ЭIЄ

Η ΘΕΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΤΥΒΙΓΓΗΣ ΜΑΡΤΥΡΑ

 ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ

Ἔρευνα & συγγραφὴ Ἰωάννης Βαφίνης

 Ἕνα ἰδιαίτερο μυστικὸ τῆς ἱστορικῆς πραγματείας κρύβεται σὲ μιὰ μικρὴ παραμυθένια πόλη τῆς Γερμανίας την ἐπονόμαστι Τυβίγγη ἢ Τύμπινγκεν (Γερμανιστί). 

 Μὲ ἐπίκεντρο τούτη τὴν μικρὴ πόλη ἀσχολούμαι στὴν τοιαύτη μελέτη, ὅπου καὶ ἡ ὕπαρξη τοῦ Πανεπιστημίου μὲ τὴν μυστικὴ πραγματεία! 

Στὴν εἰκόνα βλέπουμε τὴν περιοχη ὄπου βρίσκεται ἡ Σχολὴ τῆς Τυβίγγης ποὺ θεωρεῖται ἕνα ἑρμηνευτικὸ ρεῦμα συγκρότησης στὸ ὁποῖο δίδεται ἔμφαση στὴν πλατωνικὴ διδασκαλία τῶν ἀγράφων δογμάτων. Πρόκειται γιὰ τὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Tübingen, μιᾶς μικρῆς πόλης της Σουηβίας στὴ Νοτιοδυτικὴ Γερμανία. Ἐδῶ φυλάσσεται τὸ κείμενο τῆς προφητείας τοῦ Μαντείου τῶν Δελφῶν γιὰ τὸν Παρθενῶνα καὶ οἰκοδόμηση τοῦ στὰ πρώιμα χρόνια πρὸς τιμὴν μίας γυναικείας μορφῆς μὲ τὸ ὄνομα Μαρία 

ποὺ ἔμελλε νὰ 'ρθεῖ γιὰ νὰ γέννηση τὸν λυτρωτὴ τοῦ κόσμου τὸν ἐπονομαζόμενον Ἰησοῦν Χριστόν... (δεῖτε τὸ ἱστορικὸ τῆς ἔρευνας κάτωθι] 

   Ἡ ἔλευσις τοῦ Ἀποστόλου Παύλου εἰς τὴν Ἑλλάδα, κατὰ τὴν ἄποψη ὁρισμένων μελετητῶν, συνδυάστηκε μὲ ἕνα ξεχωριστὸ γεγονὸς τῆς ἀρχαίας χριστιανικῆς ἱστορίας.

  Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνη, ὅπου τελεῖται ἡ ἑορτή του οὐρανοβάμων Ἀποστόλου Παύλου καὶ κορυφαίου τῶν ἀποστόλων τῆς ἱεραποστολικῆς ἀλήθειας, μνημονεύεται καὶ ἡ ἔλευσις τοῦ εἰς τὴν ἱερὴ πόλη τῶν Ἀθηνῶν. 

