε γόνος πλούσιου πατρὸς· ὅμως οἱ φιλοσοφικές του ἀνησυχίες καὶ ἡ ἀγάπη του πρὸς τὸ φιλοσοφεῖν τὸν ὁδήγησαν στὴν μεταφορὰ τῆς περιουσίας του στὸν ἀδερφό του Δάμαση προτιμῶντας τὴ λιτὴ ζωή. Οἱ συμπολῖτες του, ἔκτοτε, τὸν ἀπαξίωναν καὶ τοῦ καταλόγιζαν τὴν ἀνικανότητα τοῦ πλουτίζειν. 

  Στερουμένοι τῆς προσηκούσης προνοίας οἱ Ἀβδηρίτες, συλλογίζονταν διαρκῶς τὸ μεμπτὸν τρόπον τοῦ συναλλασσόμενου ἐμπορικοῦ κέρδους. Ἔτσι, ὁ Δημόκριτος, ἀποφάσισε νὰ τοὺς δοκιμάσει ἀποδεικνύοντας τὴν ἀπάτη τους.  

 Πρῶτα ὅμως ἰσχυρίστηκε, ἐνώπιον τοὺς ὅτι, ἂν ἤθελε νὰ πλουτίσει μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ποὺ ἤξεραν ὅλοι ἠδύναντο νὰ τὸ πράξει. 

 Κατὰ τὸ ἔαρ τοῦ ἔτους ἐκείνου, μελετῶντας τὰ ἀστρονομικὰ φαινόμενα, παρατήρησε μιὰ ἔνδειξη τῶν πλανητῶν ποὺ σηματοδοτοῦσε τὴν ἄφθονη καρποφορία τῆς ἐλιᾶς, ἀλλὰ, κατὰ τὴν πορεία τῆς ὡρίμανσης τοῦ καρποῦ, τὸ πέρασμα μιᾶς ἔντονης θερμικῆς μάζας τοῦ καλοκαιριοῦ ὤφειλε νὰ στερήσει τὴν ποσότητα τῆς παραγωγῆς ἐλαίου ἀπὸ τὴν φθινοπωρινὴ σοδειά. Ἡ ἐξέλιξη αὐτὴ, ἐν τέλει, θὰ ἔφερνε τὴν ὑπερτίμηση τοῦ λαδιοῦ στὴν πόλη των Ἀβδήρων. 

 Ἄμεσα, ὁ Δημόκριτος, εἶπε στὸν ἀδερφό του νὰ τρέξει νὰ ἀγοράσει ὅλο τὸ ὑπάρχον λάδι τῆς περιοχῆς του. Ὁ Δάμασης, ἀπὸ σεβασμὸ πρὸς τὸν ἀδερφό του ὑπάκουσε καὶ ἔπραξε τὰ δέοντα. 

 Οἱ Ἀβδηρίτες, ἄρχισαν νὰ χλευάζουν τὸν Δημόκριτο ἐπικρίνοντας τὴν πράξην αὐτήν, δηλαδή, τὴν ἀγορὰ τοῦ ὑπάρχοντος ἐλαιόλαδου τῆς χρονιᾶς, θεωρῶντας ὅτι, οὗτοι μόνοι κατείχοντο ἐκ τοῦ ἐμπορικοῦ δαιμονίου. 

 Μετὰ τὴν παρέλευσιν ἑνὸς χρόνου ἡ ἀγορά των Ἀβδήρων ἐδέχτηκε τὸ πρῶτο πλῆγμα μειωμένης ποσότητας ἐλαίου καὶ πάντες θορυβήθηκαν. Τὸ ἔλαιον δὲν ἐπαρκοῦσε γιὰ τὴν πόλη καὶ ὅλοι εὑρίσκοντο εἰς ἀδιέξοδον. Ἡ ἀφορία τῆς ἐλιᾶς εἶχε ἀνεβάσει τὴν τιμὴ τοῦ ἐλαίου εἰς τὰ ὕψη. 

 Τότε, ἀφοῦ κατάλαβαν τὸν μεγάλο βαθμὸ τῆς πλάνης τους, ἐμπιστευόμενοι μόνην αὐτὴν τὴν λογικήν τους, θυμήθηκαν τὸν Δημόκριτο καὶ τὸν προσκάλεσαν σὲ ἀγοραία συνάθροιση γιὰ νὰ τοῦ ζητήσουν νὰ φανεῖ ἐπιεικὴς καὶ οἰκτήρμων εἰς τοῦτον τὸ πρόβλημα τῆς πόλεως. 

 Συγκαλέσας τοὺς συμπολίτας οἱ ὑπεύθυνοι τοῦ κράτους παρεκάλεσαν τὸν Δημόκριτο νὰ τοὺς λυπηθεῖ. Ἐκεῖνος, μὲ τὴν ταπεινότητα καὶ τὴν φιλοσοφικὴ ρωμαλαιότητα, ποὺ τὸν διέκρινε, τοὺς ἐξήγησε πὼς βρῆκε μιὰ εὐκαιρία γιὰ νὰ τοὺς δείξει τὴν ὑψηλὴ προνοητικότητα τοῦ φιλοσοφεῖν καὶ τὴν ἀπέχθεια ποὺ ἔχει η φιλοσοφία  εἰς τὸν ἄσκοπον πλουτισμόν. 

 Ὅθεν συγχώρεσε αὐτοὺς, γιὰ ὅλη τὴν κοινωνικὴ βία ποὺ τοῦ ἐξασκοῦσαν λεκτικῶς καὶ καταδεικτικῶς, τοὺς χάρισε ὅλα του τὰ κέρδη πρὸς ὄφελος τους! 

 Συνελλόντι εἰπεῖν, ἔπραξε ἐτοῦτο τὸ ἐμπόριο γιὰ νὰ τοὺς ἀποδείξει ὅτι ὁ φιλόσοφος δύναται νὰ κερδίσει εὔκολα χρήματα ἀλλὰ δὲν θέλει, διότι, θεωρεῖ τὸ κέρδος τοῦ χρήματος χάσιμο χρόνου καὶ ἐπιβάρυνση τῆς ψυχοσωματικῆς ἤτοι καὶ πνευματικῆς του ἐξέλιξης. 

 Ἡ θεωρία τῆς ἀποβολῆς τοῦ πλουτισμοῦ ἀπὸ τοὺς φιλοσόφους τῶν Ἀθηνῶν καὶ δὴ τῆς Ἑλλάδος ὅλης συναρτᾶται μὲ τὸ σωτήριον κήρυγμα τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ ὅπου θεωρήθηκε ὡς δογματικὴ ἀλήθεια ἐν τῷ Εὐαγγελίω καὶ ἀκολουθήθηκε πιστὰ ὡς χριστιανικὸς κανὼν ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς ἁγίους. 

  Τελικῶς, ἐν ἀσκήσει ζοῦσαν ὅλα τους τὰ χρόνια οἱ σεβαστοὶ προχριστιανοὶ φιλόσοφοι, γι' αὐτὸ καὶ ἔφταναν στὸ σημεῖο νὰ συλλάβουν μεγάλα διανοήματα ποὺ φώτισαν τὴν ψυχὴ τοῦ κόσμου. 

 Ὅπως ἐπὶ παραδείγματι,  κατὰ τὴν Χρονογραφία τοῦ Ἰωάννου Μαλάλα, τὸν 4ο μὲ 5ο αἰῶνα μετὰ Χριστόν, παρέχετε ἡ μαρτυρία περὶ τῆς φιλοσοφικῆς ἀποκάλυψης τοῦ Δημοκρίτου ἐπὶ τοῦ εννεαγράμματου ὀνόματος τοῦ ἀπαθεῖ ἀλλὰ παθητοῦ μελλοφανοῦς [δηλαδὴ αὐτοῦ ποὺ δὲν ἔχει πάθει ἀλλὰ ἐρχόμενος μέλλει νὰ πάθει - νὰ βασανιστεῖ νὰ σταυρωθεῖ νὰ πεθάνει]  Υἱοῦ καὶ Λόγου Τοῦ Θεοῦ. 

  Ἰδοὺ καὶ τὸ κείμενο ὑπό του Μαλάλα: «Ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς χρόνοις ἢν ὁ Δημόκριτος, φιλοσοφούμενα διδάσκων· ὅστις καὶ ἐν τῇ φιλοσόφῳ αὐτοῦ συγγραφὴ ἐξέθετο ταῦτα ὅτι δεῖ τὸν θέλοντα φιλόσοφον γενέσθαι ἀσκεῖν σωφρονείν, πάντων ἀπέχεσθαι κακῶν, πάντα δὲ ὀρθῶς νοεῖν καὶ πράττειν, καὶ ὅτι οὕτως φιλοσοφήσει, τότε μαθήσεται τὸ ἐννάγραμμον ὄνομα καὶ ὄψεται τὸν υἱὸν τὸν Θεοῦ λόγον τὸν ἀπαθῆ, παθητὸν μελλοφανῆ. φέρεται δὲ ταῦτα εἰς τὸ σύγγραμμα Θεοφίλου τοῦ σοφωτάτου χρονογράφου». Μετάφραση: [Σὲ ἐκείνους τοὺς χρόνους ἠταν κι ὁ Δημόκριτος ποὺ δίδασκε φιλοσοφία. Στὴν φιλοσοφική του συγγραφὴ κατέθετε ὅτι πρέπει ὅποιος θέλει νὰ γίνει φιλόσοφος νὰ ἀσκεῖται στὸ σωφρονισμὸ καὶ νὰ ἀπέχει ἀπὸ κάθε τι κακό, νὰ σκέφτεται καὶ νὰ πράττει πάντα τὰ ὀρθά - δίκαια καὶ ὅποιος φιλοσοφήσει μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο μέλλει νὰ γνωρίσει τὸ ὄνομα μὲ τὰ ἐννέα γράμματα (δηλαδὴ τὸ ὄνομα Ε-Μ-Μ-Α-Ν-Ο-Υ-Η-Λ) καὶ θὰ δεῖ[ως θεόπτης]τὸν Υἱὸν καὶ Λόγον τοῦ Θεοῦ ποὺ δὲν ἔχει πάθη ἀλλὰ ἐρχόμενος μελλοντικὰ μέλλει νὰ πάθει. Λέγονται δὲ αὐτὰ εἰς τὸ σύγγραμμα τοῦ σοφωτάτου χρονογράφου Θεόφιλου].

