ЭIЄ

Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

   ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΛΕΧΘΕΝΤΑ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ

ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΤΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ & ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗ

Ἔρευνα & συγγραφή: Ἰωάννης Γ. Βαφίνης 

  Μετὰ τὴν πάροδο τῆς κλασσικῆς ἐποχῆς, γνωστῆς καὶ ὡς χρυσοῦν αἰῶνα τοῦ Περικλέους, ἐπῆλθε μιὰ καμπὴ στὴν ἱστορία τῆς πολιτιστικῆς ἐξέλιξης τοῦ ἑλληνικοῦ κόσμου. 

 Στὸ σημεῖο μηδέν, αὐτῆς τῆς μεταπτώσεως, ἐμφανίστηκε ὁ ἐκ Μακεδονίας ἡγέτης τῶν Ἑλλήνων  ποὺ ἔφερε  τὸ ὄνομα Ἀλέξανδρος.

 Ὁ βασιλέας Ἀλέξανδρος κατάφερε νὰ παύσει, γιὰ ὁρισμένους χρόνους, τὸ κατρακύλισμα τῆς συνεχοῦς διάβρωσης τῶν ἑλληνίδων πόλεων - κρατῶν. 

  Στὴν μικρὴ πορεία τῆς ζωῆς του τὰ ἀναδραγαθήματά του ὑπῆρξαν μέγιστα καὶ ὡς ἐπακόλουθο ἦταν νὰ ἐπονομαστεὶ ἀπὸ τοὺς ἱστοριοδίφες συγγραφείς ως "Μέγας" . 

 Ἐν τούτοις, στὴν μικρή μας ερευνητικὴ περιήγηση μέλλει νὰ ἐπικεντρωθοῦμε σὲ ἕνα ἰδιαίτερο χαρακτηριστικὸ τῆς προσωπικότητας τοῦ, ὅπου, τὸν ἀναδεικνύει,  τελικὰ, ὡς μίαν ἀγιωτικὴν φυσιογνωμίαν. 

  Ἡ πρώτη μαρτυρία περὶ τῆς ἰδιαίτερης φύσης τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου δίδεται ἀπὸ τὸν Πλουταρχο τον Χαιρωνεὺς εἰς τὸ σύγγραμμα τοῦ Βίοι Παράλληλοι - Ἀλέξανδρος. 

 Ἐν ὀλίγοις, τὸ κύριο θέμα ἀποκαλύπτετε στὸ κάτωθι ἀπόσπασμα ὅπου περιγράφεται τὸ παράδοξον τῆς σωματικὴς ἀπέκρισης ὑγρῶν, μὲ ἕνα γλυκύτατο ἄρωμα. 

 Συμφώνως πρὸς τὶς ἔγκυρες πληροφορίες τὰ εὐώδη σωματικά του ὑγρά πλημμύριζαν τὸν ἱματισμὸν τοῦ Ἕλληνα βασιλέα, ἐνῷ παρομοίως συντελοῦνταν καὶ τὸ παράδοξο τῆς εὐωδίας ποὺ ἐκχέονταν ἐκ τοῦ στόματος του κατὰ τὴν ἐκπνοή! 