  Κατὰ τὴν γραφὴν τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου παραδίδεται ἡ συνάντηση τῶν ἑπτὰ Ἑλλήνων σοφῶν μὲ τὸν Ἀπόλλωνα ὅπου τὸν προέτρεψαν νὰ τοὺς προφητεύσει τὰ μέλλοντα γεγονότα. Ἰδοὺ τὸ ὅ,τι διημείφθη μεταξύ τους: «Συναχθέντες δὲ οἱ σοφοὶ εἶπον τῷ Ἀπόλλωνι. Προφήτευσον ἡμᾶς λέξας, ὦ Ἀπόλλων, τίνος μετὰ σέ, δομὸς οὗτος ἔσται; Ἀπόλλων ἀποκρινάμενος τούτοις ἔφη. «Ὅσα μὲν πρὸς ἀρετὴν καὶ κόσμον ὄρωρε ποιεῖν, ποιεῖτε. Ἐγὼ δὲ ἐφετμεύω τρεῖς ἕνα μόνον ὑψιμέδοντα θεόν, οὐ λόγος ἀφ’ ἐν ἀδαῆ κόρῃ ἔγκυμος γενόμενος, ἐν ἀπάντι κόσμῳ ὦσπερ πυρφόρον τόξον διαδραμὼν ἁλιεύσει τοὺς ἀνθρώπους ὦσπερ ἰχθύας βυθοῦ ἐκ τῆς ἀπιστίας, οὖς καὶ ζωγρήσας πατρὶ προσάξει δῶρον. Μαρία δὲ τούνομα αὐτῆς». καὶ ταῦτα προφητεύσας Ἀπόλλων εἶπε.» Μετάφραση: [Συγκεντρωμένοι δὲ οἱ σοφοὶ εἶπαν πρὸς τὸν Ἀπόλλωνα: «προφήτευσε σ’ ἐμᾶς προφήτη Ἀπόλλωνα, τίνος μετὰ ἀπὸ σένα θὰ εἶναι ὁ οἶκος αὐτός;» Ἀποκρινόμενος ὁ Ἀπόλλων πρὸς αὐτοὺς εἶπε: «Ὅσα σχετικὰ μὲ τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν κοσμιότητα ποὺ ἔχει παρακινηθεῖ νὰ κάνει, πράττετε καὶ σεῖς. Ἐγὼ δὲ προφητεύω ἕναν μόνον τρισυπόστατο Θεὸ ἐκτεινόμενο εἰς τὰ ὕψη, τοῦ ὁποίου ὁ ἀνείπωτος Λόγος ἀφοῦ κυοφορηθεῖ σὲ κόρη ἀνυποψίαστη, ὅπως ἀκριβῶς τὸ πυρφόρο τόξο, θὰ αἰχμαλωτίσει ὅλο λωτίσει ὅλον γενικῶς τὸν κόσμο ὅπως ἀκριβῶς τους ἰχθεὶς ἀπὸ τὸ βάθος τῆς ἀπιστίας. Δῶρο θὰ τὸν προσφέρει εἰς τὸν Πατέρα. Μαρία δὲ τὸ ὄνομα αὐτῆς»]Commentarius de templo Athenarum. Εξηγητικὸν περὶ τοῦ ἐν Ἀθήναις ναοῦ... Περὶ τοῦ ναοῦ καὶ περὶ τῶν διδασκαλείων καὶ τῶν θεάτρων ἐν ̓Αθήναις.  (PG 28, σελ. 1.428 – 1.432 .

 Πολλὰ χρόνια μετὰ τοῦ γεγονότος τῆς προφητείας ἦλθε εἰς τὴν Ἀθήνα ὁ ἀπεσταλμένος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ νὰ κηρύξει τὴν ἀλήθεια περὶ τοῦ Σταυρικοῦ θανάτου καὶ τῆς Ἀνάστασης Αὐτοῦ.

 Στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, τοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, μαθαίνουμε κάθε λεπτομέρεια αὐτῆς τῆς ἐπίσκεψης καὶ τὰ λεχθέντα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρὸς πάντες τοὺς Ἀθηναίους πολῖτες. «Σταθεὶς δὲ ὁ Παῦλος ἐν μέσῳ τοῦ Ἀρὲίου Πάγου ἔφη· Ἄνδρες Ἀθηναῖοι, κατὰ πάντα ὡς δεισιδαιμονεστέρους ὑμᾶς θεωρῶ· 23 διερχόμενος γὰρ καὶ ἀναθεωρῶν τὰ σὲβάσματα ὑμῶν ἔὗρον καὶ βὼμὸν ἐν ᾧ ἐπεγέγραπτο, Ἀγνώστῳ θέῷ. ὃν οὖν ἀγνοοῦντες εὐσεβεῖτε, τοῦτον ἐγὼ καταγγέλλω ὑμῖν».

 Τὸ γεγονὸς αὐτὸ συνδέεται μὲ ἕνα παράδοξο συμβάν. Καθώς, ὁ Παῦλος ὁδηγήθηκε εἰς τὸ βῆμα τῆς Πνυκός, διὰ νὰ κηρύξει τὸ μήνυμα τῆς Τοῦ Χριστοῦ Ἀληθείας, βλέπει μία ἐπιγραφὴ σημειοῦσα ἑλληνιστὶ "Τῷ Ἀγνώστω Θεῶ". Θεωρῶντας ὅτι, οἱ Ἀθηναῖοι βρίσκονται πιὸ κοντὰ στὴν ἀλήθεια ἀπὸ τοὺς ἄλλους Ἕλληνες συνδέει τὴν ἀναφορά του μὲ τὴν παράδοξον ἐπιγραφήν. Ἦταν ὅμως παράδοξη;

 Ἡ ἐπιστήμη τῆς ἀρχαιολογίας καὶ τῆς ἱστορίας μας δίνει τὸ δικαίωμα τῆς ἐμπεριστατωμένης ἄποψης μέχρις ὅτου ἕνα νέο εὕρημα ἀλλάξει τὰ δεδομένα.Τὸ εὕρημα εὑρέθη, ἀλλά, κανεὶς δὲν τὸ ἀνέδειξε ὅσο τοῦ πρέπει. 