 Τί μᾶς λέγει, λοιπόν, ὁ Δημόκριτος σύμφωνα μὲ τὴν ἐξιστόρηση τοῦ Μαλάλα; Ὅποιος, ἀπέχει ἀπὸ τὸ κακό ἔχει καθαρὴ τὴν καρδιά του καὶ δύναται νὰ δεῖ τὸν Θεὸ καὶ πιὸ συγκεκριμένα τὸν Υἱὸ καὶ Λόγο Τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ ἐννεαγράμματο ὄνομα Ἐμμανουήλ. 

    Τί μᾶς λέγει στὸ εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου ὁ ἐνσαρκωμένος Υἱὸς καὶ Λόγος Τοῦ Θεοῦ, καὶ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός:  «Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται» (Ματθ. ε΄, 8) Μετάφραση: [Μακάριοι ὅσοι ἔχουν καρδιὰ καθαρὴ γιατί αὐτοὶ θὰ δοῦν τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ].

 Ὑπῆρξε ὁ Ἕλλην Δημόκριτος θεόπτης; Γιατί δὲν ἀναφέρεται αὐτὸ στὶς παλαιὲς θεολογικὲς πηγὲς ἢ εἰς τὴν σύγχρονη θεολογία; 

 Εἶναι δυνατὸν νὰ θεωρεῖται ὁ πρὸ Χριστοῦ Σολομῶντας ὡς μετὰ Χριστὸν Ἅγιος καὶ θεόπτης, ὁ ἐξασκῶντας την σολομωνικὴ κι ἔχοντας χίλιες παλακίδες κι ὁ Δημόκριτος κι ἄλλοι Ἕλληνες φιλόσοφοι ἀσκητὲς νὰ θεωροῦνται μόνο "σπερμολόγοι";; 

         ΕΙΚΩΝ ΕΚ ΤΗΣ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑΣ ΜΑΛΑΛΑ

  Συνοψίζοντας τὰ γραφόμενα τῆς ἐν λόγου μελέτης καταλήγουμε στὸ ὠφέλιμο καὶ ἀσφαλῆ συμπέρασμα τῆς ἀληθινῆς ἐπίδρασης τῶν φιλοσόφων στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ κοινωνία ἀλλὰ καὶ τὸ μέλλον τῆς ἀνθρωπότητας. 

 Πράγματι, στὴν ἑλληνικὴ ἀρχαιότητα ὑπῆρξε μία στάση ζωῆς ὁρισμένων ἀνθρώπων ὁποὺ ἡ παιδεία τους ὁδηγοῦσε ἄμεσα στὴν ἐξέλιξη ἢ ἀνάπτυξη τῶν ἀτομικῶν τους χαρισμάτων. Αὐτὴ ἡ στάση ζωῆς ἤτοι καὶ διαβίωση ὀνομάστηκε φιλοσοφία καὶ δὲν ἔχει σχεδὸν καμία σχέση μὲ τὴ φιλοσοφία τοῦ σύγχρονου νεότερου κόσμου. 

 Πρόκειται, λοιπόν, γιὰ μιὰ θεωρεῖα μὲ πρακτικὴ ἐξάσκηση ποὺ σὲ ὁδηγοῦσε στὴν ἀπόκτηση πολλῶν καὶ ποικίλων ἀρετῶν, ὅπου ἐκπηγάζουν ἀπὸ τὴν ἀσκητικὴ ἐπιβουλὴ τῆς περικοπῆς των ἐλαττωμάτων ψυχῆς τε καὶ σώματος ἀπὸ τὰ συναφῆ συμπτώματα ποὺ φέρει καὶ φέρεται ἡ κακία. 

 Μία ἐξ αὐτῶν τῶν ἀρετῶν θεωροῦνταν ἡ προνοητικότητα τοῦ νοῦ. Οἱ μεγάλοι νόες τῆς ἑλληνικῆς ἀρχαιότητος ἐπέδραμαν καταλυτικὰ εἰς τὸ μολυσμένο κοινωνικὸ περιβάλλον τοῦ ἀστικοῦ ἱστοῦ ἀποκαθαίρωντας, συχνά, τὴν πολιτεία καὶ τὸ κράτος μὲ τὴν θετικὴ στάση τῆς ἀντιμετώπισης τῶν προβλημάτων ὅπου ἐνέσκυπταν. 

 Πολλὰ ἀπὸ τὰ θεωρήματα τῶν ἀρχαίων φιλοσόφων ταυτίζονται μὲ τὸ κήρυγμα τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ καὶ γνωρίζουμε ἐπίσης ὅτι, αὐτούσια ἡ θεωρία ἐπέρασε εἰς τὴν χριστιανικὴ ἀντίληψη τοῦ ἀσκητισμοῦ καὶ τῆς καλογερικῆς. 

 Πλεῖστοι, σύγχρονοι ὀπαδοὶ τῆς ἀρχαίας λατρείας διαμαρτύρονται ἀπρεπῶς περὶ τῆς ὑποτιθέμενης κλοπῆς τῶν φιλοσοφικῶν θεωρήματων ἀπὸ τοὺς χριστιανούς... σὰν νὰ λέμε ὅτι ὁ γιὸς κλέβει ἀπὸ τὸν πατέρα ἀλλὰ δὲν εἶναι δικό του; 

 Ἐὰν δὲν ὑπῆρχε, ἡ ἀντιγραφὴ τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες βυζαντινοὺς χριστιανοὺς δὲν θὰ ἠδύναντο νὰ ὁμιλήσει τις περὶ τῶν ἀρχαίων φιλοσόφων ποιητῶν καὶ ἱστορικῶν συγγραφέων... 

 Ἐν τούτοις, οὐδεὶς παλαιὸς συγγραφεὺς εἰς τὸ διηνεκές, δὲν ἐτέθη ὑπὲρ κάποιας ξεκάθαρης κλοπῆς τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ κόσμου ἀπὸ τοῦ χριστιανικοῦ... μόνον ὁρισμένοι ἐνάρετοι, προνοητικοὶ καὶ συγχωρητικοὶ πρὸς ἀλλήλους, μόνον αὐτοὶ τὸν σύνδεσμο τῶν δύο κόσμων ἀναγγέλλουν... 

 Ἐπί μέρους προτείνεται, εἰς τὴν περίπτωση τοῦ ἀρχαίου Ἴωνα φιλοσόφου Δημόκριτου, ἡ ἀνακήρυξης του ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ πατριαρχεῖο ὡς τοῦ Χριστοῦ προφήτης σύμφωνα μὲ τὰ κατατιθέμενα τῶν βυζαντινῶν χρονογράφων οἱ ὁποῖοι ἕνεκα τῆς εὐνοϊκῆς ἐποχῆς περιγράφουν ἀμερόληπτα καὶ χωρὶς ἐνδοιασμοὺς τὴν ἀληθινὴ ἱστορία ποὺ κάποιοι ἄλλοι εἰς τοὺς αἰῶνες ἐπεμβαίνουν καὶ παραχαράτουν... 

ΧΑΙΡΕΤΕ! 

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Τὰ Ἄβδηρα ὑπῆρξαν ἰωνικὴ ἀποικία ποὺ ἱδρύθηκε τὸ 654 π.Χ. ἀπὸ κατοίκους τῶν μικρασιατικῶν Κλαζομενῶν. Ἦταν ἡ τρίτη πλουσιότερη πόλη τῆς Ἀθηναϊκῆς συμμαχίας. Ἄρα ὁ Δημόκριτος ὡς Ἀβδηρίτης ἦταν ἰωνικῆς προελεύσεως καὶ συγγενεῖς μὲ τοὺς Ἀθηναίους. Μάλιστα, ἐπισκέφθηκε τὸ πανελλήνιο πνευματικὸ κέντρο τῶν Ἀθηνῶν καὶ προσπάθησε νὰ προσεγγίσει τὸν Σωκράτη χωρὶς ὅμως κάποια ἐπιτυχία.  