 Ἰδοὺ καὶ τὰ λεχθέντα ὑπὸ τοῦ Πλουτάρχου: «[4]Τὴν μὲν οὖν ἰδέαν τοῦ σώματος οἱ Λυσίππειοι μάλιστα τῶν ἀνδριάντων ἐμφαίνουσιν, ὑφ’ οὗ μόνου καὶ αὐτὸς ἠξίου πλάττεσθαι. καὶ γὰρ ὃ μάλιστα πολλοὶ τῶν διαδόχων ὕστερον καὶ τῶν φίλων ἀπεμιμοῦντο, τήν τ’ ἀνάτασιν τοῦ αὐχένος εἰς εὐώνυμον ἡσυχῇ κεκλιμένου καὶ τὴν ὑγρότητα τῶν ὀμμάτων, διατετήρηκεν ἀκριβῶς ὁ τεχνίτης. Ἀπελλῆς δὲ γράφων αὐτὸν κεραυνοφόρον, οὐκ ἐμιμήσατο τὴν χρόαν, ἀλλὰ φαιότερον καὶ πεπινωμένον ἐποίησεν. ἦν δὲ λευκός, ὥς φασιν· ἡ δὲ λευκότης ἐπεφοίνισσεν αὐτοῦ περὶ τὸ στῆθος μάλιστα καὶ τὸ πρόσωπον. ὅτι δὲ τοῦ χρωτὸς ἥδιστον ἀπέπνει καὶ τὸ στόμα κατεῖχεν εὐωδία καὶ τὴν σάρκα πᾶσαν, ὥστε πληροῦσθαι τοὺς χιτωνίσκους, ἀνέγνωμεν ἐν ὑπομνήμασιν Ἀριστοξενείοις· αἰτία δ’ ἴσως ἡ τοῦ σώματος κρᾶσις, πολύθερμος οὖσα καὶ πυρώδης· ἡ γὰρ εὐωδία γίνεται πέψει τῶν ὑγρῶν ὑπὸ θερμότητος, ὡς οἴεται Θεόφραστος. ὅθεν οἱ ξηροὶ καὶ διάπυροι τόποι τῆς οἰκουμένης τὰ πλεῖστα καὶ κάλλιστα τῶν ἀρωμάτων φέρουσιν· ἐξαιρεῖ γὰρ ὁ ἥλιος τὸ ὑγρόν, ὥσπερ ὕλην σηπεδόνος ἐπιπολάζον τοῖς σώμασιν. Ἀλέξανδρον δ’ ἡ θερμότης τοῦ σώματος ὡς ἔοικε καὶ ποτικὸν καὶ θυμοειδῆ παρεῖχεν». [Βίοι Παράλληλοι /Ἀλέξανδρος]

Μετάφραση: [Τὴν μορφὴ τοῦ σώματος (τοῦ Ἀλέξανδρου) μόνο οἱ ἀνδριάντες του Λυσίππου πραγματικὰ παρουσιάζουν, ἀφοῦ μόνο σ' αὐτὸν ἔδωσε τὴν ἄδεια, τὴν κανονικὴ μορφὴ τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου. Γιατί εἶναι βέβαιο ὅτι ἀργότερα πολλοὶ ἀπὸ τοὺς μετέπειτα διαδόχους του ἢ καὶ φίλους του συνήθιζαν (νὰ ζητοῦν ἀπ' τους ἀγαλματοποιοὺς) νὰ μιμοῦνται στοὺς ἀδριάντες τους τὴν στάση τοῦ αὐχένος ὅπου ἔκλεινε ἡσύχως πρὸς τ' ἀριστερὰ καὶ συνάμα τὴν ὑγρότητα τῶν ματιῶν του (Ἕλληνα βασιλιᾶ τῆς Μακεδονίας) την οποίαωδιατήρησε ἀκριβῶς ὁ τεχνίτης(Λύσιππος). Ὁ Ἀπελὴς ζωγραφίζοντας αὐτὸν τὸν ἀπεικονίζει ὡς κεραυνοφόρον (δηλαδὴ φέροντα κεραυνὸν) ἀλλὰ δὲν μιμήθηκε ἀκριβῶς τὸ χρῶμα του καθὼς τὸ ἀπέδωσε ὡς γαιῶδες (καφὲ κίτρινο) καὶ πιὸ χάλκινο. Ὑπῆρξε λευκὸς στὸ δέρμα ὡς λέγουν οἱ μαρτυρίες καὶ ἡ λευκότητα αὐτὴ ἐρυθρίαζε στὸ στῆθος του καὶ στὸ πρόσωπο. Τὸ δέρμα του ἀπέπνεε μιὰ γλυκύτητα καὶ τὸ στόμα του κατεῖχε μιὰ εὐωδία ὅπως καὶ ὅλη του ἡ σάρκα ὥστε πλημμύρισαν ἐξ αὐτῆς ὅλοι οἱ χιτῶνες του(τα ροῦχα του) καθὼς διαβάζουμε ἀπὸ τὰ κείμενα τοῦ Ἀριστόξενου. Ἡ αἰτία ἴσως νὰ εἶναι ἡ εὐκρασία τοῦ σώματος τοῦ ποὺ εἶναι πολὺ θερμὴ καὶ φλογερή. Ἡ δὲ εὐωδία γίνεται ἀπὸ τὴν πέψει τῶν ὑγρῶν τοῦ σώματος διὰ τῆς θερμότητας, ὅπως λέγει ὁ Θεόφραστος. Ὅπως οἱ ξηροὶ καὶ οἱ ἡλιοκαμένοι τόποι παράγουν τὰ περισσότερα καὶ καλύτερα ἀρώματα. Ὁ Ἥλιος ἐξατμίζει τὸ ὑγρὸν ἔτσι ὥστε ἡ μένει ξερὴ ἡ ὕλη καὶ ὑπερισχύει τοῦ σώματος. Ἡ θερμότητα τοῦ σώματος τοῦ Ἀλέξανδρου ὅπως ἰσχυρίζονται κάποιοι παρεῖχε τὸ μεθυστικὸν καὶ τὸ ὁρμητικόν]. 