Ἕνας νέος ἱστορικὸς ἐπιστήμων, ὁ Ἀντώνης Καλδέλλης ἔρχεται νὰ ταράξει τὰ νερὰ τῶν ἐπιστημονικῶν κόλπων γράφοντας τὸ βιβλίο "Ὁ Βυζαντινὸς Παρθενῶνας". 

 Ἐκεῖ κατατίθεται ἡ πανάρχαια προφητεία, ἐποχῆς Θησέως, ποὺ δεικνύει γιὰ ποιά ἐκτίσθει ὁ ναὸς τοῦ Παρθενῶνα καὶ τὴ σχέση του μὲ τὸ βωμὸ ποὺ ἔφερε τὴν ἐπιγραφὴ "Τῷ Ἀγνῶστο Θεῶ".

 Ξέρω τί θὰ πεῖτε, ἐσεῖς οἱ φανατικοὶ τοῦ ἱερατείου καὶ ἐσεῖς τῆς παγανιστικῆς θεωρίας. Λυπᾶμαι, ὅμως, ἡ ἀλήθεια δὲν δύναται νὰ κρυβεῖ.

   Ὡστόσο, δεῖτε τα λεχθέντα του Αγίου Αθανασίου στις κάτωθι εικόνες: 

 Ὁ ναὸς τοῦ Παρθενῶνα, σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὰ λεχθέντα τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου χτίστηκε ἀπὸ τὸν Ἀπόλλων, τὸν ἐκ Θεοῦ ἀπεσταλμένο, ποὺ τοποθέτησε ἐγχάρακτο βωμό γιὰ νὰ γνωρίσει εἰς τοὺς Ἕλληνες  τὸν Ἄγνωστο Θεὸ ἤτοι καὶ Τριαδικόν Θεὸν. 

 Παράλληλα, μὲ τὸν Δελφικὸ χρησμὸ ποὺ διασώθηκε στὴν Θεοσοφία της Τυβίγγης, ἀλλὰ, καὶ στὸ ἀρχαιολογικόν εὕρημα τοῦ 5ου ἢ 6ου π.Χ. αἰῶνα στὴν Ἰκαρία, ἐπιβεβαιώνεται ὅτι ὁ ἀπ' αἰῶνος ναὸς τῆς Ἀκρόπολης τῶν Ἀθηνῶν ἀνήκε ἀπὸ πρὸ Χριστοῦ κατασκευῆς του στὴν Παρθένο Μαρία Μητέρα Τοῦ Υἱοῦ Τοῦ Θεοῦ. 

 Ἡ Ἀκρόπολη τῶν Ἀθηνῶν, ὅπως ὑποστηρίζει ὁ Α. Καλδέλλης, δηλώνει τὸ σημεῖο συνάντησης τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ τοῦ χριστιανισμοῦ. Τὴν θεωρία αὐτὴ φαίνεται νὰ ἀνακάλυψε πρῶτος ὁ Ἅγιος Ἐπίσκοπος τῶν Ἀθηνῶν Μιχαὴλ Ἀκομινάτος Χωνιάτης μέσα ἀπὸ τὰ συγγράμματα τὰ εὑρισκόμενα ὑπὸ τὴν κατοχή του. 

 Ὁ Ἅγιος ἐπίσκοπος, σύμφωνα μὲ τὸ συγγραφικὸ ἔργο τοῦ Σπυρίδωνος Λάμπρου, διατηροῦσε πλούσια βιβλιοθήκη ἐπὶ τοῦ ἱεροῦ βράχου τῶν Ἀθηνῶν καὶ πιὸ συγκεκριμένα στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ Παρθενῶνα. 