[2]Ὁ Διογένης Λαέρτιος βιογραφῶντας τὸν φιλόσοφο Δημόκριτο μᾶς παρέχει ὁρισμένες μαρτυρίες ποὺ φανερώνουν τὴν μαθητεία τοῦ Ἀβδηρίτη φιλοσόφου, στὰ νεανικά του χρόνια, στὴν ἐπιστήμη τῆς ἀστρονομίας ἀπὸ Περσοχαλδαίους Μάγους. Ἰδού τα λεγόμενά του: «Δημόκριτος Ἡγησιστράτου, οἱ δὲ Ἀθηνοκρίτου, τινὲς Δαμασίππου Ἀβδηρίτης ἤ, ὡς ἔνιοι, Μιλήσιος. οὗτος μάγων τινῶν διήκουσε καὶ Χαλδαίων, Ξέρξου τοῦ βασιλέως τῷ πατρὶ αὐτοῦ ἐπιστάτας καταλιπόντος, ἡνίκα ἐξενίσθη παρ' αὐτῷ, καθά φησι καὶ Ἡρόδοτος·» & «...ἀποδημῆσαι αὐτὸν καὶ εἰς Αἴγυπτον πρὸς τοὺς ἱερέας γεωμετρίαν μαθησόμενον καὶ πρὸς Χαλδαίους εἰς τὴν Περσίδα καὶ εἰς τὴν Ἐρυθρὰν θάλασσαν γενέσθαι.». Ἡ μαρτυρία αὐτή τοῦ Διογένη Λαέρτιου εἰσάγει τὴ σκέψη εἰς τὸν συσχετισμὸ τῆς θεολογικῆς προσέγγισης τοῦ Δημόκριτου πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ μελοφανοῦς Υἱοῦ & Λόγου τοῦ Θεοῦ ἤτοι τοῦ ἐνσαρκωμένου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁμοίως, μὲ τὴν ἀστρονομική - ἀστρολογικὴ προβλέψει τῶν ἐκ τῆς Περσίας Μάγων μὲ τὰ δῶρα περὶ τοῦ ἄστρου τῆς γεννήσεως τοῦ μεγάλου βασιλέα ἤτοι τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ. Οἱ Μάγοι Χαλδαῖοι, ἦταν εἷς ἐκ τῶν φυλῶν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, ποὺ σχηματίστηκε ἀπὸ τὸ κληρονομικὸ χάρισμα τῆς ἐπιστημονικότητος εἰς τὴν μελέτη τῆς ἀστρονομίας, λαμβάνοντας παιδεία καὶ γνώση ἀπὸ τὸ ἀστρονομικὸ ἤτοι καὶ ἀστρολογικὸ πανδιδακτήριο τοῦ Ἰκονίου, ὅπου, εἶχε ἱδρύσει σὲ προϊστορικοὺς χρόνους ὁ βασιλεὺς ἐξ Ἄργους Περσέας διδαχθεὶς ἐκ τῆς ἀποκεφαλισθείσης Γοργούς.. 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 

•Γ. ΠΑΪΖΙΝΗ, ΜΕΓΑΣ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΣ ΟΝΕΙΡΟΚΡΙΤΗΣ, ἐκδόσεις "Ἀνατολή", ΑΘΗΝΑΙ

• Διογένη Λαέρτιος, Βίοι καὶ γνῶμαι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ εὐδοκιμησάντων [ed. H S Long, Oxford 1964] 

• Ἰωάννου Μαλάλα, Χρονογραφία 

 

   

ЭIЄ

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΑΪΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

Ἔρευνα συγγραφή: Ἰωάννης Γ. Βαφίνης 

  Εἰς τοιαύτην ἐποχήν, ὅπου, ἡ κολοσσιαία δύναμις τῆς παντοκράτορος Ρώμης καθήλωνε πάντα τὰ ἔθνη, ἐξηγέρθη καὶ ἐναντιώθει ἐπὶ τῆς δυνάμεως αὐτῆς ἡ διασημοτέρα κι ἐνδοξετέρα πόλη ὅλων τῶν αἰώνων, ἡ Ἀθήνα. 

 Βέβαια, τὸ πλήρωσε πολὺ ἀκριβά, ἀφοῦ ἡ ἐκστρατεία του Σύλλα τὴν ὁδήγησε νὰ χάσει, μεγάλο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ της, τὰ μακρὰ τείχη, τὰ ἱερά της ἄλση καὶ πολύτιμους καλλιτεχνικοὺς θησαυρούς.   Ὅσο γιὰ τὸν σκληρόκαρδο κι ἀπολίτιστο Σύλλα ἡ ἱστορία τὸν στιγμάτισε κανονικὰ δείνοντας τὸ ὄνομά του στὸ ρῆμα "συλῶ" τὸ ὁποῖον σημαίνει: ἀφαιρῶ κρυφὰ πολύτιμα ἢ ἱερὰ ἀντικείμενα συχνὰ ἀπὸ περιπτώσεις ποὺ ἀπαιτοῦν σεβασμό, ὅπως ἡ λεηλασία πτωμάτων ἢ ἡ βεβήλωση ἱερῶν τόπων κλπ.    Συνώνυμα τοῦ ρήματος "συλῶ" εἶναι τὰ ἑξῆς: κλέβω, λεηλατῶ, λαφυραγωγῶ, καὶ διαρπάζω, λένε τὰ ἐτυμολογικὰ λεξικά... 

 Οἱ Ρωμαῖοι, αὐτὸς ὁ ἄξεστος ἀλλὰ ὑπερήφανος ἀγροτικὸς λαός, ποὺ ἐξελίχθηκε μὲ ἄγνωστον τρόπο εἰς τὴν ἰσχυροτέραν στρατιωτικὴ δύναμη τῆς Μεσογείου καὶ Δυτικῆς Εὐρώπης, ἐσεβάσθει κατὰ τὸν πλείονα τρόπο τὴν Ἀθήνα καὶ τοὺς πολῖτες της Ἀθηναίους. 

 Ἕνα γεγονός, συντεταγμένο ἀπὸ τὸν Ἀθηναῖο ἱστοριογράφο Διονύσιο Σουρμελῆ, περὶ τῶν χρονικῶν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἀναδεικνύει ὅτι, οἱ Ρωμαῖοι, πράγματι, ἐτιμοῦσαν τοὺς Ἀθηναίους μέχρι βαθμοῦ εὐλαβείας. 

 Ἡ περιγραφὴ τοῦ ἱστορήματος ἀρχίζει ὡς ἑξῆς: «Ἀθηναῖος τὶς διαβαίνων ἐν Ρώμῃ ἀναβάτης ἐπ' ὄνου καθ' ἢν ὁδὸν διέβαινεν ὁ Αὔγουστος Καῖσαρ (πρὶν μοναρχήση), δὲν ὑπεχώρει, ἄλλ' ἐνόχλει τον Ὀκταβιανόν, ὥστε παροξυνθεῖς οὕτως ἐσήκωσε κατὰ τοῦ ὀνοβάτου τὸ βάκτρον· καὶ ἅμα λέγοντος τούτου «πρόσεχε σύ, ὅτι ἐγὼ Ἀθηναῖος εἰμί», ἀμέσως ὁ Ὀκταβιανός κτυπᾶ τὸν ὄνον εἰπών, «δὲν ἐσήκωσα τὴν χεῖρα νὰ χτυπήσω ἐσὲ ἀλλὰ τὸν ὄνον», συσταλεῖς τροποτινὰ ὁ μέγας ἐκεῖνος Ρωμαῖος ἕναν ἰδιώτη Ἀθηναῖο.» Μετάφραση: [Κάποιος Ἀθηναῖος, πηγαίνοντας στὴν Ρώμη, ἐπάνω στὸ γάϊδαρο τοῦ, πέρασε ἀπὸ μιὰ στενὴ ὁδὸ ὅπου περνοῦσε ἐκείνη τὴν ὥρα καὶ ὁ Αὔγουστος Καῖσαρ (πρὶν γίνει μονάρχης), ἀλλά δὲν ὑποχωροῦσε ἀπὸ τὴν κατεύθυνση τοῦ καὶ παρενοχλοῦσε τον Ὀκταβιανόν. Ὁ Ὀκταβιανός, ὀργισμένος σήκωσε τὸ μπαστούνι του κατὰ τοῦ Ἀθηναίου ποὺ βρίσκονταν πάνω στὸ γαϊδούρι, καὶ μόλις ὁ Ἀθηναῖος τοῦ εἶπε «πρόσεξε ἐσύ, γιατί ἐγὼ εἶμαι Ἀθηναῖος», τότε ὁ Ὀκταβιανὸς μαζεμένος τοῦ ἀπάντησε: «δὲν σήκωσα τὸ χέρι μου γιὰ νὰ κτυπήσω ἐσένα ἀλλὰ τὸν γάϊδαρο» χαμηλώνοντας κατὰ κάποιο τρόπο τὸν ἐγωισμὸ τοῦ ἐκεῖνος ὁ μεγάλος Ρωμαῖος ἀπέναντι σ' ἕναν ἰδιώτη Ἀθηναῖο]. 

Ὁ Ἥφαιστος ἐπὶ πώλου ὄνου εἰσέρχεται σὲ κάποια πόλη ὅπως συνήθιζε νὰ κάνει μετά 

ἀπὸ νικηφόρες μάχες (ὁμοίως πολλοὺς αἰῶνες ἀργότερα ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἔμελλε νὰ εἰσέλθει στὰ Ἱεροσόλυμα ἐπὶ πώλου ὄνου). Ὁ Ἥφαιστος ἦταν ἰδιαίτερο πρόσωπο γιὰ τοὺς Ἀθηναίους γιατί ἐκ τοῦ σπέρματος τοῦ προῆλθε ἡ βασιλικὴ γενιά τῶν Ἐρεχθειδῶν. [Ὑπὸ Κλεοφῶντος 

ἐρυθρόμορφος σκύφος 430 - 420 π.Χ. μουσεῖο Τολέδο Ἱσπανία] 

   Οἱ Ἀθηναῖοι, λοιπόν, ἔχοντες τὴν εὔνοια τῶν ἰσχυρῶν καὶ μεγάλων τῆς Ρώμης, λόγῳ τῆς ἐνδόξου ἱστορίας τους, κατόρθωσαν νὰ διαφυλάξουν τὴν φήμη τους καὶ τρόπον τινὰ τὴν ἐλευθερία καὶ τὸ δημοκρατικὸ πολίτευμα τους. 

  Διατηρῶντας καλὴν τὴν διαγωγήν, ὅπως θὰ ἔλεγε κάποιος ἐριστικὸς μισαθηναῖος, ἡ πόλη ζοῦσε ἐν ἠρεμίᾳ ὕστερα ἀπὸ τὰ τελευταῖα δεινὰ τῆς καταστροφικῆς μανίας του Σύλλα. 