  Τὸ ὀξύμωρον καὶ ὑπὸ ἐξέτασιν φαινόμενο, προκύπτει ἐκ τῆς τῆς συγκριτικῆς ταυτοποίησης τῶν σχολίων τοῦ Πλουτάρχου μὲ μιὰ μικρὰν διήγηση τοῦ Ὁσίου Ἐφραὶμ Κατουνακιώτη ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὅρος. 

 Φαίνεται, προφανῶς ὅτι, ἡ ἁγιότητα ἢ ὁσιότητα ἑνὸς ἀνθρώπου συνδυάζεται μὲ ὁρισμένα χαρακτηριστικὰ χαριζόμενα ἀπὸ τὸν Δημιουργὸ Θεό. 

 Ὁ ὅσιος Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης μᾶς πληροφορεῖ γιὰ τὰ στοιχεῖα αὐτὰ τὰ ὁποῖα κατέχει ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ τὰ παρέχει εἰς τοὺς ἁγίους Του. 

 Ἂς ἀναγνώσουμε τὴν περιγραφὴ τοῦ Μητροπολίτου Λεμεσοῦ Ἀθανάσιου, περὶ τοῦ φαινομένου της εὐωδίας τοῦ ὁσιακοῦ γέροντος Ἐφραὶμ, ἀπὸ τὸ βιβλίο "Εὐωδία Χριστοῦ".

 Ἡ τοιαύτη μαρτυρία συνδέεται μὲ τὴν ὑποψία περὶ τῆς ἁγιότητας τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου. Ἰδοὺ λοιπόν: «Ὅταν πηγαίναμε νὰ τὸν δοῦμε [τὸν Ὅσιο Ἐφραίμ], εἶχε τὴν εὐλογημένη συνήθεια, ὅταν ἦταν καὶ σὲ κατάσταση Χάριτος καὶ προσευχῆς, νὰ μᾶς βάζει μέσα στὴν ἀγκαλιά του στοργικά, σὰν πατέρας μας, λέγοντάς μας αὐτοσχέδιες προσευχὲς καὶ νὰ μᾶς εὐλογεῖ. Πολλὲς φορὲς τὸ χνότο του, ἡ ἀναπνοή του, σοῦ ἔδινε τὴν ἐντύπωση ὅτι εἶχε ἀνοίξει ἕνα βαρέλι ἄρωμα καὶ ἔβγαινε ὅλη ἐκείνη ἡ εὐωδία. 