 Ἡ ἐπικρατοῦσα ἄποψη θέλει τον Χωνιάτη νὰ βαστᾶ στὰ χέρια του μυστικοὺς κώδικες ἀπὸ διασωθέντες σιβυλλικοὺς χρησμοὺς τῆς ἀρχαίας ἐποχῆς τῶν Ἑλλήνων καὶ θεολογικὰ κείμενα τῶν ἁγίων πατέρων ἀλλὰ καὶ μεγάλους Ἕλληνες ποιητὲς καὶ φιλοσόφους, ὅπως Ὅμηρο, Πίνδαρο, Θουκυδίδη, Πλάτωνα, Ἀριστοτέλη, Δημοσθένη, Γαληνό, Εὐκλείδη κ.α.

  Πρῶτο του μέλημα ἦταν νὰ κατονομάσει τὴν Μητέρα Τοῦ Χριστοῦ εἰς τὰς Ἀθήνας Ἀθηναία ἢ Ἀθηνιώτισσα - Γοργοεπίκοο καὶ νὰ τὴν ἀνακηρύξη πολιοῦχο ἤτοι καὶ προστάτη τῆς ἱερᾶς πόλεως τῶν Ἀθηνῶν ἐπιβεβαιώνοντας τὰ λεχθέντα τόσο τῆς προφητείας τοῦ Ἀπόλλωνος ὅσο δὲ τῆς ἀναφορὰς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου περὶ τοῦ Ἀγνώστου Θεοῦ. 

  Περαιτέρω, δεῖτε τὶς εἰκόνες καὶ διαβάστε τὸν χρησμὸ ἀλλὰ καὶ τὴν παρόμοια ἐπιγραφὴ ποὺ βρέθηκε στὴν Ἰκαρία ποὺ ἐπιβεβαιώνει τὴν ὕπαρξη τοῦ δελφικοῦ χρησμοῦ καὶ τὴν ἀληθινὴ πηγὴ αὐτῆς...(δύνασθαι νὰ βρεῖτε τὸ βιβλίο διαδικτυακὰ γιὰ νὰ τὸ διαβάσετε ἐμπεριστατωμένα).

  Τελικῶς, ὅλοι ποιοῦν τὴν νῆσσαν διὰ νὰ μὴν χαλαστεὶ ἡ θεωρία ἐξ ἀνατολῶν το φῶς, ἐκ τοῦ περιούσιου λαοῦ τῆς Π.Δ.

 Ἐρασμία Ἁγιοτόκε Ἀθῆναι!

   Τὸ ἐξώφυλλο τοῦ βιβλίου τοῦ Ἀντώνη Καλδέλλη 

Εἰκόνες ἀπὸ τὸ βιβλίο "Βυζαντινὸς Παρθενῶνας" τοῦ Α. Καλδέλλη πού 

δείχνουν τὸ θραῦσμα τῆς ἐπιγραφῆς 

ποὺ βρέθηκε στὴν Ἰκαρία καὶ ἐμπεριέχει 

τὸ ἕνα τρίτο του χρησμοῦ τοῦ Ἀπόλλωνος συσχετιζόμενος μὲ τὴν Ἀθήνα καὶ τὴν Κύζικο

ποὺ παραδίδεται στὴν Θεοσοφία της Τυβίγγης  

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΧΩΝΙΑΤΗ 

ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

•Ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Μεγάλου, Commentarius de templo Athenarum. Ἐξηγητικὸν περὶ τοῦ ἐν Ἀθήναις ναοῦ... Περὶ τοῦ ναοῦ καὶ περὶ τῶν διδασκαλείων καὶ τῶν θεάτρων ἐν Ἀθήναις. (PG 28, σελ. 1.428 – 1.432

•ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΛΔΕΛΛΗΣ, Ο ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑΣ, εκδ. Ψυχογιός, Αθήνα 

•ΣΠΥΡΟΥ ΛΑΜΠΡΟΥ, ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ, ΑΘΗΝΑΙ 1905

                                                        

 

ЭIЄ

  ΘΗΣΕΥΣ Ο ΠΡΩΤΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΕΙΡΕΣΙΩΝΗΣ

       (Ἑλληνορωμαϊκὲς καλένδαι )

      Ἔρευνα & συγγραφὴ ὁ Ἰωάννης Γ. Βαφίνης 

 

  Εἰς τὴν σύγχρονη νεοελληνικὴ μουσικὴ παράδοση ἐπιβιώνει ἕνα πολυδιάστατο ἀειθαλὲς ἐτήσιο δρώμενο, παρόμοιο καὶ συγγενὲς μὲ τὰ κάλαντα τῶν Χριστουγέννων, τῆς Πρωτοχρονιᾶς, τῶν Θεοφανίων καὶ τοῦ Λαζάρου.