 Ἐν τούτοις, κατὰ τὴν πορεία τῆς ἱστορικῆς ἐξέλιξης εἶναι πιθανὸν νὰ ἐπανεμφανιστοῦν τὰ σκοτεινὰ σύννεφα ἐπιφέροντας μιὰ καταστροφικὴ καταιγίδα χειροτέρα ἀπὸ τὴν προηγουμένη. 

 Ἡ περιπέτεια συνεχίζεται μὲ μιὰ ἀκόμη περίπλοκη κατάσταση, ὅπου, ἡ Ἀθήνα κι οἱ Ἀθηναῖοι βρέθηκαν καὶ πάλι ὑπὸ τὴν ἀπειλὴ τῆς καταστροφῆς, ἕνεκα μιᾶς κακῆς πολιτειακῆς ἐξέλιξης γιὰ τὴν ἑλληνίδα πόλη. 

 Ὁ Πομπήιος, εἷς ἐκ τῶν ὑπάτων τῆς τριανδρίας τῆς δημοκρατικῆς Ρώμης κι ὁ περισσότερος δημοκράτης, ὄντας φιλαθηναῖος, ἐπισκέφθηκε τὴν ἱερὰ πόλη δημιουργὸ τῆς δημοκρατίας ὑποδεξάμενος μετὰ τιμῶν. Εὐχαριστημένος γιὰ τὶς φιλοφρονήσεις τῶν Ἀθηναίων χάρισε εἰς κάθε φιλόσοφο ἕνα τάλαντο καὶ στὸ ταμεῖο τῆς Πόλεως 500 τάλαντα γιὰ ἐπιδιορθώσουν τις προηγούμενες καταστροφές του Σύλλα. 

  Κατὰ τὴν περαιτέρω ἀντιπαράθεση μὲ τὸν Καίσαρα, τοῦ ἔχοντος μοναρχικὸ τὸ φρόνημα, οἱ Ἀθηναῖοι, πῆραν τὸ μέρος του Πομπήιου, τοῦ ὁποίου ὅμως ἡ τύχη δὲν ὑπῆρξε εὐνοϊκὴ χάνοντας ἐν τέλει τὴν μεταξύ τους διαμάχη. 

 Ἡ Ρώμη ἀνακηρύσσει τότε αὐτοκράτωρ τὸν Ἰούλιο Καῖσαρ. Ἐκεῖνος, γνωρίζοντας τὴν ὑποστήριξη τῶν Ἀθηναίων παρὰ τῷ πλευρῷ του Πομπήιου, θέλησε νὰ ἐκδικηθεῖ γιὰ τὶς ὅποιες περιφρονήσεις τῶν δημοκρατικῶν Ἀθηναίων. 

 Ὅταν ἀπεστάλει μὲ στρατό εἰς τὰς Ἀθήνας, ὁ στρατηγὸς τοῦ Καίσαρος, Κουΐντος Καληνός, πολιορκοῦντος τὴν πόλη ἀντιμετώπισε μιὰ σθεναρὴ ἀντίσταση τῶν Ἀθηναίων ὁπλιτῶν ὥστε ἀποχώρησε μετὰ μεγάλης ζημίας. 

  Ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ, ἔσπευσε, τότε, ἀμέσως νὰ τιμωρήσει τὸ ἄκαμπτο ἠθικὸ τῶν Ἀθηναίων μὲ τὸν ἰσχυρὸ ρωμαϊκό του στρατό. 

 Ἐνημερωμένη ἡ πόλη τῶν Ἀθηνῶν γιὰ τὴν ἐπίθεση τοῦ Καίσαρος, ἀντιμετώπισε τὴν μῆνιν τοῦ αὐτοκράτορος μὲ εὐφυὴς διπλωματικὴ διάθεση. Προδιετέθησαν, λοιπόν, νὰ παραταχθοῦν ἀπεναντί του, ὄχι ὡς ἐχθροί, ἀλλά, ὡς φίλοι του. 

 Ὅταν τὸ εἶδε αὐτὸ ὁ Καῖσαρ, δηλαδή, τὴν ὑποδοχὴν γεμάτη φιλικὴ ἀνευφημία μετατράπηκε ὁ θυμός του σὲ θαυμασμὸ γιὰ τοὺς Ἀθηναίους ποὺ τοὺς ἀπήγγειλε τὸ ἑξῆς: «συγχωρῶ τους ζῶντες χάριν των τεθνηκότων» (Διονυσ. Σουρμ. Κατάστασις συνοπτ. τῶν Ἀθηνῶν σελ. 9). Ἔπειτα ἔκανε μεγάλες δωρεὲς στοὺς κατοίκους τῆς πόλης. 

 Τοῦτα ὅλα τὰ γεγονότα, ἀποδεικνύουν τὴν ὑπερβατικὴ δύναμη τῶν Ἀθηναίων στὴν ἀντιμετώπιση δύσκολων περιστάσεων ὅπου μόνο ἡ φρόνηση καὶ ἡ σοφία ὑπερέχουν τῆς λογικῆς σκέψης. 

 Ἐν ὀλίγοις, οἱ Ἀθηναῖοι ὑπῆρξαν πάντοτε τὸ παράδειγμα τῆς θετικῆς διπλωματικῆς διαχείρισης, οὕτως ὥστε, μὲ τρόπο μοναδικὸ στὰ παγκόσμια δρώμενα νὰ μετατρέπουν μ' εὐκολία τὸν ἄγριο σὲ ἥμερο, τὸν πολέμιον σὲ φίλο καὶ τὸν φορολόγον σὲ εὐεργέτη... ὅπως ἐξιστοροῦν στα χρονογραφήματά τους οἱ ἀμερόληπτοι Ἀθηναῖοι καὶ Φιλαθηναῖοι Ἀθηναιογράφοι!

ΧΑΙΡΕΤΕ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

•Διονυσίου Σουρμελῆ, Κατάσταση συνοπτικὴ τῆς πόλεως τῶν Ἀθηνῶν, Ἐν Ἀθήναις, 1842 

 

ЭIЄ

ΤΟ ΣΧΗΜΑ ΤΗΣ ΕΥΛΟΓΟΥΣΗΣ ΧΕΙΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΕ ΠΡΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ

Ἔρευνα & συγγραφή: Ἰωάννης Γ. Βαφίνης 

  Εἰς τοῦτο τὸ σμικρὸν ἐρευνητικὸ πόνημα διερευνᾶτε μία ἑτεροχρονικὴ σύμπτωση ποὺ δὲν δύνανται καμία ἱστορικὴ ἢ φιλολογικὴ μαρτυρία νὰ ἐπιβεβαιώσει την συνταύτιση της. 

 Γνωρίζουμε ἐκ πρώτης ὅτι, ὁ Ἰησοῦς κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Ἀναλήψεως Τοῦ εὐλογοῦσε μὲ τὸν τρόπο τῆς εὐλογούσης χειρὸς ὅπως βλέπουμε εἰς τήν κάτωθεν εἰκονογραφία. 

  Τὸ Ἅγιο Εὐαγγέλιο κηρύσσει ὅτι, κατὰ τὴν ὥρα τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Θεάνθρωπος εὐλόγησε τοὺς παρευρισκομένους μὲ τὸ σχῆμα της εὐλογούσης χειρός. Τὸ αὐτὸ διαβάζουμε στὴν ἑξῆς περικοπή: «Ἐξήγαγε δὲ αὐτοὺς ἔξω ἕως εἰς Βηθανίαν, καὶ ἐπάρας τὰς χεῖρας αὐτοῦ εὐλόγησεν αὐτούς. Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εὐλογεῖν αὐτὸν αὐτοὺς διέστη ἀπ᾿ αὐτῶν καὶ ἀνεφέρετο εἰς τὸν οὐρανόν.» (Κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιον  ΚΔ', 50) Μετάφραση: [Kαι ἀφοῦ σήκωσε τὰ χέρια του, τοὺς εὐλόγησε καὶ εὐλογῶντας τους, ἐχωρίσθηκε ἀπ’ αὐτοὺς καὶ ἐφέρετο πρός τα πάνω, στὸν οὐρανὸ μέχρι ποὺ τὸν ἔχασαν ἀπὸ τὰ μάτια τοὺς].

  Ποιός ὅμως ὁ ἀποσυμβολισμός τῆς ἐν λόγῳ χειρονομίας γιὰ τὴν ἑλληνορθόδοξη ἐκκλησιαστικὴ παράδοση; 

 Δύο ἀπόψεις ἔχουν καταγραφεῖ, περὶ τοῦ ἰδιαίτερου σχηματισμοῦ τῶν δακτύλων τοῦ Μεγίστου Ἀρχιερέως Χριστοῦ, ἂπ’ ὅπου τὴν παρέλαβαν καὶ οἱ Ἑλληνορθόδοξοι χριστιανοὶ ἱερεῖς. 

 Ἡ πρώτη ἄποψη ἑρμηνεύει πνευματικὰ τὸ γεγονὸς λέγοντας ὅτι, ἡ χειρονομία σχηματίζει τὴν φράση «Ἰησοῦς Χριστὸς Σωτήρ». Τὸ μικρὸ δάχτυλο παρομοιάζει τὸ "ἰῶτα" = Ἰησοῦς. Ὁ δείκτης μὲ τὸν μέσο "χιαστὶ" τὸ γράμμα "Χ" = Χριστὸς καὶ ὁ παράμεσος μὲ τὸν ἀντίχειρα τὸ μικρὸ "σ" (σῖγμα) ποὺ δηλώνει τὴν λέξη Σωτήρ. 