Μιὰ φορά, θυμᾶμαι, σὲ μιὰ τέτοια περίπτωση πῆρα μιὰ βαθιὰ εἰσπνοή. Καὶ μοῦ λέει: 

-Δυσκολεύεσαι; 

-Δὲν μπορῶ, Γέροντα. Κάτι μυρίζει, τοῦ λέω. 

-Εὐωδιάζει τὸ Ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, μοῦ ἀπαντᾶ. 

Ἦταν σὲ κατάσταση προσευχῆς.» 

(Μητροπολίτης Λεμεσοῦ Ἀθανάσιος) 

 Ἐν τούτοις, αὐτή την εὐωδία Χριστοῦ προφανῶς ἐντοπίζουμε καὶ στὰ χαρακτηριστικά του Ἕλληνα βασιλέα οὕτως ὥστε νὰ εἰκάζουμε ὅτι, κι ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος δύναται νὰ θεωρηθεῖ "τέκνον Χριστοῦ" ποὺ διὰ τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς πίστης του στὸν Ἕνα Θεὸ χαριτώθηκε πλήρους ἁγιασμοῦ σώματος καὶ ψυχῆς. 

 Ἂς δοῦμε ὅμως, τί νουθετοῦν γι' αὐτὸ τὸ φαινόμενο, ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Καππαδόκης καὶ ὁ ἀγιωτικὸς Γέροντας τῶν Ἀγράφων Πατὴρ Παναγιώτης: 

•Ἅγιος Παΐσιος: «Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος δὲν ἦταν εἰδωλολάτρης. Ὁ ἱστορικὸς Ἰώσηπος λέει ὅτι, ὅταν ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος μπῆκε στὴν Ἱερουσαλὴμ (ἀφοῦ ἀρνήθηκε τὴν ὑπόδειξη τῶν Ἑβραίων νὰ συναντήσει πρῶτα τὸ Δαρεῖο καὶ μετὰ αὐτούς), ὁ ἀρχιερέας Ἴαδδος τὸν ὑποδέχτηκε στὸ Ναὸ τοῦ Σολομῶντα. Ἐκεῖ, ὁ Ἀλέξανδρος εἶπε: «Κι ἐγὼ προσκυνῶ τὸν Θεὸ τοῦ οὐρανοῦ»».

•Ὅ Γέροντας τῶν Ἀγράφων Πατὴρ Παναγιώτης: «Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος ἡγεῖται τῶν Πνευματικῶν Δυνάμεων ποῦ θὰ ἐλευθερώσουν τὴν Πόλη καὶ θὰ τὴν παραδώσει στὸν Εὐσεβῆ Βασιλέα Ἅγιο Ἰωάννη Βατάτζη ... 

Ξέρεις παιδί μου γιατί ὁ Χριστὸς μᾶς εὐλόγησε τοὺς Ἕλληνες καὶ τὴν Ἑλλάδα; Μὲ ρώτησε μία ἡμέρα ὁ γέροντας τῶν Ἀγράφων, ὁ παππούλης μας, ὁ π. Παναγιώτης. 

Μὲ ξάφνιασε ἡ ἐρώτησή του. Γνώριζα πὼς κάτι σημαντικὸ θὰ ἀκολουθοῦσε καὶ σιώπησε. 