 Οι σύγχρονες λαογραφικὲς μελέτες ὁδηγήθηκαν μὲ σιγουριὰ στὸ συμπέρασμα τῆς κοινῆς ρίζας τῶν καλάντων μὲ τὶς ἀρχαῖες ἑλληνορωμαϊκὲς καλένδες.  

 Ὁρισμένοι ἐμβριθεῖς μελετητὲς προσέδωσαν μία πιὸ οὐσιώδη διάσταση τοῦ σύγχρονου ἔθους τῶν καλάντων, ἀναγάγωντας τὶς ἀπαρχὲς τῶν δρωμένων στὴν ἐτήσια τέλεση τῆς εἰρεσιώνης τῶν ἀρχαϊκῶν ἤτοι καὶ ἐποχῆς Θησέως χρόνων, μολονότι, ἡ ἀρχαία εἰρεσιώνη ἦταν ἕνα ἐνιαύσιο δραματοποιημένο ἔθιμο τῶν Ἑλλήνων μὲ πανάρχαιες καταβολές. 

 Πρωτοπόρος ὅλων, ὁ συγγραφεὺς καὶ ἱερέας τῶν Δελφῶν Πλούταρχος, ὑποστήριξε ἱστορικῶς τὴν δημιουργία τῆς εἰρεσιώνης ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Θησέα, βασιλέα τῶν Ἀθηνῶν. Ἰδοὺ λοιπὸν καὶ τὰ γραφόμενα του: «θάψας δὲ τὸν πατέρα, τῷ Ἀπόλλωνι τὴν εὐχὴν ἀπεδίδου τῇ ἑβδόμῃ τοῦ Πυανεψιῶνος μηνὸς ἱσταμένου· ταύτῃ γὰρ ἀνέβησαν εἰς ἄστυ σωθέντες. ἡ μὲν οὖν ἕψησις τῶν ὀσπρίων λέγεται γίνεσθαι διὰ τὸ σωθέντας αὐτοὺς εἰς ταὐτὸ συμμῖξαι τὰ περιόντα τῶν σιτίων καὶ μίαν χύτραν κοινὴν ἑψήσαντας συνεστιαθῆναι καὶ συγκαταφαγεῖν ἀλλήλοις. τὴν δὲ εἰρεσιώνην ἐκφέρουσι κλάδον ἐλαίας ἐρίῳ μὲν ἀνεστεμμένον, ὥσπερ τότε τὴν ἱκετηρίαν, παντοδαπῶν δὲ ἀνάπλεων καταργμάτων διὰ τὸ λῆξαι τὴν ἀφορίαν, ἐπᾴδοντες· εἰρεσιώνη σῦκα φέρει καὶ πίονας ἄρτους καὶ μέλι ἐν κοτύλῃ καὶ ἔλαιον ἀποψήσασθαι καὶ κύλικ᾽ εὔζωρον, ὡς ἂν μεθύουσα καθεύδῃ. καίτοι ταῦτά τινες ἐπὶ τοῖς Ἡρακλείδαις γίνεσθαι λέγουσιν, οὕτως διατρεφομένοις ὑπὸ τῶν Ἀθηναίων· οἱ δὲ πλείονες ὡς προείρηται.» (Βίοι Παράλληλοι, Θησεὺς 22).

Ζωγραφικὴ ἀπεικόνιση τοῦ δημιουργοῦ τῆς εἰρεσιώνης Λυρωδοῦ Θησέα ἀντίκρι τῆς Ἀριάδνης ἄδοντας κάποιο ἐρωτικὸ ἆσμα - ὕμνο ἀποδεικνύοντας ὅτι, ὁ βασιλιᾶς τῶν Ἀθηνῶν εἶχε μουσικὸ γονίδιο ἀπὸ τὴν γενιὰ τῶν Ἐρεχθειδῶν. Ἡ ἀπεικόνιση προέρχεται ἀπὸ ἀττικὸ μελανόμορφο αγγείο του 5ου αἰῶνα π.Χ. ποὺ βρίσκεται στὸ Βρετανικὸ μουσεῖο. 