  Ἡ δεύτερη λέει, ὅτι, τὸ χέρι σχηματίζει τὴν φράση «Ἰησοῦς Χριστὸς Νικᾶ». Τὸ μικρὸ δάχτυλο παρομοιάζει τὸ "ἰῶτα" δηλαδὴ τὸ ἀρχικὸ γράμμα τῆς λέξης Ἰησοῦς. Ὁ παράμεσος μὲ τὸν ἀντίχειρα τὸ γράμμα "Χ"= Χριστὸς καὶ ὁ δείκτης μὲ τὸν μέσο, τὸ μικρὸ "Ν" ποὺ σημαίνει Νικᾶ.

 Ὡστόσο, τὸ μέγα παράδοξο εἶναι, ἡ ἀπεικόνιση τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ θεοῦ Ποσειδῶνα, σὲ μελανόμορφο προχριστιανικὸ ἀγγεῖο, νὰ χειρονομεῖ μὲ παρόμοιο χριστιανικὸ σχηματισμὸ τῶν δακτύλων.

 Βλέπουμε ἄνωθεν, μέρος ἀγγείου στὸ ὁποῖο ἀναπαριστᾶται ὁ θεὸς Ποσειδῶνας νὰ συναντᾶ τὸν ἀπὸ τὴν Αἴθρα (κόρη τοῦ βασιλιᾶ της Τροιζήνας Πιτθέα) υἱὸ τοῦ Θησέα, σύζυγο τῆς ἡλιοστάλακτης Φαῖδρας – κόρη της Πασιφάης κόρης του Ἥλιου καὶ τοῦ Διογενῆ Μίνωα.

 Ὅπως εὔκολα δύνανται νὰ παρατηρήσει κάποιος στὴν εἰκόνα ὁ θεὸς Ποσειδῶνας σχηματίζει μὲ τὸ δεξί του χέρι τὴν χαρακτηριστικὴ χειρονομία εὐλογίας. Συνάμα, βαστάει μιὰ μακριὰ ράβδο την ἐπονομαζόμενη τρίαινα ἕνα ὅπλο μὲ τρεῖς ἀκίδες. 

 Ὁ συμβολικὸς ἀριθμὸς τρία θεωρεῖτε γιὰ τὸν χριστιανισμὸ ἱερὸς μὲ βαθιὰ δογματικὴ σημασία η οποία  ταυτίζεται μὲ τὴν Ἁγία Τριάδα. 

 Ἐπίσης, ὁ Ποσειδῶν, ὡς θεὸς τῆς θαλάσσης, ἔχει ὡς σύμβολο τούς Ἰχθύς, ὅπου ἡ λέξη Ι.Χ.Θ.Υ.Σ εἶναι τὸ ἀκρώνυμο τῆς φράσης ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΘΕΟΥ ΥΙΟΣ ΣΩΤΗΡ. 

 Συνελλόντι, τὴν τοιαύτην συμβολικὴ χειρονομία τὴν συναντᾶμε συχνότατα καὶ σὲ εἰκόνες ἁγίων, ὅπως καὶ σὲ ἐπιπλέον πρόσωπα τῆς πρὸ Χριστοῦ ἀρχαιοελληνικῆς μυθιστορίας θεούς τε καὶ θνητούς... (βλέπε κάτωθι εἰκόνες). 

Εἰκόνα 1.Το δεξιὸ μέρος ἀπο τὸν «ἐρυθρόμορφο ἀμφορέας τοῦ Πέλοπα καὶ Οἰνομάου» στὸ ὁποῖο ἀναπαριστᾶται ὁ Μυρτίλος μὲ τὴ χλαμύδα κουμπωμένη στὸ λαιμό – ὁ Μυρτίλος ἦταν γιὸς τοῦ θεοῦ Ἑρμῆ καὶ τῆς Φαέθουσας, κόρης τοῦ Δαναοῦ, ἢ τῆς Κλυμένης. Στὸ δεξὶ χέρι κρατάει τὸ ραβδὶ καὶ στὸ ἀριστερὸ τὸ στεφάνι μὲ τὸ ὁποῖο πρόκειται νὰ αὐτοστεφανωθεῖ μετὰ τὸν ἀγῶνα ποὺ πρόκειται νὰ γίνει σὲ λίγο. Μὲ τὸ βλέμμα του ὅμως παρακολουθεῖ τὴν τελετὴ τῆς σπονδῆς. Ἀκολουθεῖ ἕνας Ἔρως ποὺ κρατάει ταινία στὸ δεξί, ἐνῷ μὲ τὸ ἀριστερὸ προσφέρει (;) ἕναν κύλικα στὴν καθιστὴ θεὰ Ἀφροδίτη. Ἡ Θεὰ Ἀφροδίτη εὐλογεῖ, μεταδίδει τὶς δυνάμεις της στὸν Μυρτίλο. 

Εἰκόνα 2. Ὁ Περσέας μὲ τὸν δράκο. Ὅπως εὔκολα μπορεῖ νὰ παρατηρήσει κάποιος, στὴν εἰκόνα βλέπουμε τὸν Ἔρωτα νὰ σχηματίζει μὲ τὸ δεξί του χέρι τὴν χαρακτηριστικὴ χειρονομία εὐλογίας.

Εἰκόνα 3. Ἡ Ἀνδρομέδα ἁλυσοδεμένη. Ὅπως εὔκολα μπορεῖ νὰ παρατηρήσει κάποιος, στὴν εἰκόνα βλέπουμε τὸν Κηφέα νὰ σχηματίζει μὲ τὸ δεξί του χέρι τὴν χαρακτηριστικὴ χειρονομία εὐλογίας.

 Εἰκόνα 4. Demeter and Metanira in a detail on an Apulian red-figure hydria, circa 340 BC (Altes Museum, Paris).Ἡ θεὰ Δήμητρα ἁπλώνει τὸ χέρι τῆς σὲ εὐλογία πρὸς ἕναν γονατιστὸ ἱκέτη ποὺ τῆς προσφέρει σιτάρι 
(Varrese Painter, red-figure hydria, ca. 340 BC, from Apulia).

 Εἰκόνα 5 & 6. Τὸ Παλάτι τοῦ Θεοῦ Ἅδη. Ὅπως εὔκολα μπορεῖ νὰ παρατηρήσει κάποιος, στὴν εἰκόνα βλέπουμε τὸν θεὸ Ἅδη νὰ σχηματίζει μὲ τὸ δεξί του χέρι τὴν χαρακτηριστικὴ χειρονομία εὐλογίας. Ἐπιπλέον, διακρίνουμε 

κεντημένο ἐπὶ τοῦ χιτῶνα του τὸ μυστηριακὸ σύμβολο τοῦ κυρτοῦ τρίαιχμου δελφικοῦ διπλοῦ Ἔψιλον καὶ τοῦ διαχωριστικοῦ κίονος 
 ποὺ συμβόλιζε τὴν ἕνωση καὶ τὴν τριαδικότητα...ЭIЄ

 Ἐν τέλει, ποία ἡ σχέση τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων μὲ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ κατὰ πόσο συμβατή; 

  Ἄραγε πόσες ἀλήθειες ἔχουν ἀποκρυφθεῖ ἢ διαστρεβλωθεῖ εἰς τοὺς αἰῶνες πρὸς χάριν τοῦ βασιλέα τοῦ ψεύδους; 

 Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι, ὁ διάβολος ἔκανε ὅ,τι ἦταν δυνατὸ γιὰ νὰ παραχαράξει τὴν ἀλήθεια. Ἐπειδὴ ὅμως τὸ φῶς καὶ ἡ ἀλήθεια εἶναι ὁ Χριστός, προκύπτουν, συνεχῶς, μὲ τὴν θεία χάριν Του, νέες ἀποκαλύψεις πρὸς γνώση καὶ συμμόρφωση τῶν ἐκ τῆς διαβολικῆς πλάνης ἰδεολογιῶν τῆς νεοεποχίτικης ἐκκοσμικευμένης ἀντίληψης ... 

ΧΑΙΡΕΤΕ ΚΙ ΑΓΑΛΛΙΑΣΘΕ!

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

•ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ, Κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιον

ЭIЄ

ΟΙ 24 ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΙ ΚΙΘΑΡΩΔΟΙ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΕ ΚΑΙ ΙΟΥΔΑΙΟΙ

Ἔρευνα & συγγραφή: Ἰωάννης Βαφίνης 

 Ὁ συλλογισμὸς τῆς ἔννοιας τοῦ ἐσχατολογικοῦ βιβλίου τῆς Καινῆς διαθήκης συνέχεται ἀπὸ μία βαθιὰ πνευματικὴ αὔρα καὶ διὰ τοῦτο ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου χρίζει ἰδιαιτέρας προσηλώσεως καὶ προσεγγίσεως. Οἱ μορφὲς καὶ τὰ πρόσωπα μοιάζουν νὰ εἶναι ὑπερκόσμια καὶ μὲ ὑπέρογκες διαστάσεις.   Οἱ θεόληπτες περιγραφὲς τοῦ κειμένου ξεπερνοῦν καὶ τὴν πιὸ ἀχαλίνωτη φαντασία καὶ συντονίζουν τὴν σκέψη σὲ μιὰ ἀλλότρια συχνότητα ποὺ ὅμως ἐμπεριέχει φῶς καὶ ἀλήθεια! 

  Μιὰ ἐκ τῶν σημαντικότερων περιγραφῶν τῆς Ἀποκάλυψης τοῦ Ἰωάννου ἀναφέρεται σὲ ἀνείπωτα πρόσωπα τῆς οὐράνιας βασιλείας τῶν εἰκοσιτεσσάρων κιθαρωδὼν τοῦ θρόνου Τοῦ Θεοῦ. 