Τὴν μεγάλη εὐλογία ποὺ λάβαμε τὴν ὀφείλουμε στὸ ἅγιο παλικάρι καὶ βασιλιᾶ μας, στὸ καμάρι τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Ἑλλάδας, τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο. Δὲν ἦταν μόνο βασιλιᾶς, ἀλλὰ ἦταν καὶ ταπεινὸς καὶ παράδειγμα εὐσεβείας. Ἦταν κόσμημα ἀρετῆς. Αὐτὸς ὄργωσε τὸ χωραφάκι, πάνω στὸ ὁποῖο ἔριξε τοὺς σπόρους τῆς σωτηρίας ὁ Χριστός μας. Ὁ δάσκαλός του τὸν εἶχε ἐμποτίσει μὲ ὅλες αὐτὲς τὶς ὡραῖες διδασκαλίες ποὺ σοῦ ἀνοίγουν τὸν δρόμο πρὸς τὸν Θεό. Δοχεῖο τῆς χάριτος ἦταν καὶ ἀκόμη εἶναι ὁ βασιλιᾶς μας Ἀλέξανδρος. Αὐτὸς ἡγεῖται τώρα τῶν πνευματικῶν δυνάμεων ποὺ θὰ ἐλευθερώσουν τὴ Βασιλεύουσα, τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ θὰ τὴν παραδώσει στὸν ἅγιο βασιλιᾶ, Ἰωάννη Βατάτζη. Αὐτὸς θὰ βγάλει τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὸ βοῦρκο τῆς ἀμετανοησίας καὶ θὰ ἐπιφέρει τὴν πολυπόθητη ἑνότητα, ποὺ ἐξασφαλίζει ἡ μετάνοια. 

Κάπου τὰ ἔχει μπερδέψει ὁ γέροντας, ἀναλογιζόμουν καθὼς ἀφουγκραζόμουν τὰ ὅσα μᾶς ἔλεγε. Ξαφνικὰ ἐκεῖνος διακόπτει τὸ συλλογισμό μου καὶ λέει. 

Κάποιοι νομίζουν πὼς ἔχω χάσει τὰ λογικά μου καὶ ἔχω μπερδευτεῖ. Βλέπετε αὐτὰ δὲν τοὺς τὰ δίδαξαν στὰ σχολειά τους. Δὲν τοὺς εἶπαν λ.χ. ὅτι τὸ ἅγιο αὐτὸ παλικάρι δὲν ἦταν κατακτητὴς ἀλλὰ ἐκπολίτισε τοὺς λαούς. Τοὺς γνώρισε τὸ μεγαλεῖο τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, τῆς γλώσσας τῶν Ἀγγέλων, τῆς γλώσσας τοῦ Οὐρανοῦ. Τοὺς ἔφερε τὸν πολιτισμό. Καὶ ξέρετε γιατί τὸν πῆρε κοντά του ὁ Χριστός μας, στὸ ἄνθος τῆς ἡλικίας του; Γιατί ἤθελε νὰ τὸν κρατήσει ἀμόλυντο, καθαρό. Νὰ τὸν προφυλάξει ἀπὸ τὶς κακοτοπιὲς καὶ τὶς βαβυλώνιες ἀκολασίες. Ἄλλωστε εἶχε ὁλοκληρώσει τὸ ἔργο ποὺ τοῦ εἶχε ἀναθέσει ὁ Θεός. Ὅταν ὁ Θεὸς ἐπιτρέψει καὶ φανερωθεῖ ὁ τάφος τοῦ βασιλιᾶ Ἀλέξανδρου, τότε θὰ δεῖτε θὰ εὐωδιάσει ὅλος ὁ τόπος. Καὶ ἡ εὐωδία εἶναι σημάδι ἁγιότητας. Ἔτσι δὲν εἶναι θεολόγε; 

Ναὶ γέροντα, ἀπάντησα! 

Στὴν Ἑλλάδα βρίσκεται θαμμένος ὁ βασιλιᾶς Ἀλέξανδρος. Καὶ ὁ τάφος του θὰ ἀποκαλυφθεῖ ὅταν οἱ Ἕλληνες καταφέρουν καὶ λύσουν τὰ δεσμὰ τῆς δουλείας. Γιατί σήμερα εἴμαστε δεμένοι στὴν κολοκύθα τοῦ Διαβόλου, βουτηγμένοι στὰ πάθη καὶ στὴν ἁμαρτία. 