 Σύμφωνα, λοιπόν, μὲ τὰ γραφόμενα τοῦ Πλουτάρχου ὁ ἐμπνευστὴς τῆς Ειρεσιώνης ήταν ὁ Θησέας. Ὁ Θησεύς εκτός ἀπὸ τὶς ἡρωικές του ἱκανότητες διέθετε καὶ καλλιτεχνικὸ τάλαντο, ἐξασκοῦσε τὴν λυρωδική - κιθαρωδικὴ τέχνη  τὴν διδαχθεῖσα ἐκ τοῦ Ἀπόλλωνος, καθότι, ὁ μουσηγέτης παρέδωσε τὴν τέχνη τοῦ κιθαρωδεὶν στούς Ίωνες απογόνους του, τοὺς διαβιώσαντες  στὴν Ἀττικὴ γῆ. Αὐτοὶ ἑνώθησαν μὲ τοὺς γηγενεῖς δημιουργῶντας τὶς πρῶτες τέσσερις φυλὲς τῶν Ἀθηνῶν.  

  Ἀργότερα ἐρχόμενος, ὁ Θησέας, εἰς τὸν θρόνο τῆς πόλεως, ἀναίρεσε τὶς τοπικὲς ἐξουσίες τῶν πέριξ πολισμάτων ἐγκαθιδρύοντας μὶα πόλη ὑπὸ μίαν ἀρχὴν ὅπου καὶ εἰς τὸν πληθυντικὸ ἡ φερωνυμία "αἱ Ἀθῆναι" .  

 Παράλληλα, στοὺς χρόνους τῆς βασιλίας του, διάρκειας ἄνω τῶν τριάντα χρόνων, θέσπισε νόμους καὶ ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις. 

Ἀπὸ μαρμάρινο ἀνάγλυφο, ἕνας μικρὸς Ἀθηναῖος φέρει στὸν ὦμο του τὴν εἰρεσιώνη περιφερόμενος από σπίτι σὲ σπίτι στοὺς δρόμους τῆς πόλης τῶν ἀρχαίων Ἀθηνῶν τελῶντας τὸ ἔθιμο. Δίπλα του κάποιος νοικοκύρης του προσφέρει φιλοδώρημα. 

 Ὁ Θησέας, ὡς βασιλιᾶς τῆς Ἀθήνας, θέσπισε κάθε ἑβδόμη Πυανεψίωνος νὰ ἀποδίδεται ἡ εὐχὴ πρὸς τὸν Ἥλιο Ἀπόλλωνα, ἐτησίως, ὑπὲρ τῆς μνήμης τοῦ πατέρα του Αιγέα, κι ἀφοῦ ἔψηνε ὄσπρια τελοῦσε τὴν Εἰρεσιώνη.  

 Ἔπειτα, ψάλλοντας αὐτοπροσῶπος, εὐχετήριον ἆσμα ἐν τοῖς ὁδοῖς, περιφέρονταν κρατῶντας κλαδὶ ἐλιᾶς τυλιγμένο μὲ ἀρνήσιο μαλλὶ (λένε πὼς τὸ σχῆμα του ἔμοιαζε μὲ χριστουγεννιάτικο δένδρο). Τὸ τραγούδι τῆς εἰρεσιώνης ἦταν εὐφορικό, ὅπως καὶ τὰ σημερινὰ κάλαντα, ποὺ τοὺς ἀποδίδονται θρησκευτικὲς κι ἀποτροπαϊκὲς δοξασίες. 

 Ἐν κατακλεῖδι, ἡ ἀπαρχὴ τοῦ ἐθίμου ἐντοπίζεται στὴν πανάρχαια πόλη τῶν Ἀθηνῶν, τὴν κοιτίδα ὅλων τῶν τεχνῶν τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς δημοκρατίας. Τὸ ἔθος τοῦτο βασίζονταν στὴν λεγόμενη ἱκετηρία, ὅπου, ὁμοθυμαδὸν ἱκέτευαν οἱ Ἀθηναῖοι τὸν Θεὸ γιὰ τὴν ἀποτροπὴ πάσας νόσου, τινὸς κακοῦ καὶ θεομηνίας...