 Πρὶν ὁδηγηθοῦμε, λοιπόν, στὴν ἔρευνα τῶν προσώπων αὐτῶν καὶ τὴν ἀνίχνευση τῆς ταυτότητας τους  προτάσσω τὴν ἑξῆς περικοπὴ ἐκ τῆς βίβλου τῆς Ἀποκαλύψεως: «καὶ ὅτε ἔλαβε τὸ βιβλίον, τὰ τέσσαρα ζῷα καὶ οἱ εἴκοσι τέσσαρες πρεσβύτεροι ἔπεσαν ἐνώπιον τοῦ ἀρνίου, ἔχοντες ἕκαστος κιθάραν καὶ φιάλας χρυσᾶς γεμούσας θυμιαμάτων, αἵ εἰσιν αἱ προσευχαὶ τῶν ἁγίων· Καὶ ὅταν ἐπῆρε τὸ βιβλίον, τὰ τέσσαρα ζῶα καὶ οἱ εἴκοσι τέσσαρες πρεσβύτεροι (κατανοήσαντες πλέον ὅτι αὐτὸ ἦτο ἄξιον νὰ ἀνοίξη τὸ βιβλίον) ἔπεσαν εἰς προσκύνησιν ἐμπρὸς στὸ Ἀρνίον. Καὶ εἶχε ὁ κάθε πρεσβύτερος κιθάραν, διὰ νὰ ψάλλη ὕμνους δοξολογίας, καὶ φιάλες χρυσές, γεμᾶτες ἀπὸ εὐώδη θυμιάματα, τὰ ὁποῖα εἶναι αἱ προσευχαὶ τῶν Χριστιανῶν... καὶ ᾄδουσιν ᾠδὴν καινὴν λέγοντες· ἄξιος εἶ λαβεῖν τὸ βιβλίον καὶ ἀνοῖξαι τὰς σφραγῖδας αὐτοῦ, ὅτι ἐσφάγης καὶ ἠγόρασας τῷ Θεῷ ἡμᾶς ἐν τῷ αἵματί σου ἐκ πάσης φυλῆς καὶ γλώσσης καὶ λαοῦ καὶ ἔθνους…» (Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου  κεφ. ε΄ παραγρ. 8-9). 

 Η θεολογικήν ετυμηγορία της περιγραφής τούτης, στην Αποκάλυψη του Ιωάννου εικάζεται ότι περιγράφει το δείπνο του Αρνίου.

Ὁ δεῖπνος τοῦ Ἀρνίου σὲ βυζαντινὴ ἁγιογραφία στὸ Ἅγιο Ὅρος ὅπου παρίστανται οἱ εἰκοσιτέσσερις πρεσβύτεροι δεξιὰ κι ἀριστερὰ τοῦ θρόνου Τοῦ Θεοῦ 

 Ποιοί ὅμως φαίνεται νὰ εἶναι εἰς τὴν πραγματικότητα οἱ εἰκοσιτέσσερις κιθαρωδοὶ πρεσβύτεροι; 

 Μιὰ θεολογικὴ ἑρμηνεία ἐρίζει πρὸς τὴν ἄποψη ὅτι, οἱ δώδεκα πρεσβύτεροι ἀντιπροσωπεύουν τὶς δώδεκα φυλὲς τοῦ Ἰσραήλ, ἐνῷ οἱ ἄλλοι δώδεκα ἀντιπροσωπεύουν τοὺς δώδεκα μαθητὲς κι ἀποστόλους τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, συνθέτοντας τροποτινὰ τὸν «νέο λαὸ» τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι τὸ ποίμνιο τῆς Ἐκκλησίας Του. 

 Μιὰ ἑτέραν ἄποψη, ἴσως καὶ ἡ πιθανότερη, τοὺς καταλογίζει ὡς ἀντιπροσώπους τῶν ἀπολυτρωμένων ἀπὸ κάθε ἔθνος, φυλὴ καὶ γλῶσσα, γεγονὸς ποὺ ἐξηγεῖ γιατί φοροῦν λευκὰ ἐνδύματα καὶ στεφάνους, σημάδια νίκης καὶ ἁγνότητας.   

 Ὁρισμένοι, ἐξ αὐτῶν, οἱ ἐπονομαζόμενοι καὶ ἐθνικοί, πιθανὸν νὰ προέρχονται ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο Ἑλληνικὸ γένος τῶν ποιητῶν σοφιστῶν καὶ ἱερέων ἤτοι καὶ βασιλέων κιθαρωδών, ὅπως: ὁ Μουσαῖος κι ὁ Πάμφως ἐξ Ἀθηνῶν, ὁ Ὀρφέας τῆς Θράκης, ὁ Ἐρεχθέας μετὰ τοῦ Θησέως ὡς βασιλεῖς μὲ παράλληλη ἱερατικὴ ἰδιότητα, ὁ Πίνδαρος, ὁ Ἀρίων,  ὁ Εὔνομος καὶ ὁ Ἐπιμενίδης ὁ Κρὴς, ὅπως κὶ ἄλλοι συναποτελοῦντες  τοὺς δώδεκα ἐθνικοὺς πρεσβύτερους κιθαρωδούς. 

  Οἱ ἄλλοι δώδεκα συσχετίζονται μὲ τοὺς βασιλεῖς, ἱερεῖς καὶ προφῆτες τοῦ λαοῦ τῆς Παλαιστίνης, μὲ κορυφαῖο τον κιθαρωδὸ Δαυὶδ τὸν προφητάνακτα καὶ προγόνο τοῦ Ἐνσαρκωμένου Υἱοῦ καὶ Λόγου Τοῦ Θεοῦ. Ἕπονται, ὁ Μωυσῆς, Ἠσαΐας, Ἰεζεκιὴλ κλπ κλπ.

 Ἐν τούτοις, ἡ τελευταία θεωρία ἀνήκει στοὺς ἐρευνητὲς οἱ ὁποῖοι ὑποστηρίζουν ὅτι, οἱ δώδεκα πρεσβύτεροι, εἶναι δυνατὸν νὰ συνδέονται μὲ ἀγγελικὰ ὄντα ἢ μὲ ἐκπρόσωπους τῆς ἱερατικῆς λειτουργίας ποὺ συμμετέχουν στὴν οὐράνια λατρεία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ...

   Γιὰ νὰ ἐννοήσουμε τὴν λειτουργικότητα τῶν εἰκοσιτεσσάρων κιθαρωδὼν πρεσβυτέρων, εἰς τὸν δεῖπνο τοῦ Ἀρνίου, ἱκανὸν εἶναι νὰ παραβάλλουμε τὴν πνευματικὴ εὐωχία ποὺ συντελέσθηκε κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς γεννήσεως τῆς Θεοτόκου. 

   Στὸ σύγγραμμα τοῦ ὁσίου καὶ θεοφόρου πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, «Λόγος εἰς τὸ γενέσιον τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου», γίνεται ἀναφορὰ σὲ ἐκείνους ποὺ ἀκοῦνε τὴν πνευματικὴ κιθάρα τοῦ ἐνσαρκωμένου θείου Λόγου εἰς τὴν χαρμόσυνον ἀναγγελία τῆς γεννήσεως τῆς Παρθένου Μαρίας. Ἰδοὺ τὰ ἐν λόγῳ σχόλια: «Ὦτα τῶν θείων ἐπακούοντα λόγων καὶ τερπόμενα τὴ κιθάρα τοῦ Πνεύματος, δι' ὧν ὁ Λόγος εἰσῆλθε σαρκωθησόμενος» (Α' 45) μετάφραση: [Αὐτιὰ ποὺ ἀκοῦνε τὸν θεϊκὸ λόγο κι εὐφραίνονται μὲ τὴν κιθάρα τοῦ Πνεύματος, ποὺ ἀπὸ μέσα τους πέρασε ὁ Λόγος γιὰ νὰ σαρκωθῇ]  & «Ἐντεῦθεν χορεύω καὶ κομπάζω καὶ γέγηθα καὶ πρὸς τὴν πηγὴν πάλι τῶν θαυμάτων ἐπάνειμι καὶ τοῦ τῆς εὐφροσύνης ἐμφορούμενος νάματος τὴν κιθάρα πάλιν κραδαίνω τοῦ Πνεύματος καὶ θεῖον ὕμνον ἄδω γενέσιον» (Α' 20 -25) μετάφραση: [Γι' αὐτὸ χορεύω καὶ λέω μεγάλα λόγια καὶ νιώθω μεγάλη χαρὰ καὶ ξαναγυρίζω πάλι πίσω στὴν πηγὴ τῶν θαυμάτων καὶ πλημμυρισμένος μὲ τὸ νάμα τῆς εὐθυμίας, ἁρπάζω τὴν κιθάρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ θεϊκὸ τραγούδι τραγουδῶ στὴ γέννηση της]. 

 Συνελλόντι, παρατηροῦμε πόσο σημαντικὴ εἶναι ἡ παρουσία των κιθαρωδὼν καὶ τοῦ μουσικοῦ ὀργάνου της κιθάρας στὴν οὐράνια βασιλεία καὶ δὴ πλησίον τοῦ θρόνου τῆς Τριαδικὴς Θεότητος.   Προφανῶς, ὁ ἦχος αὐτὸς, ὅπου παρέχει τὴν ἀπόλυτη καθαρότητα - ἐτυμολογικά ἀπὸ ἐκεῖ νὰ ἑδράζεται καὶ ἡ λέξη κιθάρα = καθαρός - νὰ ἀποδίδει τὴν πλήρη Πνευματικὴ συχνότητα τῆς Τρισηλίου Θεότητος. 