Κάποιοι ὑποστηρίζουν πὼς ἔχει ταφεῖ στὴν Αἴγυπτο... 

Στὴν Αἴγυπτο ἔγινε μία εἰκονικὴ ταφὴ καὶ στὴν Ἑλλάδα ἔγινε ἡ πραγματική. Τότε τοὺς νεκροὺς βασιλιᾶδες τους ἔθαβαν μαζὶ μὲ χρυσὸ καὶ ἄλλα πολύτιμα μέταλλα καὶ πολύτιμους λίθους γιατί πίστευαν οἱ καημένοι πὼς ὁ πλοῦτος θὰ τοὺς χρειαζόταν καὶ στὴν μετὰ θάνατον ζωή. Κάπου στὴ Μακεδονία εἶναι ὁ τάφος τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου καὶ τὸ χρυσάφι, ὅμως τὸ πῆραν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ τὸ μετέφεραν σὲ ἀσφαλῆ χῶρο σὲ κάποιο ἀπὸ τὰ εὐλογημένα βουνὰ τῆς Ἑλλάδος. Αὐτὸ τὸ χρυσάφι θὰ χρησιμοποιήσει ὁ Ἅγιος βασιλιᾶς Ἰωάννης Βατάτζης, μόλις ἀναλάβει τὰ ἡνία τῆς Κωνσταντινούπολης. Ἔχει σχέδιο ὁ Θεός. Τ’ ἀκοῦς θεολόγε; Ἔχει σχέδιο ὁ Θεὸς καὶ ἐμεῖς ἁπλᾶ πρέπει νὰ τὸ ἀκολουθοῦμε καὶ ὄχι νὰ ἐπιμένουμε νὰ πείσουμε τὸν Χριστό μας νὰ ἀποδεχθεῖ τὰ δικά μας σχέδια. Νὰ ἔχουμε ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὴν πρόνοιά Του. 

Ὅταν ἔφυγαν ἀπὸ κοντὰ δύο ζευγάρια καὶ ἕνας ἀστυνομικὸς ποὺ ἄκουγαν τὶς περίεργες ἐξιστορήσεις ὁ γέροντας μὲ τράβηξε παράμερα καὶ μοῦ εἶπε: 

Θεολόγε, μὴν ἀμφιβάλλεις γιὰ τὰ ἀνωτέρω ὁ Μ. Ἀλέξανδρος εἶναι μπροστὰ καὶ ἡγεῖται τῶν πνευματικῶν δυνάμεων ποὺ θὰ πάρουν τὴν Πόλη. Πίστευε καὶ θὰ σὲ ἀξιώσει ὁ Θεὸς νὰ κοινωνήσεις στὴν Μεγάλη Ἐκκλησιά μας, τὴν Ἀγιὰ Σοφιά. Τὴν ἁγιότητα τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου τὴν γνωρίζει ὁ Ἀντίδικος. Γι’ αὐτὸ ἔχει ἐξαπολύσει ὅλα τὰ ὄργανά του τὰ ἐπιχώρια καὶ τῆς ἀλλοδαπῆς καὶ πότε τὸν συκοφαντοῦν ὡς ἀνώμαλο, πότε ὡς φονιᾶ, ὡς δολοφόνο κατακτητή. 

Γιὰ νὰ ἀμαυρώσει τὴ μνήμη του καὶ τὸ ἔργο του κίνησε τὸ Βατικανὸ γιὰ νὰ ἱδρύσει ἕνα ψευδεπίγραφο πολυπολιτισμικὸ κράτος καὶ νὰ τὸ ὀνομάσει Μακεδονία. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ ὁ Πάπας ἔτρεξε πρῶτος νὰ ἀναγνωρίσει τὸ σλαβικὸ κρατίδιο, δίνοντας τὸ σύνθημα καὶ στοὺς ἄλλους νὰ πράξουν τὸ ἴδιο. Κοντοζυγώνει ὅμως ἡ ἡμέρα ποὺ τὰ Σκόπια θὰ διαλυθοῦν, ὅσο κι ἂν θέλουν κάποιοι ψευτο-πολιτικοί μας καὶ ξένοι νὰ τὰ στηρίξουν...». 