ΧΑΙΡΕΤΕ!

ΥΓ: Στὴν προσπάθεια ἀναβίωσης του ἀρχαίου λυρωδικοῦ μέλους τῶν ἀρχαίων ἀθηναϊκῶν καλενδῶν ποὺ μεταγγίσθηκαν εἰς τὸ πανελληνίο μὲ τὴν πάροδο τῶν αἰώνων παρουσιάζω μιὰ διασκευὴ τῶν παραδοσιακῶν καλάντων τῆς πρωτοχρονιᾶς μὲ συνοδεία τῆς ἐφτάχορδης λύρας τοῦ Ἀπόλλωνος:

                             
                           https://youtu.be/t-Xrvz7Y6fE

         

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
•Πλουτάρχου, Βίοι Παράλληλοι - Θησεὺς

ЭIЄ

Ἡ θεϊκὴ καταγωγὴ καὶ η εὐγενής παιδεία της λυρικής μουσικής των αρχαίων Ἀθηναίων  

   Ἡ Ἀθήνα εἶναι μιὰ πόλη ποὺ ἡ ἱστορία ἱδρύσεως τῆς ἀνάγεται στὴν 9η χιλιετηρίδα π.Χ. ἂν καὶ τὰ ἀρχαιολογικὰ εὐρύματα πρὸ τοῦ Β' παγκοσμίου πολέμου ὁμιλοῦν περὶ τῆς 11ης χιλιετηρίδος. 

  Ἡ ὀνομασία της προῆλθε ἀπὸ τὴν Παλλάδα Ἀθηνᾶ καὶ λόγῳ τῆς προστασίας, ποὺ παρεῖχε στοὺς κατοίκους τῶν Ἀθηνῶν, ὀνομάστηκε πολιοῦχος, δηλονότι, ἡ λέξη πόλις εἶναι ἀποκλειστικὰ ἀρχαία ἀθηναϊκή. 

  Οἱ κάτοικοι τῶν Ἀθηνῶν, ὑποστήριζαν τὴν αὐτόχθονη καταγωγή τους τὴν προερχόμενη ἀπὸ τὴν γενιά των Κεκροπιδὼν καὶ τῶν Ἐρεχθειδῶν.   

 Ἐν τούτοις, σύμφωνα μὲ τὰ γραφόμενα τοῦ Πλουτάρχου, οἱ γενάρχες τῶν ἀρχαίων Ἀθηναίων ἤτανε δύο, ὁ Ἀπόλλων καὶ ἡ Ἀθηνᾶ.    Τὴν ἄποψη αὐτὴ διακηρύττει ὁ Πλούταρχος, διὰ στόματος Ἀλκιβιάδου, στὴν βιογραφία τοῦ ἐν λόγῳ Ἀθηναίου ἀνδρός. Τὸ αἴτιον τῆς ἀναφορᾶς αὐτῆς ἦταν ὁ αὐτοπροσδιορισμὸς τῆς ρητορικῆς - φιλοσοφικῆς δεινότητας ποὺ διακατεῖχε τοὺς Ἀθηναίους ἔναντι τῶν ὑπολοίπων Ἑλλήνων καὶ δὴ τῶν Θηβαίων.  

  Ὁ Ἀλκιβιάδης, ἦταν τόσο ἐκλεπτυσμένος καὶ πνευματώδης τύπος ἀνδρὸς ποὺ θεωροῦσε τὴν ἐκμάθηση τῆς αὐλητικῆς τέχνης ἀταίριαστη πρὸς κάθε ἐλεύθερο ἄνθρωπο. Ὑποστήριζε μὲ παρρησία ὅτι, τὸ παίξιμο τῆς Λύρας ἦταν ἡ μόνη συμβατὴ ὀργανικὴ χρήση γιὰ κάθε ἐλεύθερο πολίτη, καθότι, δὲν παραμόρφωνε τὸ πρόσωπο τοῦ μουσικοῦ, ὅπως συνέβαινε ἀντίθετα μὲ τὸ παίξιμο τοῦ αὐλοῦ. 