 Ἡ πληροφορία ποὺ μᾶς παρέχει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, δείχνει ξεκάθαρα ὅτι, ἡ κιθάρα εἶναι τὸ τέλειο μουσικὸ ὄργανο ὅπου δύνανται νὰ ἑρμηνευτοῦν οὐράνιες πνευματικὲς ὠδές. 

 Οἱ Ἕλληνες πρόγονοι μας, παρὰ τὴν χλεύη ὅπου ἐδέχθησαν ἀπὸ τοὺς πατέρες τῆς καθημὼν ἐκκλησίας, συντηροῦσαν στὸ ἔθος τους τὰ ὑψηλότερα κριτήρια τῆς μουσικοποιητικῆς ἤτοι καὶ ὀρχηστικὴς τέχνης σὲ συνδυασμὸ μὲ τὸν πνευματικὸ οὐράνιο ὁρίζοντα. 

 Στοὺς Δελφούς, στὴν Ἀθήνα καὶ σὲ ἄλλες πόλεις τῆς Ἑλλάδος, ἀπὸ τὴν ἀρχαϊκὴ ἐποχὴ ἀκόμα ἐκτελοῦνται κιθαρωδικοὶ ἀγῶνες. 

 Τὰ Πύθια τῶν Δελφῶν καὶ τὰ Παναθήναια τῶν Ἀθηνῶν ὑπῆρξαν τὰ κέντρα διοργάνωσης κιθαρωδικῶν ἀγώνων, ὅπου συντελοῦνταν μὲ μιὰ μοναδικότητα εἰς τὸ γήινο στερέωμα ἡ ἐπαφὴ τῆς μουσικῆς τέχνης μὲ τὸν οὐράνιο ἡλιακὸ δίσκο τῆς Δικαιοσύνης, ποὺ  ὀνόμαζαν  Ἀπόλλωνα ἤτοι καὶ Ἥλιο, δηλαδή, τὸν φέροντα το φῶς. 

 Ἐν ὀλίγοις, στὰ Πύθεια, ἀλλά, καὶ στὰ Παναθήναια πρωτοεμφανίσθηκε ἡ τέχνη της κιθαρωδίας μὲ πρωτοπόρο τὸν κιθαρωδὸ Ἀπόλλωνα ὁ ὁποῖος δίδαξε τὴν τέχνη αὐτή την κατερχόμενη ἐξ ουρανοῦ ὅπως μᾶς λέει ὁ Πίνδαρος. 

 Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, στὸ βιβλίον του "Μαργαρῖται"  ἀναφέρεται περὶ ἑνὸς καλλιτέχνη ὅπου ἔλαβε τὴν χρυσῆ κιθάρα τοῦ κι ἔφτιαξε μουσικὴ σκηνὴ (θέατρον) γιὰ νὰ διδάξει τὰ καλὰ καὶ φωτεινὰ ἔργα στοὺς ἀνθρώπους. Καὶ συμπληρώνει περὶ τούτου ὡς ἑξῆς: «Ὁ ποιήσας καὶ διδάξας οὕτως μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν»  (Λόγος εἰκοστὸς ὄγδοος).

  Ὁ φέρων τὴν χρυσῆ κιθάρα - τὸ χρυσὸν ὡς συμβολισμός των ἀχτίδων τοῦ Ἡλίου - εἶναι ὁ Ἀπόλλωνας, ὑπαρκτὸ πρόσωπο σύμφωνα μὲ τὸν Διόδωρο τὸν Σικελιώτη ποὺ ἔδρασε μετὰ τῶν Ἐννέα Μουσῶν, κυρίως, εἰς τὴν περιοχὴ τῆς Μεσοποταμίας.

Στὴν λευκὴ ἀττικὴ κύλικα (βαθὺ ποτήρι κυκλικοῦ σχήματος) ποὺ βρέθηκε σὲ τάφο τῶν Δελφῶν Κλασικὴ περίοδος, 480 π.Χ. βλέπουμε τὸν κιθαρωδὸ Ἀπόλλωνα μὲ λευκὸ ἀχειρίδωτο χιτῶνα ποὺ στερεώνεται στοὺς ὤμους μὲ πόρπες, καὶ πορφυρὸ ἱμάτιο ποὺ τυλίγει τὸ κατώτερο μέρος τοῦ κορμιοῦ του, δαφνοστεφανωμένος, νὰ κρατάει τὴν χέλυς ἢ ἐπτάχορδη λύρα μὲ τὸ ἀριστερό του χέρι παίζοντας καὶ μὲ τὸ δεξὶ χέρι κάνοντας σπονδὴ χύνοντας κρασὶ ἀπὸ φιάλη. Τὴν ἴδια στάση βλέπουμε καὶ στὴν Ἁγιογραφία τοῦ δείπνου τοῦ Ἀρνίου, ὅπου, οἱ κιθαρωδοὶ φορῶντας λευκὰ ἱμάτια καὶ ἔμπροσθεν τοὺς στέκουν βασιλικὰ στέμματα, κρατοῦν τὴν κιθάρα μὲ τὸ ἀριστερό τους χέρι παίζοντες ἐνῷ μὲ τὸ δεξὶ φέρουν φιάλη θυμιάματος. 

 Τελικῶς, οὕτως ὁ ἐμφανὴς συσχετισμὸς τοῦ Ἑλληνικοῦ καὶ τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου, ἐπαφίεται εἰς τὴν κρίση σας... 

ΧΑΙΡΕΤΕ!

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 

•Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου

•Νεότερον ἐγκυκλοπαιδικὸν λεξικὸν τοῦ ΗΛΙΟΥ 

•ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΥΠΟ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΕΥΣΤΡΑΤΙΑΔΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΛΕΟΝΤΟΠΟΛΕΩΣ, ΕΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

•Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, «Λόγος εἰς τὸ γενέσιον τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου»

•Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος,  "Μαργαρῖται"

 

ЭIЄ

Ταῦτα, δὲ ἔδει ποιῆσαι... ἡ φράση τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Λουκᾶ ποὺ δείχνει νὰ συνταιριάζει μὲ τὴν θεωρία τῆς πεμπτουσίας τῶν πλατωνικῶν στερεῶν (Τίποτα δὲν εἶναι τυχαῖο γιὰ τὸν Δημιουργὸ τοῦ σύμπαντος κόσμου) 

Ἔρευνα & συγγραφή: Ἰωάννης Γ. Βαφίνης 

  Σὲ ἐτούτη τὴν μικρὴ ἔρευνα ἀρκοῦμαι σ' ἕνα μικρὸν παραλληλισμὸν σὲ μία φράση τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, παρατιθέμενη στὸ Ἅγιον Εὐαγγέλιον δίχως, ὡστόσο, νὰ ὑπεισέλθω δογματικὰ εἰς μίαν θεολογικὴν ἀνάλυση παρὰ μόνον εἰς ἕναν φρασεολογικό συγκριτισμό. 

 Ἂς δοῦμε λοιπὸν ἐξ ὁλοκλήρου τὴν φράση ἐτούτη κατατεθειμένη ἀπὸ τὸν εὐαγγελιστὴ Λουκᾶ ὡς ἑξῆς: «Ταῦτα, δὲ ἔδει ποιῆσαι κἀκεῖνα μή ἀφιέναι»(11.42). 

  Συνάμα παρέχω πλήρης τὸ ἐδάφιο τῆς Ἁγίας Γραφῆς ποὺ εἶναι τὸ ἑξῆς: «Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι ἀποδεκατοῦτε τὸ ἡδύοσμον καὶ τὸ ἄνηθον καὶ τὸ κύμινον, καὶ ἀφήκατε τὰ βαρύτερα τοῦ νόμου, τὴν κρίσιν καὶ τὸν ἔλεον καὶ τὴν πίστιν· ταῦτα δὲ ἔδει ποιῆσαι κἀκεῖνα μὴ ἀφιέναι. 24 ὁδηγοὶ τυφλοί, οἱ διυλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες...»(Κατὰ Λουκᾶ Εὐαγγέλιον).

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΟΥΣ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥΣ ΩΣ ΥΠΟΚΡΙΤΑΣ

 Ἑστιάζουμε λοιπόν στὸ πρῶτο μέρος αὐτῆς φράσεως, τοῦ κηρύγματος τοῦ Χριστοῦ, εἰς τὸ ὁποῖον διαφαίνεται ὅτι, χρησιμοποιοῦνταν πρὸ τῆς ἐνσαρκώσεως τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες φιλοσόφους εἰς τὴν μεθοδολογία τῆς γεωμετρίας κοινῶς γεωμετρικῆς ἐπιστήμης.

  Παραθέτω λοιπόν, τὶς δύο φράσης τῶν φιλοσόφων, ποὺ εἶναι ὁ ἄξονας τῆς ἐνδελεχοῦς ἐρεύνης μας. Οὖτες εἶναι οἱ ἑξῆς χαρακτηριστικές: «Ὅπερ ἔδει δεῖξε» καὶ «Ὅπερ ἔδει ποιήσεως». Ἡ μὲν πρώτη γιὰ τὴν ἀπόδειξη μίας πράξης ἐνῷ ἡ δεύτερη γιὰ τὴν λύση ἑνὸς θεωρήματος. 