 Συνελλόντι εἰπεῖν, ἡ παρουσία τοῦ Μεγάλου Ἕλληνα βασιλέα, κατὰ τὴν ἐποχὴ τῆς παρακμῆς τοῦ κλασσικοῦ κόσμου, δὲν ὑπῆρξε τυχαία, καθ' ὅσον, συνέβη μιὰ νέα ἀναλαμπὴ τῆς Ἑλλάδος ποὺ ἐπέφερε τὴν κυριαρχία  ἐπὶ τῶν ἐχθρικῶν της βασιλίων.   Τοῦτο δὲ κατατίθεται εἰς τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ὅπου προφητεύεται ἐκ Θεοῦ εἰς τὸ βιβλίον τοῦ Προφήτου Δανιὴλ ἡ αἰτία τῆς ἐμφανίσεως του Ἀλεξάνδρου, τὸν ὁποῖον κατονομάζει ὡς Τράγο τῆς Ἑλλάδος! 

 Ὁ Ἀλέξανδρος ἐκτὸς ἀπὸ ἀήττητος βασιλέας στρατηλάτης κυρίαρχος πολλῶν ἐθνῶν δὲν ἠδύναντο νὰ χαρακτηριστεῖ ὡς παγκοσμιοποιητὴς, καθότι, ὑπῆρξε παράλληλα ἕνας ἄνθρωπος μὲ εὐσέβεια εἰς τὸν Ὕψιστο Θεὸ προσευχόμενος καθημερινὰ εἰς Αὐτὸν, ἑκάστου πρωΐας, διὰ τὴν εὐημερία τοῦ κόσμου καὶ πάντων τῶν ἀνθρώπων. 

 Ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς προϊστορικοὺς ἥρωες Ἡρακλῆ, Θησέα, Ἰάσονα, Περσέα καὶ λοιποὺς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, κανεὶς ἄλλος ἀπὸ αὐτὸν δὲν εἶχε τόση βαθιὰ ἐνσυναίσθηση γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὰ ζῶα...δὲν ἦταν σὲ καμία περίπτωση δυνάστης...

 Ἐξ αὐτοῦ μέλλει νὰ ἀξιωθεῖ καὶ πάλι τὸ ἑλληνικὸ γένος, ἀπὸ τὸν Χριστόν μας, ὅπως μὰς διαμηνύει ὁ γέροντας τῶν Ἀγράφων, μὲ παραλήπτη τὸν μαρμαρωμένο βασιλέα Ἰωάννη Δούκα Βατάτζη! 

Ἀμήν! 

ΧΑΙΡΕΤΕ ΚΙ ΑΓΑΛΛΙΑΣΘΕ! 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

•Ὁ Γέροντας τῶν Ἀγράφων, π. Παναγιώτης Τσιώλης", ἐκδ. Ἀγαθὸς Λόγος, Ἀθήνα 2022, σελ. 14-17 

•Πλουτάρχου, Βίοι Παράλληλοι /Ἀλέξανδρος

•Μαρτυρίες προσκυνητῶν Γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης 1924 – 1994, τόμος Β’, 2η ἔκδοση τοῦ ἐπισμηναγοῦ Ε.Α. Νικολάου Α. Ζουρνατζόγλου Ἐκδόσεις: Ἁγιοτόκος Καππαδοκία Β. 

•Ὁσίου Ἐφραίμ του Κατουνακιώτου, Εὐωδία Χριστοῦ, ἐκδόσεις Ἄθως 

•ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ, ΔΑΝΙΗΛ