  Ἔτσι, ὁ  κιθαρωδός - λυρωδός, ποὺ ἐξασκοῦσε την κιθαρωδία - λυρωδία,  μποροῦσε νὰ διατηρήσει τὸ στόμα του ἐλεύθερο διὰ νὰ ἀρθρώσει συνάμα καὶ λόγο, δηλαδὴ νὰ τραγουδήσει. Γι' αὐτό, ἔλεγε συχνὰ ὅτι, τὸν αὐλὸ καλύτερα νὰ τὸν παίζουν τὰ παιδιὰ τῶν Θηβαίων ποὺ δὲν γνωρίζουν καλὰ νὰ συζητοῦν καὶ νὰ φιλοσοφοῦν.  

  Ἀκόμη καὶ ἡ Ἀθηνᾶ, καθορόντας αὐτὴ τὴν κακὴ ἔκφανση τοῦ αὐλοῦ τὸν πέταξε μακριά. Ἤτοι καὶ ὁ Ἀπόλλων, ἀφοῦ νίκησε σὲ μουσικὸ ἀγῶνα τὸν αὐλητὴ Μαρσύα, ἔπειτα τὸν ἔγδαρε (μεταφορικὴ ἔννοια τοῦ μύθου). Αὐτοὶ οἱ δύο νομοθέτες θεοί, ἦταν οἱ γενάρχες τῶν Ἀθηναίων, σύμφωνα μὲ τὰ λεγόμενα τῶν Ἀθηναίων πρεσβυτέρων - πατριαρχῶν. 

ΑΡΧΑΙΟΣ ΕΛΛΗΝ ΚΙΘΑΡΩΔΟΣ

   

 Ἰδού, καὶ τὰ λεγόμενα τοῦ Πλουτάρχου: «ἐπεὶ δὲ εἰς τὸ μανθάνειν ἧκε, [2.4] τοῖς μὲν ἄλλοις ὑπήκουε διδασκάλοις ἐπιεικῶς, τὸ δ᾽ αὐλεῖν ἔφευγεν ὡς ἀγεννὲς καὶ ἀνελεύθερον· πλήκτρου μὲν γὰρ καὶ λύρας χρῆσιν οὐδὲν οὔτε σχήματος οὔτε μορφῆς ἐλευθέρῳ πρεπούσης διαφθείρειν, αὐλοὺς δὲ φυσῶντος ἀνθρώπου στόματι καὶ τοὺς συνήθεις ἂν πάνυ μόλις διαγνῶναι τὸ πρόσωπον. [2.5] ἔτι δὲ τὴν μὲν λύραν τῷ χρωμένῳ συμφθέγγεσθαι καὶ συνᾴδειν, τὸν δ᾽ αὐλὸν ἐπιστομίζειν καὶ ἀποφράττειν ἕκαστον τήν τε φωνὴν καὶ τὸν λόγον ἀφαιρούμενον. "αὐλείτωσαν οὖν," ἔφη, "Θηβαίων παῖδες· οὐ γὰρ ἴσασι διαλέγεσθαι· ἡμῖν δὲ τοῖς Ἀθηναίοις, ὡς οἱ πατέρες λέγουσιν, ἀρχηγέτις Ἀθηνᾶ καὶ πατρῷος Ἀπόλλων ἐστίν, ὧν ἡ μὲν ἔῤῥιψε τὸν αὐλόν, ὁ δὲ καὶ τὸν αὐλητὴν ἐξέδειρεν." [2.6] τοιαῦτα παίζων ἅμα καὶ σπουδάζων ὁ Ἁλκιβιάδης αὑτόν τε τοῦ μαθήματος ἀπέστησε καὶ τοὺς ἄλλους. ταχὺ γὰρ διῆλθε λόγος εἰς τοὺς παῖδας ὡς εὖ ποιῶν ὁ Ἀλκιβιάδης βδελύττοιτο τὴν αὐλητικὴν καὶ χλευάζοι τοὺς μανθάνοντας. ὅθεν ἐξέπεσε κομιδῇ τῶν ἐλευθέρων διατριβῶν καὶ προεπηλακίσθη παντάπασιν ὁ αὐλός» [2.2].

Στοχάζεται ὁ  

Ἰωάννης Γ. Βαφίνης 

Βιβλιογραφία

-Πλουτάρχου, Βίοι Παράλληλοι - Ἀλκιβιάδης,