  Δεδομένου τῆς παραπομπῆς, ἐντοπίζετε μία συναλληλία τῆς φρασεολογίας τοῦ Χριστοῦ μετὰ ἐκείνης τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων φιλοσόφων μὲ μιὰ ἐλάσσων διαφορὰ εἰς τὸ ξεκίνημα τῆς φράσης. Ἄραγε, συμβαίνει ἡ οἱανδήποτε  συνταύτιση τῶν ἐννοιῶν εἰς τοῦτες τὶς ἑτεροχρονικὲς φράσεις; 

 Προφανῶς, ἂν καὶ ἐφόσον ἀναλογιστοῦμε τὸ μέγεθος τῆς ἐπιστημονικότητας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅπου, ὡς Θεὸς Δημιουργὸς ἔφτιαξε τὰ σύμπαντα τοῦ κόσμου μὲ τὴν ἀσύγκριτα ὑψηλῆς διανοήσεως γεωμετρία Του... τὰ πάντα εἶναι πιθανά... καὶ μάλιστα διὰ μέσου τῆς μετάδοσης τοῦ σπερματικοῦ λόγου στοὺς πρὸ Χριστοῦ Ἕλληνες φιλοσόφους! 

 Ἐν τούτοις ἐὰν εἰσχωρήσομεν εἰς τὸ ἀπύθμενο βάθος τῆς θεωρίας τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν ἐπιστημονικῶν δεδομένων τῆς γεωμετρίας καταλήγουμε ὅτι, τὰ δεδομένα αὐτὰ κληροδοτήθηκαν ἐξ ουρανοῦ. Οἱ πνευματικοὶ διανοητὲς καὶ ἐμπνευστὲς αὐτῆς τῆς ἐπιστήμης εἶχαν τὸ χάρισμα τῶν θείων πνευματικῶν δώρων Τοῦ Θεοῦ. 

 Ἐπὶ παραδείγματι, στὰ πλατωνικὰ στερεά, τὸ σύμπαν ὡς δωδεκάεδρο ἀντιστοιχεῖ μὲ τὸν αἰθέρα καὶ πρόκειται γιὰ τὴν πεμπτουσία τῆς δημιουργίας τοῦ σύμπαντος κόσμου.

   Ἡ Πλατωνικὴ σκέψη, ποὺ ἕλκει τὶς ρίζες της ἀπὸ τοὺς προσωκρατικοὺς φιλοσόφους, γνωρίζει τὴν γεωμετρικὴ κατασκευὴ τῶν πάντων εἰς τὸ ἄϋλο καὶ ὑλικὸ σύμπαν καὶ μελετᾶ μεθοδικὰ τὴν ἐπίδραση τῶν σχημάτων εἰς τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου. 

  Ὀπόταν ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἐπιδέχονταν τὴν βελτίωση ἢ κοινῶς τὴν πνευματική τε καὶ σωματική ἐξέλιξη του, ἀποβάλλονταν ἀπὸ τὴν Πλατωνικὴ Ἄκαδημία. Διὰ τοῦτο εἰς τὸ ὑπέρυθρο τῆς Ἀκαδημίας ὑπῆρχε ἡ φράση «Μηδεὶς ἀγεωμέτρητως εἶστε μου τὴν στέγην».

  Ἐὰν συνταυτίσουμε τὴν φράση τοῦ Πλάτωνος μὲ τὸ λόγο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ πρὸς τοὺς Φαρισαίους δυνάμεθα νὰ ποῦμε ὅτι, πιθανόν, ὁ Κύριος μᾶς νὰ ὁμίλησε πρὸς τοὺς Ἰουδαίους μὲ μία ἀρχαία ἑλληνικὴ θεώρηση τῶν πραγμάτων. 

 Σημαίνει δηλαδὴ ὅτι, κλιμακωτὰ μὲ γεωμετρικὸ τρόπο ὁ ἄνθρωπος ἠδύνατο νὰ ἀποκοπεῖ ἀπὸ τῆς κακίες συνήθειες γιὰ νὰ φτάσει στὴν ἀπομάκρυνση τῶν σφαλμάτων του. Συνελλόντι εἰπεῖν, ἡ γεωμετρικὴ πρόοδος, μὲ γνώμονα τὴν μαθηματικὴν ἀκρίβεια, καθιστᾶ τὸ ἄτομο μία πνευματικὴ ὀντότητα ἐν ἐξέλιξῃ. Ἄλλωστε, ἡ γεωμετρία καὶ τὰ μαθηματικὰ ἀνήκουν στὴν ὀρθολογιστικὴ ἐπιστήμη. 

  Δηλαδή, σύμφωνα μὲ τὰ δεδομένα τῆς πλατωνικῆς θεωρίας, ἐὰν οἱοσδήποτε ἀσκούμενους προσαρτοῦσε εἰς τήν ζωή του  τὸν δωδεκάδρο γεωμετρικὸ σχεδιασμὸ ἐναρμονίζονταν μὲ τὸν Δημιουργὸ τοῦ Σύμπαντος ὥστε ἠδύναντο νὰ φτάσει εἰς τὴν ἐκ Σωκράτους ἐπονομαζομένη πεμπτουσία. 

 Ὁ Σωκράτης, δίδασκε περὶ τῆς ἐξέλιξης καὶ τελειοποίησης τῆς ψυχῆς, κάτι τὸ ὁποῖον γοήτευσε τὸν Πλάτωνα, ὁ ὁποῖος ἀκολούθησε τὸν δάσκαλο του μέχρι τὴν τελευταία του πνοή. Ἔπειτα, ὅτι εἶχε συλλέξει ἀπὸ τοὺς μακροχρόνιος διαλόγους τὰ κατέγραψε σὲ ἐπιμορφωτικοὺς βίβλους(δὲς Φαῖδρο). 

  Τὸ ἐπαγωγικὸ σύστημα καὶ ἡ πεμπτουσία ἦταν θεωρήματα ὅπου κάθε ἐξασκούμενος φιλόσοφος φλέρταρε μὲ τὴν τελειότητα τῆς ψυχῆς. Ὁ ἀσκούμενος μαθητὴς ἔπρεπε νὰ εἶναι γεωμετρημένος, ποὺ σημαίνει νὰ εἶναι σώφρων, δίκαιος, ἀκριβής, νὰ πρεσβεύει τὴν ἰσότητα τῶν ἀνθρώπων. 

 Ἐν τούτοις, κάτι ἔλειπε ἀπὸ τὸ κάδρο τῆς θεωρίας κι αὐτὸ τὸ κομμάτι βρίσκονταν στὸν σημεῖο ἐλεύσεως τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ  εἰς τὸν πλανήτη Γῆ. 

  Ὁ Χριστὸς ὑπάρχει ὡς ἕνας καὶ μοναδικὸς καθηγητὴς τῆς ἀνθρωπότητας. Μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ ἀρχιερέα διδασκάλου ἐνημερώνει τοὺς ἀσυνάρτητους ψυχικὰ Φαρισαίους, καὶ ὅλοι τὴν ἀνθρωπότητα ὅπου μέλλει νὰ βαπτιστεῖ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, πὼς πρέπει νὰ ἐντρυφήσουμε στὸ ἐσωτερικὸ τῆς ὑπάρξεως μας, νὰ καθαρίσουμε τοὺς ρίπους μὲ τὸ μυστήριοτης ἐξομολογήσεως, γιὰ νὰ ἔλθουμε σὲ ἁρμονία μὲ τὸν Θεό, Πλάστη καὶ Δημιουργό. 

 Ὁ Θεὸς δημιουργῶντας μὲ γεωμετρικὴ ἀκρίβεια τὰ πάντα ἔθεσε ὡς πέμπτο στοιχεῖο(δεν εἶναι τυχαία ἡ ὁποὺ προέρχεται ἡ λέξη πεμπτουσία) τὸ δωδεκάεδρο γιὰ νὰ στολίσει, παραχαράσοντας ὅπως λέγουν, τὸ σύμπαν. 

 Τὸ δωδεκάεδρο μὲ ἕδρες δώδεκα κανονικὰ πεντάγωνα ἀντιστοιχεῖ μὲ τὸν ἐξωκοσμικὸ αἰθέρα, ὅπου βάση αὐτοῦ τοῦ στοιχείου μεταφέρεται το φῶς ἀπ' ἄκρη σ' ἄκρη τοῦ σύμπαντος κόσμου...

 Κλείνοντας, ἕνα θέμα τεράστιας ἀναλύσεως, συνειδητοποιούμε τὴν μεγάλη καὶ τεράστια παρουσία τοῦ Ὄντως Ὤν Δημιουργοῦ, τοῦ ἀπερινόητου, ἀνέκφραστου, ἀκατάλυπτου, ἀόρατου, ἀεὶ ὤν ὡς αὐτὸς ὤν, εἰς τὰ πάντα ὡς πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν. 

 Ἡ Τριαδικὴ θεότης ἦταν τελικὰ τὸ ἄγνωστο Ὀν ποὺ ἀναζητοῦσαν οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες φιλόσοφοι, κι ὡς Ἄγνωστο Θεὸ ἤθελαν νὰ τὸν προσεγγίσουν νὰ τὸν γνωρίσουν γιατί εἶχαν φτάσει στὸ συμπέρασμα ὅτι ἐκεῖ κρύβονταν το φῶς τῆς ἀλήθειας ἤτοι τοῦ ἀληθινοῦ τρόπου τελείωσης - πεμπτουσίας τοῦ πτωτικοῦ ἀνθρώπου... 

 Ἐν τούτοις, ἡ φράση τοῦ Κυρίου ἡμῶν, Ἰησοῦ Χριστοῦ, "ταῦτα δὲ ἔδει ποιῆσαι", ἐμπεριέχει μιὰ ἐγκόσμια συγκαταβατικὴ διδασκαλία πρίν τὴν πορεία τοῦ σταυρικοῦ μαρτυρίου γιὰ τὴν λύτρωση τοῦ ἀνθρώπου! 

ΧΑΙΡΕΤΕ & ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

  

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

•Καινὴ Διαθήκη, Κατὰ Λουκᾶ Εὐαγγέλιον
•ΠΛΑΤΩΝ, ΦΑΙΔΡΟΣ